II SA/Wa 1922/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej oddala skargę. Dnia 17 września 2020 r. G.P. za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w której organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo. Dnia [...] lutego 2020 r. G. P. złożył wniosek o wydanie przez Komendanta [...] Policji dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo na następujące rodzaje broni: broń palna bojowa w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do [...] mm, przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, pistolety sygnałowe, strzelby powtarzalne o kalibrze wagamiarowym [...], strzelby gładkolufowe, broń palna centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do [...] mm (karabiny, karabinki sportowe i myśliwskie), broń palna bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do [...] mm, broń palna przystosowana do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Do podania skarżący załączył orzeczenie psychologiczne z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] sporządzone przez psychologa uprawnionego J. M. oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] sporządzone przez upoważnionego lekarza W. C. W orzeczeniach stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 955 ze zm. – dalej: u.b.a.) i może dysponować bronią. Na wezwanie Komendanta [...] Policji skarżący przedstawił zaświadczenie z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wystawione przez Prezesa Związkowego Klubu Strzeleckiego o przynależności do klubu, a w ramach niego również do Sekcji [...] oraz dołączył stosowną licencję. W toku postępowania Komendant [...] Policji ustalił, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie o sygn. [...] został uznany za winnego popełnienia występku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 z ze zm.) polegającego na naruszenia czynności ciała na okres powyżej siedmiu dni poprzez uderzanie pokrzywdzonego w twarz metalowym prętem, powodując u niego obrażania ciała w postaci m.in. złamania kości i przegrody nosa. Z informacji ustalonych przez Komendanta [...] Policji wynika również, że w 2016 r. przeciwko skarżącemu prowadzone było dochodzenie o przestępstwo określone w art. 190 § 1 Kodeksu karnego w sprawie grożenia innemu uczestnikowi ruchu drogowego przedmiotem przypominającym broń palną. Postępowanie zostało umorzone z powodu wycofania wniosku o ściganie przez pokrzywdzonego. Organ I instancji ustalił również, że zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] zarządzono wgląd kuratora sądowego w wykonywanie władzy rodzicielskiej przez skarżącego nad swoimi dziećmi. Jak wynika ze sprawozdania kuratora, małżonka skarżącego oświadczyła, że skarżący często zwraca się do swoich dzieci wulgarnie, nie panuje nad emocjami oraz potrafi je niekiedy szarpać oraz "dać tzw. klapa". Ponadto z pozyskanego przez Komendanta [...] Policji wywiadu środowiskowego sporządzonego w listopadzie 2017 r. wynika, że zdaniem małżonki skarżącego przeżył on "lekkie załamanie nerwowe". W toku przesłuchania małżonki skarżącego dnia [...] października 2019 r. ustalono, że małżonka skarżącego nie będzie odczuwać zagrożenia w związku z posiadaniem przez niego broni oraz że nie jest w stanie wskazać, czy jej mąż stanowi zagrożenie dla siebie, porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie w ocenie małżonki, skarżący jest osobą wybuchową, co może mieć swoje podłoże w niezdiagnozowanym u niego spektrum autyzmu, co miała zauważyć również psychoterapeutka, do której uczęszczają ich wspólne dzieci. Małżonka skarżącego stawiła się na przesłuchanie w towarzystwie swojego męża, który miał w tym czasie przy sobie nóż z ostrzem [...] cm, scyzoryk oraz sekator. Skarżący oświadczył wówczas, że lubi nosić przy sobie wskazane przedmioty. Z tych powodów Komendant [...] Policji w trybie art. 15h ust. 2 u.b.a. złożył odwołanie do orzeczeń lekarskich dołączonych do wniosku przez skarżącego. W wyniku odwołania wydano orzeczenie psychologiczne z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] przez upoważnionego psychologa A. S. oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] przez upoważnionego lekarza E. P., w których stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił skarżącemu wydania dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo. Skarżący zaskarżył decyzję odwołaniem do Komendanta Głównego Policji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że skarżący spełnia wymaganie określone w art. 30 ust. 1a u.b.a., bowiem posiada licencję zawodnika klubu strzeleckiego, co w konsekwencji zwalnia go ze spełnienia warunku zatrudnienia w podmiotach, którym może zostać wydane świadectwo broni w myśl art. 29 ust. 1 u.b.a. oraz zdania egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.b.a. W ocenie Komendanta Głównego Policji