II SA/Wa 1913/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi P. G. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje trudne do odwrócenia skutki i narazi go na znaczną szkodę. Skarżący wyjaśnił, że w wyniku zaskarżonego orzeczenia został wdany rozkaz personalny o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. Skarżący podał, że posiada liczną rodzinę, a w wyniku zwolnienia ze służby został pozbawiony środków do życia. Skarżący stwierdził, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd i wypłaty uposażenia z odsetkami ustawowymi nie zostanie naprawiona szkoda, którą poniesie. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje uchylenie rozkazu o zwolnieniu ze służby i w konsekwencji skarżący pozostanie w służbie do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Organ wniósł o oddalenie wniosku w wtrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, wskazując, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest aktem stwierdzającym istnienie pewnego stanu faktycznego i nie wymaga wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jego wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu. Wyjaśnić należy, że "wykonanie aktu może oznaczać spowodowanie lub sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan, którego spowodowanie wynika z aktu administracyjnego, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu jest więc zazwyczaj każde zachowanie podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresat aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. W rzeczywistości wykonanie aktu dotyczy najczęściej aktów zobowiązujących, które określają dla adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (patrz. Postępowanie sądowoadministracyjne T. Woś, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1996)." – patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 maja 2000 r. sygn. akt OPS 1/00). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest orzeczenie stwierdzające, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zaskarżone orzeczenie nie stanowi o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Stąd też argumentacja w tym zakresie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.