II SA/Wa 1903/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z poźn. zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409, z poźn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. o utracie przez J. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że J. W. w dniu [...].11.2020 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. i od tego dnia został uznany za osobę bezrobotną. W dniu [...].12.2020 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K. wpłynęło pismo z [...].12.2020 r. zawierające prośbę J. W. o wyrejestrowanie z ewidencji osób bezrobotnych z powodu przyznania zasiłku stałego od dnia [...].12.2020 r. Do pisma wymieniony załączył decyzję nr [...] z [...].12.2020 Burmistrza Gminy K. przyznającą J. W. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia [...].12.2020 r. do [...].01.2022 r. W konsekwencji, Starosta Powiatu w K. decyzją nr [...] z [...].01.2021 r. orzekł o utracie przez J. W. statusu osoby bezrobotnej od [...].12.2020 r. z powodu pobierania na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego. Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji z [...].01.2021 r. i orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego na czas oznaczony od dnia [...].12.2020 r. do [...].01.2022 r., tj. do dnia do którego przyznany został zasiłek stały. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z 20.06.2013 r. podniósł, że w jego przypadku powinien znaleźć zastosowanie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji (...). Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Starosty przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji (...). Wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Według ustawodawcy zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.i ustawy o promocji (...) osobą bezrobotną jest osoba, która nie pobiera, na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego. Wojewoda wskazał, że z uwagi na to, że J. W. od dnia [...].12.2020 r. pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłek stały, zatem myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji (...) przestał spełniać warunek uprawniający do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z prawem nie jest dopuszczalne równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i pobieranie na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego przyznanego panu W. w czasie posiadania tego statusu, co skutkowało wydaniem przez organ zatrudnienia decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy wskazał, że jednym z zasadniczych warunków jakie powinna spełniać osoba bezrobotna jest zdolność i gotowość do podjęcia przez nią zatrudnienia. Natomiast zasiłek stały z pomocy społecznej przysługuje osobie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczonej do I lub II grupy inwalidów lub legitymującej się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Osoby te muszą spełniać obowiązujące kryteria dochodowe. Pomoc społeczna przyznawana jest wyłącznie na wniosek strony. Wskazał, że mimo iż decyzja o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej stała się ostateczna, świadczeniobiorca może w każdej chwili złożyć odpowiedniej treści oświadczenie o rezygnacji z przyznanej mu pomocy, a oświadczenie to będzie wiążące dla organów pomocy społecznej. Odnosząc się do okoliczności podanych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że system zabezpieczenia społecznego opiera się na świadczeniach emerytalno-rentowych, na świadczeniach dla bezrobotnych oraz na świadczeniach pomocy społecznej. Norma prawna zawarta w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji (...) reguluje wyłącznie kwestie świadczeń wypłacanych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wojewoda podniósł, że przepis ten w żaden sposób nie odnosi się do świadczeń przyznanych i pobieranych na podstawie przepisów o pomocy społecznej. Zatem przepis ten nie ma zastosowania w przypadku odwołującego się i nie ma podstaw prawnych do pozbawienia J. W. statusu osoby bezrobotnej na czas oznaczony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 67 ust. 1 i 2 i art. 32 Konstytucji RP Wojewoda podniósł, że przepisy Konstytucji są źródłem gwarancji, które swoją materializację i uszczegółowienie znajdują w uchwalanych ustawach. Stosownie do treści art. 67 ust. 2 Konstytucji RP obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i niemający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Konstytucja regulując prawa osób, które utraciły pracę, rentę i uzyskały status osoby bezrobotnej, w tym zakresie odsyła do przepisów prawa materialnego tj. do przepisów ustawy o promocji (...), która to ustawa nakłada na bezrobotnych również obowiązki oraz warunki, które muszą zostać spełnione, aby zachowały status osoby bezrobotnej i korzystały z uprawnień. Wojewoda wskazał też m.in., że Wojewódzkie Sądy Administracyjne rozpoznając sprawę są w swoich orzeczeniach niezawisłe i wydają wyroki w indywidulanych sprawach. W ocenie Wojewody [...], organ I instancji prawidłowo uznał, że J. W. nie spełnił warunku wynikającego z art. 33 ust. 4 pkt 1, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji (...). W ocenie organu argumentacja przedstawiona przez J. W. w odwołaniu nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. stała się przedmiotem skargi J. W., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego prawa do zabezpieczenia społecznego po upływie okresu pobierania przez niego zasiłku stałego, w sytuacji gdy osoby pobierające świadczenia o tożsamym charakterze po upływie okresu ich pobierania są nadal objęte świadczeniami wynikającymi z posiadania statusu