II SA/Wa 1903/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w K., na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a Kpa wydał w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję nr [...], która cofnął J. P. (zwanemu dalej skarżącym) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że cofnięcie przedmiotowego zezwolenia spowodowane było okolicznościami związanymi z wątpliwościami organu w zakresie medycznym., tzn. z brakiem ostatecznego orzeczenia lekarskiego, spowodowanego niestawiennictwem skarżącego na badania lekarskie w prowadzonym na wniosek organu pierwszej instancji postępowaniu odwoławczym. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył za organem pierwszej instancji ustalony stan faktyczny sprawy i stwierdził, że skarżący nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, bowiem nie stawił się na badanie w trybie odwoławczym, pomimo wyznaczenia mu 6 terminów. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro przez ponad 2 lata badanie nie mogło zostać przeprowadzone, to oznacza, że nie można określić czy w ogóle jest możliwe przeprowadzenie tego badania i wydania koniecznej, ostatecznej opinii lekarskiej. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając, że została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 5 w zw. z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący zarzucił również, że organ naruszył § 2 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy orzeczenie lekarskie, które miało zostać poddane kontroli, było korzystne dla skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił, że organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 i art. 80 Kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 5 ww. ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Wyjaśnić należy, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, wydana na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter uznaniowy ("właściwy organ Policji może cofnąć"). Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności w rozstrzyganiu spraw przez organy Policji, jak również nie upoważnia tych organów do wydania decyzji w oderwaniu od ustalonego stanu faktycznego sprawy. Po wszczęciu postępowania, którego przedmiotem jest badanie czy zaistniała przesłanka uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń, nie można pominąć działań strony, której dotyczy wynik postępowania. Jeżeli strona, która uzyskała pozwolenie na broń - tak jak w rozpoznawanej sprawie - w toku postępowania nie podejmuje kroków zmierzające do uzyskania stosownych orzeczeń lekarskich, to organy Policji powinny tą okoliczność uwzględnić i umożliwić przedłożenie tych orzeczeń. Najistotniejszą bowiem kwestią jest ustalenie, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Priorytetem w przypadku decyzji uznaniowej nie może być cofnięcie pozwolenia na broń niezależnie od okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, pomimo że organ umożliwił skarżącemu przedłożenia ostatecznego orzeczenia lekarskiego, orzeczenia takiego skarżący nie przedłożył, pomimo wyznaczenia 6 terminów na poddanie się wymaganemu badaniu lekarskiemu związanemu ze złożonym przez organ odwołaniem od orzeczenia pierwszej instancji. Oceny tej nie może zmienić fakt, że w wyznaczonych terminach skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Skoro skarżący ciążącego na nim obowiązku nie wykonał, to organ zasadnie uznał, że nie realizuje on obowiązku wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził, by doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.