skarżący był jednak obowiązany do przedstawienia orzeczenia wydanego przez uprawnionego lekarza oraz psychologa stwierdzającego, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i może dysponować bronią. Organ II instancji zauważył, że Komendant [...] Policji w toku prowadzonego postępowania powziął informację wskazujące na wybuchowy charakter skarżącego, czy też o przebytym "lekkim załamaniu nerwowym". W ocenie organu II instancji okoliczności te wymagały wyjaśnienia, co uzasadniało złożenie przez Komendanta [...] Policji odwołania od orzeczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącego wraz z wnioskiem o wydanie dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo. Na skutek odwołania wydane zostały orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne, w których wskazano, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., co uniemożliwia dysponowanie przez niego bronią. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organy Policji orzekające w sprawie nie mają prawa wglądu do dokumentacji medycznej skarżącego, która podlegała ocenie przez lekarza oraz psychologa wydającego stosowne orzeczenia. Organy Policji nie są również uprawnione do dokonania samodzielnej oceny czy osoba wnioskują o dopuszczenie do posiadania broni na świadectwo spełnia przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Ponadto, zdaniem organu II instancji przepisy prawa nie nakładają na organy obowiązku wykazywania, że stwierdzone przez lekarza i psychologa schorzenia lub zaburzenia mają wpływ na bezpieczne i prawidłowe użytkowanie broni przez skarżącego. W ocenie Komendanta Głównego Policji w sprawie nie ma znaczenia jakiego rodzaju ograniczenia zostały stwierdzone u skarżącego, ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy relewantne pozostaje jedynie to, czy osoba ubiegająca się o dopuszczenie do posiadania broni w ocenie uprawnionego lekarza i psychologa może nią dysponować. Sama natomiast wiedza o konkretnych przyczynach uniemożliwiających skarżącemu posiadanie broni oraz o ich naturze pozostaje zastrzeżona jedynie dla lekarza i psychologa orzekających w sprawie. Komendant Główny Policji podkreślił, że przepisy ustawy o broni i amunicji przewidują możliwość kwestionowana orzeczenia lekarza oraz psychologa wydanego w sprawie ubiegania się o dopuszczenie do posiadania broni na świadectwo. Odwołanie to stanowi gwarancje rzetelności przeprowadzonej przez uprawnionego lekarza i psychologa oceny stanu zdrowia, co ma istotne znaczenie z uwagi na fakt wprowadzenia przez ustawodawcę zamkniętego katalogu środków dowodowych, za pomocą których wnioskujący może wykazać, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Od wydanego na skutek odwołania orzeczenia lekarza oraz psychologa nie przysługuje środek zaskarżenia, więc orzeczenie to jest ostateczne i wiąże organ w postępowaniu. Komendant Główny Policji podkreślił, że merytoryczną kontrolę wydania orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz wykonywania i dokumentowania badań przeprowadza właściwy wojewoda. Skarżący nie skorzystał z możliwości zainicjowania takiej kontroli, mimo że został o tym prawie poinformowany przez organ I instancji. Orzekające w sprawie organy Policji pozostają natomiast związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym i nie mogą przy tym dokonywać ich merytorycznej oceny. W ocenie organu II instancji Komendant [...] Policji pozostawał uprawniony do skorzystania z prawa odwołania od orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologa, ponieważ w sprawie pojawiły się istotne wątpliwości co do zdolności psychofizycznych skarżącego do dysponowania bronią. Organ II instancji wskazał również, że odwołanie to wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu, bowiem skarżący przedłożył stosowne orzeczenia organowi I instancji dnia [...] lutego 2020 r., więc termin do ich zaskarżenia upływał dnia 18 marca 2020 r. Komendant [...] Policji złożył odwołanie dnia 10 marca 2020 r. Komendant Główny Policji zauważył, że kwestia zdolności do posiadania broni jest istotna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Dopuszczenie do posiadania broni w ocenie organu nie należy do kategorii praw i wolności obywatelskich, jest bowiem uprawnieniem ściśle reglamentowanym. Skarżący mógł uzyskać dopuszczenie do posiadania broni jedynie po spełnieniu określonych warunków. Zdaniem organu II instancji art. 30 ust. 1 u.b.a. bezwzględnie wiąże organ co do rodzaju podjętego rozstrzygnięcia, więc w przypadku, gdy w sprawie ustalono, że ubiegający się o dopuszczenie do posiadania broni nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie, przy tym należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., organ ma obowiązek odmówić dopuszczenia do posiadania broni. W ocenie Komendanta Głównego Policji działanie organu I instancji było prawidłowe, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał zmiany zaskarżonej decyzji. Na decyzję Komendanta Głównego Policji G. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił naruszenie przez organ II instancji art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 735 – dalej: k.p.a.), art. 7 Konstytucji RP z 1997 r., ustawy o broni i amunicji, rozporządzeń z mocą ustawy oraz wyroków Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu skargi G. P. wskazał, że organy Policji o dwa lata przekroczyły terminy do rozpatrzenia jego sprawy wynikające z art. 35 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącego badanie lekarskie przeprowadzone na skutek odwołania wniesionego przez organ I instancji od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy było nieprawidłowe. Lekarze naruszyli przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego uwzględniając przy ocenie jego stanu zdrowia "fakty wynikające z art. 106" Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego odwołanie Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego zostało złożone mimo upływu terminu, a [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy nie był uprawniony do nadania odwołaniu biegu. Ponadto, organ I instancji w odwołaniu bezprawnie kwestionował zdolności psychofizyczne skarżącego do dysponowania bronią i wskazywał, że skarżący przeszedł załamanie nerwowe. W sprawie brak było podstaw do kwestionowana przez organ orzeczeń przedstawionych w podaniu przez skarżącego, bowiem nie przemawiały ku temu żadne okoliczności. Nieprawidłowe było również przekazywanie przez organ danych osobowych do ośrodka medycy pracy dotyczących skarżącego, co miało na celu ukierunkowanie przeprowadzanych badań. W ocenie skarżącego organ I instancji naruszył art. 15h ust. 3 i art. 17 ust. 4 u.b.a i nieprawidłowo ustalił, że w sprawie zaszły przesłanki uzasadniające odmowę dopuszczenia do posiadania przez skarżącego broni. Skarżący w skardze zarzucił również naruszenie art. 11 k.p.a., bowiem organ nie uzasadnił należycie wydanej decyzji, co uniemożliwia skarżącemu zapoznanie się argumentami, natomiast przedstawiony w uzasadnieniu orzeczenia tok rozumowania jest "wątpliwy prawnie" oraz "sprzeczny logicznie". W ocenie skarżącego w sprawie niezasadnie uwzględniono fakt jego skazania w 2001 r. przez Sąd Rejonowy w [...], bowiem skazanie to uległo już zatarciu i nie może mieć znaczenia dla wydania decyzji o dopuszczeniu do posiadania broni. Zdaniem skarżącego jest on osobą zdrową, co jednoznacznie potwierdzają przeprowadzane badania psychologiczne i psychiatryczne. Jego zdaniem w sprawie nie istniały przesłanki do uznania go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., co skutkowało odmową wydania dopuszczenia do posiadania broni. Skarżący wskazał, że decyzja Komendanta Głównego Policji stanowi przejaw legalizacji nienależytego procedowania przez organ I instancji, pomimo że w sprawie były stwierdzane uchybienia Komendanta [...] Policji, jak np. przewlekle prowadzenie sprawy. Organ II instancji nie uwzględnił również interesu prawnego skarżącego w posiadani broni, jakim jest uczestnictwo w zawodach strzeleckich. W ocenie skarżącego Komendant Główny Policji powinien zmienić decyzję organu I instancji i uwzględnić wniosek o dopuszczenie do posiadania broni, ponieważ skarżący w toku postępowania udowodnił, że jest osobą zdolną fizycznie i psychicznie do dysponowania bronią, a ponadto pozostaje osobą niekaraną w świetle zaświadczenia wydanego z Krajowego Rejestru Karnego. W skardze wskazano również, że organy administracji publicznej w sposób nienależyty zbierały w sprawie materiał dowody, a ciężarem udowodnienia określonych faktów obarczano wyłącznie skarżącego. Zdaniem skarżącego organy nieprawidłowo oceniły dowody, bowiem nie uwzględniły istniejących między nimi wzajemnych powiązań, co było przyczyną poczynienia przez organy chaotycznych ustaleń faktycznych i prawnych. Skarżący wskazał, że spełnia wszelkie przesłanki wynikające z ustawy o broni i amunicji warunkujące dopuszczenie do posiadania broni. Jest on bowiem zawodnikiem klubu sportowego, posiada uprawnienia [...] oraz [...] oraz udziela pomocy medycznej, bowiem sam jest w stanie udzielić sobie takiej pomocy. Okoliczności te nie zostały jednak uwzględnione przez organ, co skutkowało odmówieniem dopuszczenia skarżącego do posiadania broni. W ocenie skarżącego w jego sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał on, że w decyzji organ nie odniósł się do opinii prezesa klubu strzeleckiego oraz nie ustosunkował się do wyjaśnień skarżącego, co naruszyło art. 8 i art. 11 k.p.a. Organy nie wykazały również należytej dbałości w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, nie zebrano bowiem i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji, zdaniem skarżącego skutkowało brakiem zawarcia w uzasadnieniu decyzji treści odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji naruszył art. 155 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego ustalenia w jaki sposób należy rozumieć interes społeczny i słuszny interes strony w sprawie z udziałem skarżącego. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 10 ust. 1 u.b.a. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że w sprawie należało przeprowadzić dodatkowe badania lekarskie z udziałem skarżącego, a on sam nigdy nie ukrywał żadnych schorzeń, na które cierpi. Ponadto, fakt posiadania przez niego broni nie zagraża porządkowi publicznego, gdyż sam posiada obecnie karabin pneumatyczny [...] mm oraz trzy pistolety pneumatyczne [...] mm. Skarżący posiada również prawo jazdy cywilne na pojazdu o całkowitej masie dopuszczalnej 3,5 t, prawo jazdy wojskowe na pojazdy serii [...], jak również czynnie używa posiadane przez siebie prawo jazdy międzynarodowe. Skarżący zakwestionował również ustalenia organu co do faktu wszczęcia względem niego postępowania karnego o czyn z art. 190 Kodeksu karnego. Organ nieprawidłowo pominął, że postępowanie to zostało umorzone. Podnoszenie takich okoliczności w postępowaniu o dopuszczenie do posiadania broni zdaniem skarżącego narusza jego dobra osobiste i uprawnia do podjęcia czynności w ramach obrony koniecznej. Podobnie skarżący kwestionuje ustalenia wynikające z opinii kuratora sądowego dotyczące wyrażonej przez małżonkę skarżącego oceny odnośnie do sposobu traktowania i odnoszenia się do dzieci. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, na co wskazuje art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Kognicja sądów administracyjnych jest ograniczona i wynika m.in. z art. 3 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem legalności. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpatruje skargę w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Analizowana pod tym kątem skarga G. P. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] oraz w utrzymanej w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo jest trafne i odpowiada prawu. Przedstawienie szczegółowych rozważań prawnych, które skłoniły sąd do wydania wyroku o oddaleniu skargi należy poprzedzić przypomnieniem, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w Polsce posiadanie broni palnej należy do sfery ściśle reglamentowanej przez państwo. Dysponowanie bronią wymaga stosownego pozwolenia, które wydaje się po spełnieniu przez zainteresowanego ściśle określonych przesłanek. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ograniczenie możliwości posiadania broni tradycyjnie uzasadniane jest koniecznością zagwarantowania bezpieczeństwa społeczeństwu oraz porządku publicznego, czy też wyłącznością organów państwa w stosowaniu środków przymusu (por. uchw. NSA (7 sędziów) z dnia 18.11.2009 r., II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010 Nr 1, poz. 5; wyr. NSA z dnia 27.04.2010 r., II OSK 2027/09, CBOSA; wyr. WSA WSA w Warszawie z dnia 20.02.2020 r., II SA/Wa 1729/19. CBOSA). Prawnie dopuszczalne przypadki posiadania lub dysponowania bronią palną zostały określone w przepisach ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 955 ze zm. – dalej: u.b.a.). Poza tymi okolicznościami nie jest możliwe legalne posługiwanie się bronią palną. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.b.a. osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, którym wydane zostało świadectwo broni, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni. Dopuszczenie takie zostaje wydaje z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 u.b.a. oraz zatrudnieniu przez te podmioty. Jak wynika z art. 30 ust. 1a i ust. 1b u.b.a. wspomniane wymaganie zatrudnienia, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zawodów sportowych, ponadto osoby te są zwolnione z egzaminu w zakresie broni sportowej określonego w art. 16 ust. 1 u.b.a., jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej przez właściwy organ Policji, zgodnie z art. 30 ust. 2 u.b.a Należy wskazać, że stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 1) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 2) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 3) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Brak wystąpienia wskazanych okoliczności uniemożlwiających posiadanie broni stwierdza lekarz oraz psycholog, spełniający wymagania określone odpowiednio w art. 15b ust. 1 u.b.a. oraz art. 15c ust. 1 u.b.a. Jak wynika z art. 15a ust. 2 u.b.a. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne – na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Badanie psychologiczne dotyczy natomiast w szczególności określenia poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby, o czym stanowi art. 15a ust. 3 u.b.a. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15a ust. 4 u.b.a. zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się. Zarówno orzeczenie lekarskie, jak również orzeczenie psychologa wydaje się w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań, stosownie do art. 15f ust. 1 i 15g ust. 1 u.b.a. Orzeczenia te wydawane są na drukach, o których mowa w § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. poz. 1562 ze zm.). Jak wynika z art. 15f ust. 2 i 15g ust. 2 u.b.a. oryginały orzeczeń wydawane są zainteresowanemu, a w przypadku stwierdzenia okoliczności uniemożliwiających mu posiadanie broni, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. lekarz oraz lub psycholog kierują zawiadomienie do właściwego organu Policji, w którym przedstawia się również stosowne orzeczenie. W art. 15h u.b.a. przewidziano procedurę odwołania od wydanego orzeczenia lekarza lub psychologa. Prawo zaskarżenia wydanego orzeczenia przysługuje osobie ubiegającej się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby, o czym stanowi ust. 2 powołanego artykułu. Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: 1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku, gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy; 2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych; 3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej. Zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane na skutek odwołania jest ostateczne. Ponadto w art. 15i ust. 1 u.b.a. przewidziano kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych, która jest przeprowadzana przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że decyzje organu obu instancji są trafne, a zarzuty sformułowane przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, ż organy wydające decyzję w trybie art. 30 ust. 2 u.b.a pozostają związane orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi, które zostały wydane na skutek odwołania. Pogląd ten należy uznać za utrwalony w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyr. NSA z dnia 17.03.2005 r., OSK 1273/04, CBOSA; wyr. NSA z 22.01.2016 r., II OSK 1248/14, CBOSA; wyr. NSA z dnia 6.04.2017 r., II OSK 2966/15, CBOSA; wyr. WSA w Warszawie z dnia 20.02.2020 r., II SA/Wa 1729/19, CBOSA). Zarówno organy Policji jak również sądy administracyjne nie są uprawnione do weryfikacji orzeczeń lekarskich czy psychologicznych. Z art. 15f ust. 3 i 4 oraz art. 15g ust. 3 u.b.a wynika, że organy Policji nie otrzymują dokumentacji medycznej oraz psychologicznej, na podstawie których sporządzone zostało orzeczenie. Żaden przepis prawa nie nakłada również na lekarza oraz psychologa obowiązku sporządzania uzasadnienia wydanego orzeczenia. Ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie. Jeżeli w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Gwarancją rzetelności wydanego orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego jest wprowadzona w art. 15h u.b.a procedura odwołania (por. wyr. NSA z dnia 19.02.2020 r., II OSK 839/18, CBOSA; wyr. NSA z dnia 4.03.2020 r., II OSK 1082/18, CBOSA; wyr. NSA z dnia 22.06.2020 r., II OSK 47/20, CBOSA; wyr. WSA w Warszawie z dnia 22.11.2017 r., II SA/Wa 179/17, CBOSA). Orzekające w sprawie organy Policji prawidłowo ustaliły, że pozostają związane zarówno orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wydanym przez upoważnionego lekarza E. P. oraz orzeczeniem psychologa z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] sporządzonym przez psychologa A. S. Orzeczenia te zostały wydane zgodnie z właściwym wzorem, odpowiadają bowiem jego treści. Organy Policji słusznie wskazały, że nie pozostają uprawnione do dokonania merytorycznej kontroli sporządzonych orzeczeń, a jedyną dopuszczalną kontrolę w przedmiocie wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych sprawuje wojewoda, w oparciu o art. 15i u.b.a. Komendant Główny Policji trafnie zauważył w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], że nie jest uprawniony do badania dokumentacji medycznej sporządzonej w ramach prowadzonego badania, co wyklucza dokonanie analizy i odniesienie się do tego, które konkretnie badania spowodowały zakwalifikowanie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Biorąc to pod uwagę za chybione uznać należy sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organy Policji orzekające w sprawie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej: k.p.a.). Stawiając ten zarzut skarżący zmierza w istocie do wykazania, że organy administracji publicznej winny pominąć w sprawie orzeczenia lekarza oraz psychologa, podważając ich treść poprzez przyznanie racji twierdzeniom skarżącego odnośnie do opisywanego przez niego stanu swojego zdrowia i własnego przeświadczenia, że może on dysponować bronią. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ z urzędu podejmuje wszelkie czynności dowodowe zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Przepis ten stanowi emanację zasady oficjalności działania organów w toku postępowania administracyjnego oraz braku w tym postępowaniu formalnego rozkładu ciężaru dowodzenia. Innymi słowy, niewłaściwe byłoby w postępowaniu administracyjnym obciążenie wyłącznie strony tego postępowania ciężarem udowodnienia niektórych faktów, jak również obowiązkiem wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości w stanie faktycznym, chyba że przewidują to przepisy szczególne. W ocenie Sądu organy Policji działały w zgodzie z art. 7 k.p.a. Dokonując wykładni wspomnianego przepisu nie można pominąć jego końcowej części, w której mowa, że podejmując czynności dowodowe organ bierze pod uwagę zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Podkreślić należy, że określając indywidualny interes obywatela, pojawiający się w treści przepisu w supozycji z interesem społecznym, ustawodawca kwalifikuje go, posługując się kwantyfikatorem "słuszny". Oznacza to, że po pierwsze interes obywatela w konkretnym rozstrzygnięciu sprawy może stać w kontrze do interesu ogółu społeczeństwa, a po drugie organ uwzględnia nie jakikolwiek interes indywidulany, ale jedynie ten kwalifikowany. Posłużenie się w tym przepisie określeniem nieostrym "słuszny" wymaga każdorazowo dokonania wykładni wspomnianego zwrotu przez organ, który w trakcie postępowania nierzadko będzie musiał wyważyć sprzeczne ze sobą oczekiwania strony oraz interes społeczny. Trafnie zatem przyjmuje się w orzecznictwie, że konieczność uwzględniania słusznego interesu obywateli nie oznacza niejako zautomatyzowanej konieczności wyprowadzania wniosków zbieżnych ze stanowiskiem strony w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie daje ku temu podstaw (por. wyr. NSA z dnia 19.01.2021 r., I OSK 1960/20, CBOSA). Konflikt wspomnianych interesów pozostaje szczególnie uwidoczniony w realiach rozpatrywanej sprawy. Z jednej strony skarżący żąda dopuszczenia go do posiadania broni, przedstawiając za tym konkretne argumenty, takie jak przynależność do klubu sportowego czy też chęć uzyskiwania lepszych wyników w strzelectwie. Z drugiej strony posiadanie broni palnej w Polsce jest co do zasady zabronione, a dopuszczalne na zasadzie wyjątku – po spełnieniu ściśle określonych przesłanek. W interesie społecznym leży bowiem zapewnienie bezpieczeństwa każdemu człowiekowi oraz zachowanie porządku publicznego w ogólnodostępnej przestrzeni. Decyzją ustawodawcy wprowadzono zatem jedne z wymagań warunkujących dopuszczenie do posiadania broni, jakimi są określone w art. 15 ust. 1 pkt 2-4: nieposiadanie zaburzeń psychicznych, niewykazywanie istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego czy też brak uzależnienia od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Spełnianie tych wymagań może być stwierdzone wyłącznie orzeczeniem lekarskim oraz psychologicznym. Wprowadzono zatem zamknięty katalog dowodów, ograniczając tym samym inicjatywę dowodową organu wyrażoną w art. 7 oraz w art. 75 § 1 k.p.a. Biorąc to pod uwagę stwierdzić należy, że co prawda organy Policji w postępowaniu administracyjnym o dopuszczenie do posiadania broni palnej w myśl art. 80 k.p.a. swobodnie oceniają dowody, uwzględniając całokształt zebranego w toku czynności materiału, jednak pozostają związane ostatecznym orzeczeniem lekarza i orzeczeniem psychologa. Nie można zatem podzielić zapatrywania skarżącego, że organy Policji nie uwzględniły jego wyjaśnień i przedstawionych dowodów. Organy odniosły się bowiem do wspomnianych materiałów, jednak wnioski płynące z ich analizy nie mogły przesądzić, wbrew treści wiążących orzeczeń lekarza i psychologa, że skarżący może dysponować bronią. Niezasadne tym samym było żądanie skarżącego skierowania jego sprawy do innego instytutu medycznego lub biegłego, celem wydania opinii. Sąd podziela bowiem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. II OSK 1663/11, zgodnie z którym "związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń". Sąd nie uwzględnił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez Komendanta [...] Policji art. 6 k.p.a. w powiązaniu z art. 15h ust. 3 u.b.a., polegającym na przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania od przedłożonych przez skarżącego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] sporządzonego przez lekarza W. C. oraz orzeczenia psychologa z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] sporządzonego J. M., w których stwierdzono, że skarżący może dysponować bronią. Skarżący formułując ten zarzut zmierza w istocie do wyeliminowana orzeczeń lekarza oraz psychologa zapadłych na skutek odwołania Komendanta [...] Policji i ustalenia, że organ pozostaje związany orzeczeniami