bezrobotnego; - art. 32 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego prawa do zabezpieczenia społecznego po upływie okresu pobierania przez niego zasiłku stałego, w sytuacji gdy osoby pobierające świadczenia o tożsamym charakterze po upływie okresu ich pobierania są nadal objęte świadczeniami wynikającymi z posiadania statusu bezrobotnego a w konsekwencji zróżnicowanie sytuacji osób pobierających świadczenia tożsame w swym charakterze; - art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...) poprzez błędną jego wykładnię i pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego na czas nieoznaczony w związku z pobieraniem przez niego zasiłku stałego począwszy od dnia [...] grudnia 2020 roku do dnia [...] stycznia 2022 roku; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania a w konsekwencji naruszenia zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; - art. 6 k.p.a., art. 8 §1 k.p.a., art. 12 §1 k.p.a. w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Powiatu w K. z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...] pomimo, iż narusza ona przepisy prawa i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji niezgodnej z porządkiem prawnym a w konsekwencji naruszenia art. 138§1 pkt 2 in principio k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Wskazał m.in. zasadą jest, że w decyzji wydawanej na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy organ określa okres, w którym następuje pozbawienie strony statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku. Zatem odmiennie niż w art. 33 ust. 4 ustawy prawodawca wprowadził obowiązek oznaczenia czasookresu pozbawienia statusu bezrobotnego. Nie oznacza to jednak, że wobec braku podobnej dyspozycji w art. 33 ust.4 ustawy organ nie może pozbawić statusu bezrobotnego na czas oznaczony tj. na czas pobierania przez osobę zasiłku stałego. Dokonując językowej jedynie wykładni art. 33 ust. 4 ustawy należałoby stwierdzić, że organ pozbawia osobę pobierającą zasiłek stały statusu bezrobotnego na czas nieoznaczony. Istotą regulacji ustawy jest natomiast zapewnienie pomocy osobom bez pracy i możliwości uzyskania dochodu. W takim przypadku zachodzą okoliczności do odstąpienia od wykładni językowej art. 33 ust. 4 ustawy. Zdaniem pełnomocnika w sprawie tej organ powinien pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej na czas oznaczony, tj. na czas pobierania zasiłku stałego. Pełnomocnik zwrócił uwagę na wyrok WSA w Gdańsku z 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 405/13. Pełnomocnik podniósł m.in., że choć wśród przesłanek uzasadniających pozbawienie statusu bezrobotnego na czas oznaczony ustawodawca nie wskazał nabycia prawa do zasiłku stałego, to nie można nie zauważyć podobieństwa pomiędzy wymienionymi w art. 78 ust. 4 ustawy świadczeniami jak np. renta socjalna lub zasiłek rehabilitacyjny a zasiłkiem stałym. Wszystkie te świadczenia przysługują osobie niezdolnej do pracy. Pełnomocnik wskazał m.in., że w powołanym powyżej wyroku WSA w Gdańsku stwierdził, iż różnicowanie sytuacji osób pobierających świadczenia tożsame swym charakterem oceniać należy jako niezgodne z art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, a także z zasadą równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2013 r, III SA/Gd 405/13). Pełnomocnik podkreślił również m.in., że przyjęta przez organy administracji wykładnia art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy, nakazująca zbadanie jedynie, czy zaistniała sformułowana w tym przepisie przesłanka warunkująca wydanie przez organ decyzji pozbawiającej statusu bezrobotnego tj. niespełnianie warunków z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji (...) z pominięciem wykładni celowościowej jest niedopuszczalna ponieważ pozostaje w sprzeczności z art. 8§1 k.p.a., który jest zasadą ogólną postępowania administracyjnego stanowiącą również dyrektywę interpretacyjną przepisów prawa materialnego. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał nadto m.in., że Konstytucja regulując prawa osób, które uzyskały status osoby bezrobotnej, w tym zakresie odsyła do przepisów prawa materialnego tj. do przepisów ustawy o promocji, która to ustawa nakłada na bezrobotnych również obowiązki oraz warunki, które muszą zostać spełnione, aby zachowały status osoby bezrobotnej. Jednocześnie nie ma żadnych przeszkód, aby po upływie okresu przysługiwania prawa do zasiłku stałego, skarżący ponownie zarejestrował się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, a co za tym idzie, aby z tego tytułu został objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Przyznanie świadczenia nie wywołuje skutku w postaci braku możliwości rejestracji w organie zatrudnienia po zaprzestaniu jego pobierania. Rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna i jeśli skarżący po ustaniu prawa do zasiłku stałego zechce ponownie zarejestrować się jako osoba bezrobotna, może to uczynić. Wojewoda wskazał też, że treść art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...) nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a przedstawiona w skardze interpretacja jest zbyt daleko idąca. Gdyby ustawodawca uznał, że na jego podstawie można pozbawiać statusu osoby bezrobotnej na czas określony, z pewnością zawarłby to w normie prawnej, jak to ma miejsce w art. 78 ust. 4 ww. ustawy. Tak jednak nie uczynił i uznać należy, że było to świadome rozróżnienie. Ponadto, odnośnie analogii w stosowaniu wymienionych przepisów podkreślił, że z treści art. 78 ust. 4 wprost wynika, że ma on zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do okoliczności przeszłych. Świadczy o tym wprost stwierdzenie "za okres, za który przyznano". Gdyby na podstawie tego przepisu można było pozbawiać statusu osoby bezrobotnej na okres przyszły, to przepis powinien stwierdzać pozbawienie statusu bezrobotnego "na okres, na który przyznano". Tym bardziej zatem nie można dokonywać tak daleko idącej interpretacji art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...), jak to wskazane zostało w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Postępowanie przeprowadzone zostało w tej sprawie zgodnie z wymogami k.p.a. Organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Decyzją Starosty Powiatu w K. z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia [...] listopada 2020 r. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.i ustawy o promocji (...), zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zwanej dalej ustawą o promocji osoba bezrobotna oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego. Decyzją Burmistrza Gminy K. z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżącemu przyznany został zasiłek stały od dnia [...] grudnia 2020 r. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.i ustawy o promocji (...) nie ma wątpliwości, że osoba, która pobiera zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej, nie spełnia warunków ustawowych pozwalających kwalifikować ją jako osobę bezrobotną. Ustawodawca w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...) postanowił, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Starosta Powiatu w K. prawidłowo, w tym stanie faktycznym, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. stwierdził utratę przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2020 r. Prawidłowo też nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 4 ca ustawy o promocji (...), decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Wbrew zarzutom skargi organ nie miał podstaw, aby – w stanie faktycznym tej sprawy - w decyzji podjętej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...) określić datę końcową, do której powinno zdaniem pełnomocnika "trwać" pozbawienie skarżącego przez organ statusu bezrobotnego. Okoliczność przyznania skarżącemu przez Burmistrza Gminy K. zasiłku stałego od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2022 r. nie jest równoznaczna z nałożeniem na Starostę obowiązku pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego do dnia [...] stycznia 2022 r. Nietrafne są przy tym zarzuty naruszenia – w stanie faktycznym tej sprawy – przepisów Konstytucji RP. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że powoływany przez pełnomocnika skarżącego wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 405/13 wydany został w odmiennym stanie faktycznym. Każda sprawa powinna być rozpatrywana indywidualnie. W sprawie nie zostały naruszone powołane w skardze przepisy Konstytucji RP. Zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa. Obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji, wszyscy są wobec prawa równi. Powołane przepisy nie zostały naruszone, albowiem skarżący nie jest pozbawiony prawa do zabezpieczenia społecznego i nie został pozbawiony tego prawa po upływie okresu pobierania zasiłku stałego. Skarżący korzysta z pomocy społecznej (przyznany został mu zasiłek stały). Prawa do zabezpieczenia społecznego skarżący nie traci po okresie pobierania zasiłku stałego, albowiem w przypadku spełnienia wymogów ustawowych niezbędnych do uznania za osobę bezrobotną, może ponownie zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie zostały wydane na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji (...). Brak jest w tej sprawie podstaw do wykazania naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji (...) poprzez niedookreślenie przez Starostę w decyzji na przyszłość daty, do której miałby trwać stan "utraty statusu bezrobotnego". Skarżącemu nie zostało z mocą wsteczną przyznane żadne ze świadczeń, o których mowa w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji (...). Z treści art. 78 ust. 4 ustawy o promocji (...) wynika zaś jednoznacznie, że przepis ten ma zastosowanie do okoliczności przeszłych (świadczeń przyznanych wstecznie). Raz jeszcze w nawiązaniu do wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 405/13 podkreślenia wymaga, że wyrok ten zapadł w odmiennym stanie faktycznym, czego zdaje się nie zauważać pełnomocnik skarżącego. Sąd wyraźnie zresztą w tym wyroku - odnosząc się do sytuacji, jaka nastąpiła w tamtej sprawie - wskazał, że "(...) w przypadku nabycia prawa do zasiłku stałego z mocą wsteczną za okres zamknięty datą poprzedzającą wydanie decyzji o przyznaniu tego zasiłku strona nie jest w stanie zapobiec temu, że przynajmniej przez okres pomiędzy utratą prawa do zasiłku stałego i datą wydania ostatecznej decyzji o jego przyznaniu (z mocą wsteczną) pozostawać będzie poza systemem zabezpieczenia społecznego. (...)". W sprawie pozbawienia J. W. statusu bezrobotnego sytuacja taka nie zachodzi. Skarżący nie pozostaje poza systemem zabezpieczenia społecznego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do wywodzenia naruszenia przepisów art. 67 i art. 32 Konstytucji RP. W sprawie nie zostały naruszone nadto przepisy postępowania administracyjnego, w tym powołane w skardze art. 8 § 1 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy dokonały niezbędnych ustaleń stanu faktycznego. Decyzje wydane zostały na podstawie prawidłowo zinterpretowanych i zastosowanych przepisów prawa. Organ nie naruszył zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do władzy publicznej ani szybkości postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku. ----------------------- 1