II SA/Wa 1924/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] postanawia - odrzucić skargę P.G. działając przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 4 września 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [....] zmieniającą uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zarzucając rażące naruszenie art. 68 ust. 3 i 69 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 28 ust. 2 lit. d Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 25 października 2012 r., poz. 1169), polegające na dyskryminacji osób niepełnosprawnych w dostępie do programów mieszkań komunalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Adminiastracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że warunkiem dopuszczalności skargi na na uchwałę Rady Miasta [.] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [....] było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane przez podmiot, który w razie nie uwzględnienia tego wezwania przez organ, wnosi skargę do sądu administracyjnego. Takie wezwanie w rozpatrywanej sprawie zostało skierowane do organu dwukrotnie. Pierwotnie pełnomocnik skarżącego z takim wezwaniem wystąpił do organu w dniu 17 kwietnia 2013 roku (data wpływu do organu 22 kwietnia 2013 r.). Na powyższe wezwanie Rada Miasta [....] nie udzieliła odpowiedzi. Po raz kolejny z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa strona wystąpiła w dniu 22 lipca 2013 roku. (data wpływu do organu 25 lipca 2013 r.). Na powyższe wezwanie Rada Miasta [....] nie udzieliła odpowiedzi. W ślad za tym wezwaniem strona skarżąca wniosła niniejszą skargę. Wskazać należy, że z przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni na złożenie skargi do Sądu. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, cbois.nsa.gov.pl). W tak ustalonych okolicznościach Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 roku w sprawie rozpatrywanej w składzie siedmiu sędziów (sygn. akt: OSA 2/02, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) i uznaje go jako znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie. We wskazanym postanowieniu stwierdzono, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały (aktu) – jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Wezwanie jest bowiem czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Z wiązku z powyższym tożsame pismo z dnia 22 lipca 2013 r. potraktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jest bezskuteczne wobec wcześniejszego wezwania z dnia 17 kwietnia 2013 r. Tym samym skarga z dnia 4 wrześia 2013 r. została wniesiona po terminie i nie mogła być merytorycznie rozpoznana, co oznacza również, że nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu sformułowanie w niej zarzuty odnoszące się do ustanownionych tym aktem przepisów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 53 § 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.