II SA/Wa 1904/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do żądania uzupełnienia decyzji uchyla zaskarżone postanowienie. Prezes Rady Ministrów postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 111 § 1 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do żądania uzupełnienia decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów, po rozpatrzeniu wniosku W. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], odmawiającą uchylenia oraz zmiany ostatecznej decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2006 r. odmawiającą przyznania W. F. świadczenia specjalnego. W dniu [...] września 2015 r. W. F. złożył do Prezesa Rady Ministrów pismo opatrzone datą [...] sierpnia 2015 r., zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W piśmie tym wniósł o uzupełnienie na podstawie art. 111 § 1 i § 3 k.p.a. decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Postanowieniem z dnia z dnia [...] września 2015 r. Prezes Rady Ministrów powołując się na art. 134 w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do żądania uzupełnienia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Organ wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2015 r. W tej sytuacji czternastodniowy termin do złożenia żądania uzupełnienia decyzji upływał w dniu [...] sierpnia 2015 r. Tymczasem pismo zawierające żądanie uzupełnienia przedmiotowej decyzji W. F. nadał w urzędzie pocztowym w dniu [...] września 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Organ stwierdził, że w tej sytuacji nastąpiło uchybienie terminu do wystąpienia z żądaniem uzupełnienia decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że w treści pisma zawierającego żądanie uzupełnienia decyzji W. F. nie wskazał przyczyny uchybienia terminu, ani też nie wniósł o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ zwrócił również uwagę, że zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w art. 58 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalne, tym samym nie jest możliwe uzupełnienie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2015 r. Na powyższe postanowienie W.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że jego pismo zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" nie zostało złożone, ani w trybie art. 134, ani też art 111 § 1 k.p.a. Stąd też, zdaniem skarżącego, nie można go było odrzucić, powołując się na art. 134 k.p.a. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że twierdzenie skarżącego, iż pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie stanowiło wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. jest nieuzasadnione i przeczy wprost treści zawartej w pierwszym zdaniu tego pisma. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący podniósł, że w jego piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", powołanie art. 111 k.p.a. było oczywistą omyłką. Wskazał, że w piśmie tym zamiast art. 111 k.p.a. winien być przywołany art. 107 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma zastosowanie do odwołań wnoszonych od decyzji organu I instancji, a także w oparciu o art. 127 § 3 k.p.a. do wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ponadto na podstawie art. 144 k.p.a. do zażaleń od wydanych w toku postępowania postanowień. Żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstaw do stosowania art. 134 k.p.a. w przypadku innych czynności procesowych podejmowanych przez stronę postępowania z uchybieniem przewidzianego dla tych czynności terminu. W niniejszej sprawie organ w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 111 § k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Ponadto zgodnie z art. 111 § 3 k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Powołane wyżej przepisy nie wskazują wprost, jakie winno być wydane rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy wniosek o uzupełnienie decyzji składany jest z uchybieniem terminu określonego w art. 111 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ winien jednak w takim przypadku zastosować art. 111 § 3 k.p.a. i odmówić uzupełnienia decyzji. Błędem natomiast jest stosowanie w takiej sytuacji art. 134 k.p.a. i stwierdzanie w drodze postanowienia uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Należy zatem stwierdzić, że organ w sposób nieuprawniony zastosował wskazaną w art. 134 k.p.a. instytucję stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu do rozpoznania spóźnionego wniosku o uzupełnienie decyzji. Zachodziła zatem konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na uwagę zasługuje również fakt, iż skarżący w swojej skardze zaprzecza, iż jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2015 r. został złożony w trybie art. 111 § 1 k.p.a. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący podnosi natomiast, że w jego żądaniu zamiast art. 111 k.p.a. powinien być przytoczony art. 107 k.p.a. Stąd też, rozpatrując sprawę ponownie, organ winien zwrócić się do skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o sprecyzowanie zawartego w tym piśmie żądania. W przypadku, gdyby na skutek tego wezwania potwierdzone jednak zostało, iż pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r. stanowiło wniosek o uzupełnienie decyzji, organ uznając, że wniosek ten jest spóźniony, powinien odmówić uzupełnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.