II SA/Wa 1917/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Sławomir Fularski (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego – oddala skargę – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej jako "organ" lub "Szef ABW") decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "K.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. oraz o odmowie zaliczenia J.P. okresu pomiędzy [...] lipca 2007 r. a [...] marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW). W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że raportem z dnia [...] kwietnia 2007 r. J.P. zwrócił się do Szefa ABW z prośbą o zwolnienie go ze służby w ABW. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., Szef ABW zwolnił wyżej wymienionego ze służby w ABW z dniem [...] czerwca 2007 r. Z uwagi na oczywistą pomyłkę pisarską zawartą w wyżej wymienionym rozkazie personalnym dotyczącą wyznaczenia daty zwolnienia ze służby na dzień [...] czerwca 2007 r., powyższy rozkaz został niezwłocznie sprostowany rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., w którym prawidłowo ustalono dzień zwolnienia ze służby na [...] czerwca 2007 r. Wobec faktu, że J.P. w przewidzianym do tego czasie nie skorzystał ze środków zaskarżenia zawartych w pouczeniu do obu ww. rozkazów, decyzje te zyskały walor ostateczności w administracyjnym toku instancji. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. J.P. zwrócił się do Szefa ABW o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. oraz o zaliczenie okresu pomiędzy [...] lipca 2007 r. a [...] marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że wskazana w treści ww. rozkazu personalnego data zwolnienia ze służby określona na dzień [...] czerwca 2007 r. nie istnieje, zatem rozkaz nie był wykonalny w dacie jego wydania, a jego niewykonalność ma charakter trwały. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Szef ABW odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. oraz zaliczenia do służby okresu od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] marca 2008 r. jako czasu pozostawania w służbie. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r., doprecyzowanym poprzez pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. J.P. wystąpił do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem kwestionowanej przez niego decyzji. Przechodząc do merytorycznej części uzasadnienia Szef ABW stwierdził, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Z uwagi na okoliczności sprawy i zarzuty podniesione przez J.P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., sprowadza się do oceny tego, czy rozkaz ten obarczony jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. czy był niewykonalny w dniu jego wydania i czy jego niewykonalność miała charakter trwały. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie ww. przepisu uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia niewykonalności decyzji w momencie jej wydania oraz trwałego charakteru tej niewykonalności. Przez niewykonalność decyzji mającą charakter trwały rozumie się taką decyzję, której adresat jest na stałe pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonywania obowiązków, dlatego ocena wykonalności decyzji nie może wiązać się tylko z datą wydania tej decyzji, lecz musi uwzględniać także okoliczności zachodzące później. W rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. prawidłowo wskazana została podstawa zwolnienia ze służby, jak również rok i miesiąc zwolnienia. Omyłkowo określono natomiast dzień rozwiązania stosunku służbowego z J.P., wyznaczając go na nieistniejącą w kalendarzu datę – [...] czerwca 2007 r. Błędne określenie daty zwolnienia ze służby stanowiło w tym przypadku nic innego jak tylko oczywistą pomyłkę pisarską, która została dostrzeżona przez organ i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. sprostowana w trybie art. 113 § 1 K.p.a. W ocenie organu powyższa pomyłka, nie miała jednak żadnego wpływu na wykonalność rozkazu o zwolnieniu ze służby J.P. Wyżej wymieniony otrzymał bowiem od organu wszystkie świadczenia pieniężne związane ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] czerwca 2007 r. Ponadto dowodem wskazującym na wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby J.P. są dokumenty wydane przez organ w związku z rozwiązaniem z nim stosunku służbowego, które wskazują jako datę zwolnienia ze służby dzień [...] czerwca 2007 r. Jest to świadectwo służby z dnia [...] czerwca 2007 r., którego odbiór pokwitował wyżej wymieniony, jak również dokumenty na podstawie których organ emerytalny wydał decyzję o ustaleniu wysokości emerytury. Nie ma zatem racji strona w twierdzeniu, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. był niewykonalny w dacie jego wydania z powodu "nieistniejącej daty zwolnienia ze służby". Ustosunkowując się do zarzutu strony zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. stanowiącym uzupełnienie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnośnie braku skutecznego doręczania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie sprostowania błędu pisarskiego, Szef ABW stwierdził, że zarzut ten jest chybiony. Wbrew bowiem twierdzeniu wyżej wymienionego, przedmiotowy rozkaz personalny został mu doręczony w dniu [...] czerwca 2007 r. w siedzibie Delegatury ABW w [...]