II SA/Wa 1920/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy z wniosku Prezesa Najwyższej Izby Kontroli o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 w ten sposób, że dodaje pkt 3 w brzmieniu: "w pozostałej części oddala skargę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1920/14 po rozpoznaniu skargi B. S.na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli (dalej jako Prezes NIK lub organ) z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Pismem z dnia 9 lipca 2015 r. Prezes NIK wniósł, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), o uzupełnienie ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., lecz nie rozstrzygnął o bycie prawnym decyzji jej poprzedzającej, chociaż z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie podzielił argumentów skarżącego i ty samym uznał, że w tym zakresie skarga podlega oddaleniu. Natomiast obowiązek rozstrzygnięcia o całości skargi (obejmującej obie decyzje) wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., który nakazuje orzec w granicach danej sprawy. Zatem rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno znaleźć się w sentencji wyroku, albowiem nie może być interpretowane na podstawie treści uzasadnienia. W takim stanie rzeczy należało uznać, że brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku co do decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nastąpiło przez przeoczenie. Ponieważ nie jest to omyłka, która mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie przedmiotowego wyroku. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2015 r. B. S. oświadczył, że cofa skargę w części dotyczącej wniosku o uchylenie decyzji Prezesa NIK z dnia [...] maja 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie negatywnej oceny kwalifikacyjnej i wnosi o umorzenie postępowania. Gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego żądania, skarżący wniósł o odrzucenie skargi na decyzję z dnia [...] maja 2014 r. jako wniesionej po terminie na skutek zastosowania się do pouczenia organu i złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją w miejsce skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Prezesa NIK zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez Sąd. Zgodnie z art. 144 p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. W niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok w sprawie ze skargi B. S., w którym ocenił zarzuty skargi w jej całokształcie, zarówno co do zaskarżonej decyzji (z dnia [...] sierpnia 204 r. ), jak i decyzji ją poprzedzających (z dnia [...] maja 2014 r. i z dnia [...] lutego 2014 r.), a zatem jest nim związany. To z kolei powoduje, iż wniosek strony o umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi w części nie mógł zostać uwzględniony. Warto w tym miejscu wskazać, iż w doktrynie prezentowany jest pogląd, iż stosując rozumowanie argumentum a maiori ad minus, za dopuszczalne należy uznać cofnięcie skargi w części. Cofnięcie skargi w części nie wiąże jednak sądu w rozumieniu art. 60. Pozostaje bowiem w postępowaniu przed sądem skarga w pozostałym zakresie i w związku z tym brakuje podstaw do umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1. Nie ma także podstaw do umorzenia postępowania w części w myśl art. 161 § 1 pkt 3. Cofnięcie skargi w części może mieć co najwyżej wpływ na ocenę legalności zaskarżonego aktu dokonywaną przez sąd – patrz B. Dauter, Komentarz do art. 60 p.p.s.a., LEX. Z powodu związania Sądu wydanym wyrokiem nie jest również możliwe odrzucenie skargi we wnioskowanej przez skarżącego części. Niezależnie od tego stwierdzić należy, iż skarga B. S.na decyzję Prezesa NIK z dnia [...] sierpnia 2014 r. został wniesiona do Sądu w terminie przewidzianym do jej skutecznego wniesienia. Natomiast sądowa kontrola decyzji ją poprzedzającej była prowadzona w oparciu o art. 134 p.p.s.a. w granicach tej sprawy (wydania negatywnej oceny kwalifikacyjnej). Zatem nie można przychylić się do argumentacji strony skarżącej i uwzględnić wniosku o jej odrzucenie. Przechodząc do meritum podnieść należy, iż zgodne z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścicie z urzędu. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do uzupełnienia wyroku. Mianowicie w swojej skardze B. S.domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa NIK z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz uchylenia decyzji Prezesa NIK z dnia [...] maja 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] lutego 2014 r., podczas gdy w sentencji wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd stwierdził nieważność tylko zaskarżonej decyzji, nie zamieszczając w tej sentencji rozstrzygnięcia co do wniosku skargi o uchylenie pozostałych decyzji wydanych w sprawie. Skoro zgodnie z powołanym przepisem art. 157 § 1 p.p.s.a., z wnioskiem o uzupełnienie wyroku może wystąpić strona, oznacza to, że ustawa nie zastrzega prawa do złożenia takiego wniosku tylko dla skarżącego. Dlatego też, w ocenie Sądu, z wnioskiem tym mógł wystąpić także organ, który niewątpliwie w niniejszej sprawie miał interes do złożenia takiego żądania. Faktycznie bowiem w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (w tym samym składzie co obecnie) wskazał na niezasadność zarzutów skargi kierowanych wobec decyzji z dnia [...] maja 2014 r. i dnia [...] lutego 2014 r., co czyniło skargę niezasadną w tej części. Brak rozstrzygnięcia w sentencji wyroku co do przedmiotowych decyzji nastąpił przez przeoczenie. Ponieważ nie jest to omyłka, która jak słusznie wskazał organ mogłaby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., jedyną drogą do usunięcia tej nieprawidłowości jest uwzględnienie złożonego w terminie wniosku o uzupełnienie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 650/10 (publik. Lex nr 1083335) podkreślił, iż wyrok uzupełniający jest wyrokiem samoistnym. Stosuje się do niego przepisu ogólne o wyrokach. Podlega więc zaskarżeniu na zasadach ogólnych, co oznacza, ze od wyroku uzupełniającego wyrok przysługuje skarga kasacyjna do NSA na podstawie art. 173 P.p.s.a. Ponieważ uzasadnienie wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r. zawiera szczegółowe wyjaśnienie przyczyn, z powodu których Sąd uznał niezasadność zarzutów skargi formowanych w stosunku do decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. i wobec niedostrzeżenia istotnych naruszeń prawa proceduralnego w procesie ich wydawania, w ocenie Sądu nie ma potrzeby ponownego przytaczania wszystkich tych okoliczności, które przemawiają za oddaleniem skargi w części w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 157 § 3 P.p.s.a.