II SA/Wa 1919/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia 1. oddalić wniosek w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla M. B. adwokata z urzędu. M. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz na podstawie kserokopii decyzji w przedmiocie przyznania świadczeń z zakresu pomocy społecznej ustalono, co następuje. Skarżący wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z żoną. Wnioskodawca i jego żona są osobami niepełnosprawnymi. Środki utrzymania stanowią dochody uzyskiwane w ramach pomocy społecznej oraz dochód z tytułu prac dorywczych w wysokości około 450 zł miesięcznie. Żona wnioskodawcy jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Otrzymuje zasiłek stały w wysokości 251 zł miesięcznie. Małżonkowie korzystają również z pomocy w postaci bezpłatnych obiadów. Stałe miesięczne wydatki wynoszą około 500 zł. Majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 47 m2. Wnioskodawca i jego żona nie mają żadnych oszczędności. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, a do takich należy wymieniona sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, że prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Skarżący wykazał, że spełnia ustawową przesłankę. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest w chwili obecnej trudna. Rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z prac dorywczych, pomocy rodziny żony oraz świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Wnioskodawca i jego żona korzystają z bezpłatnych obiadów, co potwierdza trudną sytuację finansową rodziny. Wnioskodawca nie ma żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na ustanowienie adwokata. Wobec tego, że strona nie dysponuje w chwili obecnej środkami umożliwiającymi ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, skarżącemu należało przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 2 postanowienia.