. Brak jest na tym dokumencie podpisu strony świadczącego o zapoznaniu z jego treścią, gdyż J.P. odmówił przyjęcia i podpisania tego dokumentu. Powyższa okoliczność została udokumentowana w formie pisemnej adnotacji na rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. i znajduje również swoje potwierdzenie w notatce służbowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Zdaniem organu bez wpływu na wykonalność rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby J.P. jest także podnoszony przez niego fakt poczynienia na jednej z kopii rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., w jego uzasadnieniu, odręcznej poprawki korygującej wysokość kwoty do jakiej podwyższono mu dodatek służbowy. Organ stwierdził również, że zarzut dotyczący braku upoważnienia Dyrektora Biura Kadr do podpisania rozkazu nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, którego celem jest ocena ewentualnych wad prawnych rozkazu nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. o zwolnieniu J.P. ze służby w ABW. Powołując się na wyrok NSA z 29 czerwca 1999 r., IV SA 1015/97- LEX nr 47274 organ dodał, że możliwość sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, podobnie jak i możliwość dokonywania wyjaśnień co do treści decyzji nie jest ograniczona żadnym terminem. Odnosząc się zaś ponownie do wniosku J.P. o zaliczenie okresu pomiędzy [...] lipca 2007 r. a [...] marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Szef ABW wskazał, że w tym okresie stosunek służbowy ww. funkcjonariusza nie istniał wobec faktu skutecznego zwolnienia go ze służby w ABW, stąd też okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu pełnienia służby w ABW. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, Szef ABW podniósł, że po dokonaniu ponownej analizy rozpatrywanej sprawy, nie znalazł merytorycznych podstaw do dokonania innej niż uprzednio oceny zgromadzonego w sprawie materiału, zasadnym jest więc utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J.P. (dalej jako "skarżący"), który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa ABW oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w trakcie załatwiania w grudniu 2012 r. w Biurze Kadr ABW formalności związanych z jego odejściem ze służby, niejako przy okazji został poinformowany, iż w jego aktach personalnych znajduje się m.in. rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., którego podpisania rzekomo odmówił w czerwcu 2007 r., prostujący błędy pisarskie zawarte w ww. rozkazie personalnym Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Nadmienił, że wspomnianego rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. nigdy nie otrzymał i do grudnia 2012 r. nie miał wiedzy o jego istnieniu. Z treścią tego rozkazu zapoznał się dopiero w dniu [...] kwietnia 2013 r. tj., po otrzymaniu z Biura Kadr ABW kopii, o którą wystąpił w dniu [...] marca 2013 r. Z odręcznego zapisu funkcjonariusza Samodzielnej Sekcji Organizacyjno - Kadrowej Delegatury ABW w [...] na tym dokumencie wynikało, że odmówił jego przyjęcia w dniu [...] czerwca 2007 r. W rzeczywistości nie miała zaś miejsca sytuacja, aby w dniu [...] czerwca 2007 r. był zapoznany przez funkcjonariusza z kolejnym rozkazem o zwolnieniu go z ABW. Przedmiotowego rozkazu o sprostowaniu błędu pisarskiego nie otrzymał również drogą pocztową (nie było awiza). Skarżący podniósł, że poprawianie przez organ daty jest dla niego niezrozumiałe. Takie zachowania sugerują, że w ten sposób starano się manipulować dokumentami, coś ukryć, zafałszować rzeczywistość. Jego przypuszczenia może potwierdzać również fakt, że dopiero w dniu [...] maja 2013 r., czyli po kilkumiesięcznym pobycie na emeryturze, sporządzono w Delegaturze ABW w [...] notatkę służbową nr [...], mającą dokumentować sytuację z dnia [...] czerwca 2007 r., z treścią której nie został zapoznany. Ponadto z uzyskanej w dniu [...] kwietnia 2013 r. z Biura Kadr ABW kopii nr 2 egzemplarza rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., wynika, że zawiera on dwa błędy. Pierwszy z błędów to zwolnienie skarżącego z nieistniejącą datą – [...] czerwca 2007 r., drugi zaś dotyczy rozbieżności zapisów wysokości dodatku służbowego. Została bowiem na nim naniesiona odręczna poprawka przy zapisie dotyczącym wysokości dodatku - przekreślono słowo pięćset i dopisano czterysta. W ocenie skarżącego błąd w rozkazie personalnym Szefa ABW Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. odnośnie opisanej rozbieżnie liczbą ([...]) i słownie ([...]) złotych kwoty podwyższonego mu dodatku służbowego sprawia, że rozkaz ten obarczony jest wadą wymiarową, która w konsekwencji spowodowała straty finansowe, gdyż Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA naliczając mu podstawę wymiaru emerytury uwzględnił zapisaną w rozkazie cyfrą kwotę [...] złotych dodatku służbowego, a nie zapisaną w nim słownie kwotę [...] złotych dodatku. W konsekwencji w wyniku ww. błędu otrzymywał w okresie od [...] lipca 2007 r. do [...] marca 2008 r. niższe świadczenia emerytalne. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że błędy i omyłki znajdujące się w decyzji oraz opuszczenie jej fragmentów, a więc uchybienia formy, należą w zasadzie do wad nieistotnych, które są usuwane w trybie rektyfikacji decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku skutecznego doręczenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie sprostowania błędu pisarskiego, organ stwierdził, że jest on chybiony. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącego, przedmiotowy rozkaz personalny został mu doręczony w dniu [...] czerwca 2007 r. w siedzibie Delegatury ABW w [...]. Wprawdzie brak jest na tym dokumencie podpisu strony świadczącego o zapoznaniu z jego treścią, ale jest to wynikiem tego, że skarżący odmówił przyjęcia i podpisania tego dokumentu. Powyższa okoliczność została udokumentowana w formie pisemnej adnotacji na rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. i znajduje również swoje potwierdzenie w notatce służbowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W odniesieniu do podnoszonego przez skarżącego zarzutu poczynienia na egzemplarzu nr 2 rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. odręcznej poprawki korygującej wysokość kwoty, do jakiej podwyższono mu dodatek służbowy, organ stwierdził, iż właściwą jest kwota wynikająca z cyfrowego zapisu widniejącego we wskazanym powyżej rozkazie personalnym, która określa wysokość dodatku na [...] zł. ([...]). Literowy zapis określający kwotę dodatku na jeden tysiąc pięćset złotych stanowił oczywistą omyłkę pisarską, która została sprostowana w sposób właściwy dla ówczesnej praktyki, czyli odręcznie, kolorem czerwonym i opieczętowana imienną pieczątką z datą sporządzenia takiej poprawki. Przedmiotowa poprawka została naniesiona natychmiast po zauważeniu tej oczywistej omyłki. Ponadto, organ zaznaczył, że dokumentem potwierdzającym kwotę dodatku służbowego, tj. [...] zł, przyznanego skarżącemu na mocy kwestionowanego rozkazu personalnego, jest zaświadczenie o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych (część B pkt 4 lit a ww. zaświadczenia), które każdorazowo przekazywane jest do organu emerytalno - rentowego w przypadku funkcjonariusza zwalnianego ze służby, posiadającego uprawnienia emerytalne i deklarującego zamiar pobierania emerytury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 K.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. Zaskarżona decyzja Szefa ABW wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., zarzucając, że wskazany rozkaz personalny nie był wykonalny w dacie jego wydania, a jego niewykonalność ma charakter trwały. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. był niewykonalny w dacie jego wydania z powodu "nieistniejącej daty zwolnienia ze służby". Słusznie podnosi organ, że przez niewykonalność decyzji mającą charakter trwały rozumie się taką decyzję, której adresat jest na stałe pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonywania obowiązków. Ocena wykonalności decyzji nie może wiązać się tylko z datą wydania tej decyzji, lecz musi uwzględniać także okoliczności zachodzące później. Istotnym jest, że w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. prawidłowo została wskazana podstawa zwolnienia ze służby, jak również rok i miesiąc zwolnienia. Omyłkowo określono jedynie dzień rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, wyznaczając go faktycznie na nieistniejącą w kalendarzu datę, tj. [...] czerwca 2007 r. Przyznać należy rację organowi, że błędne określenie daty zwolnienia ze służby stanowiło w tym przypadku nic innego, jak tylko oczywistą omyłkę pisarską, która to zresztą została dostrzeżona przez organ, bowiem rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. dokonano stosownego sprostowania w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Powyższa omyłka nie miała jednak żadnego wpływu na wykonalność rozkazu o zwolnieniu ze służby skarżącego. Wyżej wymieniony otrzymał bowiem od organu wszystkie świadczenia pieniężne związane ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] czerwca 2007 r. Ponadto, jak zauważył organ w odpowiedzi na skargę dowodem wskazującym na wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby skarżącego są dokumenty wydane przez organ w związku z rozwiązaniem z nim stosunku służbowego (tj. świadectwo służby z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz dokumenty na podstawie których organ emerytalny wydał decyzję o ustaleniu wysokości emerytury), które to wskazują jako datę zwolnienia ze służby dzień [...] czerwca 2007 r. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. W ocenie Sądu rozkaz personalny organu z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] nie zawiera takiej wady która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 K.p.a. Fakt, czy i kiedy skarżący został poinformowany o oczywistych o omyłkach pisarskich jakie zawierał rozkaz o zwolnieniu go ze służby, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tego rozkazu. Słusznie również organ stwierdził, że nie jest możliwe zaliczenie skarżącemu okresu pomiędzy [...] lipca 2007 r. a [...] marca 2008 r. do okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Skoro bowiem w tym okresie stosunek służbowy skarżącego nie istniał wobec faktu skutecznego zwolnienia go ze służby w ABW, okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu pełnienia służby w ABW. W takim stanie rzeczy, decyzje organu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nie mogące mieć wpływu na ważność rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.