II SA/Wa 1919/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komisji do Spraw Służby Zastępczej w przedmiocie skierowania do służby zastępczej postanawia -odrzucić skargę- Zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W dniu 23 sierpnia 2004 r. wpłynęła do Sądu skarga M. B., w której skarżący wskazuje na bliżej nieokreśloną decyzję Komisji do Spraw Służby Zastępczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W dniu 12 listopada 2004 r. skarżący odebrał wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie numeru oraz daty zaskarżonej decyzji organu, który wydał zaskarżony akt oraz nadesłania odpisu skargi i pisma precyzującego- w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo powyższego, do chwili obecnej skarżący nie wykonał wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.