II SA/Wa 1923/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. R. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej określenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. stwierdza, że orzeczenie w części określonej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu w całości; 3. w pozostałej części odrzuca skargę. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. (dalej jako CWKL) orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie § 12 pkt 1 i § 27, § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010 r. Nr 15 poz. 80 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (dalej jako RWKL w W.) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdzające u [...]. S. R. trwałą niezdolność badanego do zawodowej służby wojskowej, trzecią grupę inwalidztwa, które powstało bez związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu powyższego organ odwoławczy wskazał, iż RWKL w W. w orzeczeniu z dnia [...] maja 2013 r., rozpoznając w grupie schorzeń powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej, zaburzenia depresyjne u osoby z zaburzeniami osobowości i uzależnieniem od substancji psychoaktywnych w okresie abstynencji - § 74 p. 1, § 68 p. 2, § 72 p. 4 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, uznała [...] S. R. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i zaliczyła orzekanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie schorzenie powyższe uznała za niepozostające w związku ze służbą wojskową. Badany od powyższego orzeczenia złożył odwołanie do CWKL, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy orzeczniczej i ustalenie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podniósł, iż aktualnie nie wymaga leczenia i nie zażywa leków. Do odwołania badany dołączył kserokopię opinii służbowych za okres 1 lipca 2010 r. do 27 marca 2013 r. i 2 stycznia 2013 r. do 21 czerwca 2013 r., z których wynika, że z obowiązków służbowych wywiązywał się na ogólną ocenę dobrą. CWKL nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż badany przebywał trzykrotnie na leczeniu w klinice [...] w W. w okresach od 2 listopada 2010 r. do 4 lutego 2011 r., 13 czerwca do 20 lipca 2012 r. i od 5 września do 19 października 2012 r. z powodu nasilonych objawów obniżenia nastroju, napędu, rozkojarzenia i zaburzeń snu. Powyższe objawy nasilały się kilkakrotnie i były przyczyną kolejnych hospitalizacji badanego. Mając powyższe na uwadze CWKL stwierdziła, że badany wymaga systematycznego leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego. Warunki służby wojskowej mogły wywoływać kolejne nasilenia powyższych objawów. Z tych względów należało orzec jak w sentencji orzeczenia. Orzeczenie CWKL z dnia [...] lipca 2013 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez S. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu w całości ww. orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz § 22 ust. 1 pkt 3, § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia RWKL w W. z dnia [...] maja 2013 r., oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż CWKL w postępowaniu orzeczniczym nie zwróciła uwagi na wyraźną niekompletność materiału dowodowego w sprawie, który stanowił podstawę do ustaleń faktycznych w przedmiocie aktualnego stanu zdrowia badanego przez RWKL. Braki w zakresie materiału dowodowego polegały na tym, że zabrakło w nim dokumentacji z leczenia ambulatoryjnego skarżącego, któremu się poddał zgodnie z zaleceniem [...]Szpitala Klinicznego [...] w W., a w którym ostatnio przebywał na leczeniu w okresie od 5 września do 19 października 2012 r. Skarżący leczył się ambulatoryjnie w [...] Przychodni Lekarskiej w M. w okresie od października do grudnia 2012 r. u psychiatry [...] R.T., skutkiem czego został całkowicie wyleczony, nie zażywa od dawna żadnych leków, prowadzi normalne życie rodzinne i zawodowe. O leczeniu ambulatoryjnym wiedzę posiadały zarówno RWKL w W., jaki CWKL, albowiem lekarz orzecznik wręczył skarżącemu kartę badań prosząc o opis jego leczenia ambulatoryjnego. Gdy skarżący zwrócił się z tym do prowadzącego [...] T. , ten w odpowiedzi zamieścił na karcie badań adnotację, iż jedynie na pisemne żądanie Komisji Lekarskiej opisze stan jego zdrowia i prześle dokumentację z tego leczenia. Dokument z taką adnotacją znajduje się w aktach sprawy. Tymczasem RWKL w W., jak też CWKL nigdy nie zwróciły się do [...] Przychodni Lekarskiej o nadesłanie dokumentacji z leczenia ambulatoryjnego wraz z opisem aktualnego stanu zdrowia skarżącego. Naruszono w ten sposób § 22 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, który wskazuje, iż wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, a w szczególności historii chorób leczenia ambulatoryjnego. Jak też doszło do naruszenia § 30 ust. 2 tego rozporządzenia albowiem wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatrując odwołanie wprawdzie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, to jednak w razie potrzeby może