II SA/Wa 1905/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia - ustanowić dla A. B. adwokata - A. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w dodatkowym oświadczeniu z dnia 1 maja 2010 r. ustalono, co następuje. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie osiąga żadnych stałych dochodów. Środki na codzienne utrzymanie uzyskuje ze zbioru i sprzedaży butelek, złomu i makulatury oraz z pracy dorywczej u rodziny i znajomych. Wnioskodawca korzysta z posiłków w jadłodajni. Nie posiada żadnego majątku. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę stwierdzić należy, że wnioskodawca spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący znajduje się aktualnie w niezwykle trudnej sytuacji życiowej. Nie uzyskuje żadnych stałych dochodów i z pewnością nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.