przedstawionymi przez skarżącego w podaniu. Odnosząc się do tego zarzutu należy uznać, że stosownie do art. 15h ust. 3 u.b.a odwołanie wnosi się w terminie 30 dni od dnia jego doręczenie. Uprawnionym do zaskarżenia orzeczenia lekarskiego i psychologa pozostaje również komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń, stosownie do art. 15h ust. 2 u.b.a. Ponadto jak wcześniej wspomniano, orzeczenia lekarza oraz psychologa doręczane są organom Policji wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dana osoba nie może dysponować bronią. W rozpatrywanej sprawie orzeczenia zostały przedłożone przez skarżącego Komendantowi [...] Policji dnia [...] lutego 2020 r. wraz z wniesieniem podania. Od tego dnia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia odwołania przez organ, który upłynął dnia [...] marca 2020 r. Odwołanie zostało natomiast wniesione przez Komendanta [...] Policji w dniu [...] marca 2020 r., a zatem w ustawowym terminie. W ocenie Sądu nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, zgodnie z którą termin określony w art. 15h ust. 3 u.b.a. w stosunku do organu Policji rozpoczyna swój bieg w dniu wydania orzeczenia lekarza lub psychologa. Rozumowanie takie przeczy bowiem samej treści przepisu, w której wyraźnie wskazano na początkowe zdarzenie rozpoczynające bieg terminu, którym jest doręczenie orzeczenia. Uznać zatem należy, że w stosunku do wojewódzkiego komendanta Policji trzydziestodniowy termin do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego oraz psychologa rozpoczyna swój bieg z chwilą, kiedy organ ten dowiedział się o treści orzeczenia (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 10.11.2017 r., II SA/Wa 656/17, CBOSA). Za taką wykładnią art. 15h ust. 3 u.b.a przemawia kilka argumentów. Po pierwsze procedura odwołania gwarantuje rzetelność przeprowadzonych badań. Gwarancja rzetelności opiniowania medycznego i psychologicznego w sprawach dotyczących dysponowania bronią palną ma ogromne znaczenie, biorąc pod uwagę zamknięty katalog dowodów, którymi można wykazać istnienie lub brak okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Po drugie dysponowanie bronią jest ważką kwestią z uwagi na konieczność zagwarantowania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ochrona tego interesu, w myśl wspomnianego art. 7 k.p.a., należy również do kompetencji organu administracji publicznej orzekającego w sprawie. Po trzecie, należy uwzględnić również względy celowościowe wskazanego przepisu. Jeśli organ Policji pozostaje uprawniony do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, to ustawodawca winien również przyznać mu instrumenty służące realizacji wskazanej kompetencji, a w ramach niej – także powierzonych organom Policji zadań. Uprawnienie do złożenia odwołania przewidziane w art. 15h ust. 1 u.b.a. nie może być jedynie fasadową gwarancją formalną rzetelności postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na broń palną, lecz organ winien mieć realną możliwość skorzystania z tej kompetencji. Z uwagi na to, że orzeczenia lekarskiego i psychologicznego co do zasady nie doręcza się właściwemu organowi Policji, to przyjąć należy, że komendant wojewódzki Policji może zrealizować uprawnienie do zaskarżenia orzeczenia lekarza lub psychologa w ciągu 30 dni, od kiedy dowiedział się o treści wydanego orzeczenia. Przeciwna wykładnia wskazanego przepisu prowadziłaby do absurdalnych rezultatów i szeregu nadużyć, bowiem osoby ubiegające się o dopuszczenie do posiadania broni palnej po uzyskaniu pozytywnego orzeczenia lekarza i psychologa występowałyby ze stosowanym podaniem od organów Policji po upływie 30 dni od wydania im orzeczenia, ograniczając tym samym możliwości działania organów przewidziane w art. 15h ust. 1 u.b.a. Rozwiązanie takie zagrażałoby bezpieczeństwu społeczeństwa i porządkowi publicznemu, stwarzając ryzyko umożliwienia posiadania broni palnej przez osoby wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a Jednocześnie zaburzona zotałaby gwarancja rzetelności opiniowania medycznego i psychologicznego w sprawach o udzielenie broni. Niezależnie jednak od wskazanych argumentów uznać należy, że nawet gdyby organy Policji odwołały się od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego po upływie terminu przewidzianego w art. 15h ust. 3 u.b.a, to uchybienie takie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania i w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a nie prowadzi do uwzględnienia skargi. Ewentualne stwierdzenie uchybienia przez Komendanta [...] Policji terminowi wskazanemu w art. 15h ust. 3 u.b.a. nie skutkuje wyeliminowaniem z obrotu ostatecznych orzeczeń lekarza i psychologa wydanych na skutek odwołania. Działanie takie nie kłóci się bowiem z szeroko rozumianym interesem społecznym, utożsamianym w realiach sprawy z możliwością dysponowania bronią tylko przez osoby zdolne do tego z punku widzenia ich zdrowia (zob. wyr. WSA w Warszawie z dnia 27.01.2021 r., II SA/Wa 440/20, CBOSA). Za chybiony uznać należy sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia przez organy Policji art. 106 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 ze zm.). Uzasadniając ten zarzut skarżący zmierza w istocie do wykazania, że Komendant [...] Policji nie był uprawniony do odmówienia dopuszczenia do posiadania broni na świadectwo ze względu na wcześniejsze skazanie skarżącego, które uległo zatarciu. Po pierwsze należy wskazać, że podstawą odmówienia dopuszczenia skarżącego do posiadania broni nie było wcześniejsze jego skazanie. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Powołany przepis nie został jednak zastosowany w sprawie i nie stanowił podstawa rozstrzygnięcia, właśnie z powodu wcześniejszego zatarcia skazania. Organy Policji trafnie zastosowały zatem art. 106 Kodeksu karnego. Przypomnieć należy, że powodem wydania decyzji odmownej w stosunku do skarżący było stwierdzenie w orzeczeniach lekarza i psychologa, że nie może on dysponować bronią palną, bowiem jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Okoliczność wcześniejszego skazania skarżącego była natomiast powoływania w odwołaniu Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarza i psychologa, jako jeden z faktów uzasadniający ponowne badanie skarżącego. Takie działanie organu uznać należy za trafne, bowiem Komendant [...] Policji miał obowiązek rozpatrywać wszelkie wątpliwości dotyczące psychofizycznych możliwości skarżącego dysponowania bronią. Sąd w składzie rozpatrującym sprawę podziela bowiem zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 13 maja 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 1879/04, w którym wskazano, że "zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że zainteresowany przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można jedynie powołać się na fakt skazania" (podobnie: S. Maj [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2010, art. 15, nt. 8). Przytoczony pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnieść należy odpowiednio do rozpatrywanej sprawy. Fakt poprzedniego skazania skarżącego mimo jego zatarcia, nadal poddaje w wątpliwość postawę skarżącego i budzi uzasadnione przypuszczenie co do psychofizycznej możliwości posiadania przez niego broni. Rozpatrujące sprawę organy Policji, w szczególności organ I instancji, prawidłowo podjął inicjatywę w celu rozstrzygnięcia powstałych kwestii. W tym celu złożył odwołanie od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń lekarza i psychologa, a działanie to okazało się trafne. Ponowna analiza stanu psychofizycznego skarżącego doprowadziło lekarza i psychologa do konstatacji, że nie może on dysponować bronią palną. Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy Policji zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Normę tę należy powiązać z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. W myśl tych przepisów decyzja winna zostać uzasadniona pod kątem faktycznym i prawnym, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu I oraz II instancji spełnia wskazane wymagania. Organy wyczerpująco odniosły się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyjaśniły skarżącemu fakt związania organu ostatecznymi orzeczeniami lekarza i psychologa a przy tym rozpatrując odwołanie Komendant Główny Policji wskazał skarżącemu na możliwość zainicjowana przez niego kontroli orzekania lekarza i psychologa przez właściwego wojewodę w trybie art. 15i ust. 1 u.b.a Ponadto organy Policji obu instancji wskazały na przepisy regulujące dopuszczenie skarżącego do posiadania broni, przy tym wyjaśniły w sposób klarowny i zrozumiały podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, odwołując się do licznego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w podobnych sprawach. Uzasadnienia decyzji administracyjnych wydanych w sprawie nie budzą wątpliwości i nie uniemożliwiają poddania zapadłych rozstrzygnięć kontroli sądowoadministracyjnej. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy wskazać jedynie należy, że kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a kontrola sądu w tym zakresie może zostać zainicjowana skargą na bezczynność. Ponadto stwierdzenie bezczynności organów stanowi co prawda uchybienie procesowe, jednak nie ma ono z reguły wpływu na treści wydanego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie nie można dostrzec w jaki sposób przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność wpłynęły na odmowę dopuszczenia skarżącego do posiadania broni. Przypomnieć należy, że nie każde naruszenie prawa procesowego uzasadnia uwzględnienie skargi, ale w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.