sama przeprowadzić m.in. dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiału, a więc w tym przypadku zażądać brakujących dokumentów z leczenia ambulatoryjnego. Działania organów obu instancji naruszyły nie tylko wskazane przepisy powołanego rozporządzenia, lecz także procedurę postępowania administracyjnego, którą uzupełniająco w stosunku do procedury wskazanej w rozporządzeniu winny stosować wojskowe komisje lekarskie. Skarżący podkreślił, iż za wzorowe pełnienie obowiązków wojskowych był nagradzany nagrodą pieniężną, urlopem nagrodowym, pochwałą, a wynika to z jego opinii służbowej wydanej za okres 3 lat służby. W świetle powyższego budzi jego uzasadnione wątpliwości stwierdzenie przez CWKL, że: "Warunki służby wojskowej mogłyby wywołać kolejne nasilenia powyższych objawów", skoro wcześniej ustalono, iż ustalone schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. RWKL w W. lakonicznie uzasadniła swoje orzeczenie w przedmiocie zdolności skarżącego do służby wojskowej. Brak jest aktualnych ocen stanu jego zdrowia. Wprawdzie w orzeczeniu RWKL stwierdziła, że oceny dokonywała na podstawie "aktualnych badań specjalistycznych". Nie wskazano jednak, jakie były to badania, kiedy przeprowadzone i co z nich wynika dla oceny stanu zdrowia skarżącego i jego związku ze zdolnością do służby wojskowej. Gdyby skarżący był faktycznie chory, a skutkiem tego niezdolny do służby wojskowej, jak to ustalono w obu orzeczeniach, to przecież nie byłby w stanie poprawnie wykonywać swoich obowiązków służbowych, a tak właśnie się dzieje. Zaskarżone i poprzedzające je orzeczenie są dla strony krzywdzące. Z powodu braku faktycznych podstaw do ich wydania, skarżący czuję się bezpodstawnie odsunięty od służby wojskowej, obecnie niepotrzebny, mimo iż w 2006 r. służył w Wojsku Polskim w [...] W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymała argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji podniósł, iż orzekany trzykrotnie był hospitalizowany ostatnio w okresie od 5 września do 19 października 2012 r. w Klinice [...] w W., łącznie prawie przez okres sześciu miesięcy. Pomimo tak długiego oddziaływania leczniczego, jak wynika z kart informacyjnych z leczenia szpitalnego, nie udało się zmienić jego osobowościowej postawy i został on wypisywany z kliniki w stanie objawowej poprawy do dalszego leczenia w trybie ambulatoryjnym z zaleceniem stałej opieki psychiatrycznej i regularnego przyjmowania leków z rozpoznaniem zaburzeń osobowości. W ocenie organu, nie ma podstaw do przyjęcia twierdzeń skarżącego, że leczenie ambulatoryjne po wypisaniu z Kliniki w dniu 19 października 2012 r. do końca miesiąca grudnia w [...] Przychodni Lekarskiej w M. w zasadniczy sposób doprowadziło do zmiany stanu jego zdrowia psychicznego i że dokumentacja z tego leczenia zmieniłaby ocenę stanu jego zdrowia dokonaną przez wojskowe komisje lekarskie. Należy mieć na uwadze to, że lekarz leczący ambulatoryjnie skarżącego był także jego terapeutą w trakcie pobytu w Klinice i podpisał karty informacyjne z leczenia skarżącego, w których stwierdził, że nie udało się zmienić jego osobowościowej postawy dotkniętej zaburzeniami i że zostaje wypisany z Kliniki jedynie w stanie objawowej poprawy schorzenia, a nie z powodu wyleczenia z choroby. W związku z powyższym stawiany przez skarżącego zarzut niepełnego wyjaśnienia stanu jego zdrowia przez komisje lekarskie nie znajduje uzasadnienia. To, że skarżący brał udział w 2013 r. w zajęciach wojskowych będąc pozytywnie oceniany przez przełożonych nie oznacza powrotu do pełnego stanu zdrowia umożliwiającego normalne pełnienie zawodowej służby wojskowej, gdyż stanach chorobowych spowodowanych tą jednostką chorobową występują okresy zadowalającego funkcjonowania, co niewątpliwie miało miejsce w tym okresie czasu w przypadku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga na orzeczenie CWKL z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] maja 2012 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w tezach wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. I OSK 1203/04 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2003 r. Nr 83, poz. 760 ze zm.), czy wreszcie ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m. in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04. W niniejszej sprawie S. R. zaskarżył w całości orzeczenie CWKL, a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd stwierdził niedopuszczalność skargi w tym zakresie. Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. W ramach podjętej kontroli sądowej, m.in. aktów organów administracji wojskowej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. O ile organ administracji nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego, ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności żołnierza była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. W ocenie Sądu orzeczenie CWKL podjęte w przedmiotowej sprawie nie spełnia tych kryteriów, a tym samym orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.) orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności: 1) rozpoznanie, 2) ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności – określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową. Orzeczeniem z dnia [...] maja 2013 r. RWKL w W. rozpoznała u skarżącego zaburzenie depresyjne u osoby z zaburzeniami osobowości i uzależnieniem od substancji psychoaktywnych w okresie abstynencji - § 74 pkt 1, § 68 pkt 2, § 72 pkt 4 załącznika nr 1 do powołanego rozporządzenia, co kwalifikuje badanego do Kategorii "N" (w każdej grupie) – niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory wynikające z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Jednakże nie oznacza to, że przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności jego zasady nie powinny być przestrzegane. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym orzeczenia. Zgodnie z § 23 powołanego rozporządzenia orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie wydają po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badania lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 25 pkt 4). W analizowanej sprawie, organ odwoławczy nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, albowiem nie zebrał w sposób należyty i nie zbadał całości materiału dowodowego wymaganego dla wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. CWKL całkowicie pominęła w procesie orzeczniczym sygnalizowaną przez badanego potrzebę ustalenia stanu zdrowia po leczeniu ambulatoryjnym zwłaszcza, iż żołnierz powoływał się na znaczną poprawę zdrowia do zakończeniu leczenia farmakologicznego, co potwierdzały oceny służby zawodowej skarżącego. W akt sprawy wynika, iż skarżący był trzykrotnie hospitalizowany w Klinice [...] w W. w okresach od 2 listopada 2010 r. do 4 lutego 2011 r., 13 czerwca do 20 lipca 2012 r. i od 5 września do 19 października 2012 r. z powodu nasilonych objawów obniżenia nastroju, napędu, rozkojarzenia i zaburzeń snu. Z odpowiedzi organu na skargę wynika natomiast, iż po hospitalizacji skarżący do końca grudnia 2013 r. był leczony ambulatoryjnie w [...] Przychodni Lekarskiej w M., to jednak nie mogło w sposób zasadniczy zmienić stanu jego zdrowia. Nie odnosząc się do aspektu oceny medycznej zaistniałego stanu rzeczy należy jednak stwierdzić, iż punktu widzenia procesowego rację ma skarżący twierdząc, że jego sprawa nie została załatwiona w oparciu o kompletny materiał dowodowy. Bezspornie skarżący był leczony ambulatoryjnie po zakończonym leczeniu szpitalnym. Zatem dokumentacja z przebiegu leczenia ambulatoryjnego, bądź ocena zakończonego leczenia dokonana przez lekarza prowadzącego w [...] Przychodni Lekarskiej w M. ma istotne znaczenie dla ustalenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej w dacie orzekania. Skoro rozstrzygnięcie w sprawie podjęto w oparciu o analizę leczenia szpitalnego zakończonego w październiku 2012 r., a postępowanie orzecznicze przed organem I instancji prowadzone było w maju 2013 r., to nie sposób zaakceptować stanowiska CWKL, że przez pół roku stan zdrowia badanego nie mógł ulec znacznej poprawie. Nie przyjmuje on leków, gdyż z nie ma ku temu wskazań medycznych, a służbę wojskową pełni sposób dobrze oceniany. Wobec tego, powyższe twierdzenie organu orzekającego, nie ma oparcia w materiale dokumentacyjnym sprawy i jako nieudowodnione wymaga zakwestionowania. Należy wskazać, iż § 30 ust. 2 powołanego rozporządzenia zezwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie badania lekarskiego i specjalistycznego, jak też skierowania żołnierza na obserwację szpitalną. I choć potrzeba taka niewątpliwe zaistniała, z uwagi na znaczny upływ czasu od analizy ostatniej dokumentacji medycznej z leczenia badanego, a orzekaniem w sprawie jego zdolności do zawodowej służy woskowej, CWKL poprzestała w procesie orzeczniczym na analizie akt orzeczniczych przedstawionych przez organ I instancji. Słusznie skarżący nie może zaakceptować takiego stanu rzeczy, jeżeli weźmie się pod uwagę doniosłe skutki orzeczenia o niezdolności żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z tego też względu organ orzeczniczy powinien kierować się zasadą praworządności i zaufania, o których mowa w art. 7 i art. 8 k.p.a. Jednakże w tej sprawie CWKL tych zasad nie przestrzegała. Poprzestanie Centralnej Komisji na rozpoznaniu niepełnego materiału dowodowego, jak też pozostawienie argumentacji strony bez wyjaśnienia, nie czyni uzasadnienia orzeczenia tego organu wiarygodnym, przekonywującym i przez to CWKL nie może uwolnić się od słusznego zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ rozpoznając ponownie sprawę, zobowiązany jest do uwzględnienia powyższych uwag, ze szczególnym uwzględnieniem interesu skarżącego, bowiem decyzja o uznaniu go za całkowicie niezdolnego do zawodowej służby wojskowej będzie rzutowała na jego dalsze życie zawodowe. Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.