II SA/Wa 1927/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant apl. prok. Piotr Mączka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Minister Gospodarki i Pracy decyzją nr [...], z dnia [...] czerwca 2004 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. R. z dnia 8 stycznia 2003 r. W uzasadnieniu podał, że powołanym wyżej wnioskiem J. R. domagał się ustalenia w drodze decyzji administracyjnej: 1. czy działalnością Głównego Inspektoratu Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W. kierował funkcjonariusz pożarnictwa mianowany na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W., czy też działalnością przedmiotowego Inspektoratu kierował funkcjonariusz pożarnictwa spoza Wspólnoty [...] w W., 2. dokładnego określenia organu, w przypadku kierowania działalnością Głównego Inspektoratu Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W. przez funkcjonariusza pożarnictwa spoza Wspólnoty [...] w W.. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej do rozpatrzenia niniejszego wniosku. Rozpoznając ten wniosek Minister uznał, że intencją wniosku było uzyskanie przez p. J. R. decyzji administracyjnej określającej status prawny funkcjonariusza pożarnictwa mianowanego na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W. oraz określenie struktury organu, w przypadku gdy działalnością Głównego Inspektoratu Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W. kierował funkcjonariusz spoza Wspólnoty [...] w W. Minister ustalił, że nie istnieje podstawa prawna do wydania takiej decyzji i dlatego na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie. Ponownie rozpoznając ten wniosek, na podstawie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nie zmienił swojej poprzedniej decyzji – z dnia [...] czerwca 2003 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. domagał się stwierdzenia nieważności powyższych decyzji, z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 36 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 7 pkt 5a oraz art. 28 ust. 1 – dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa, poprzez dowolną interpretację tych przepisów bądź niewłaściwe ich zastosowanie. Zarzucił także rażące naruszenie istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. art.: 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77, 80, 105 § 1 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki i Pracy wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc ustalenie, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonych decyzji. Dokonując analizy akt sprawy, należy dojść do przekonania, że poważną wątpliwość budzi treść wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2003 r. Wniosek ten dotyczy wydania decyzji. Przedmiot tej decyzji nie był do końca precyzyjny. Niewątpliwie nie odnosił się on jednak do potwierdzenia faktu istnienia komórki organizacyjnej i statusu prawnego funkcjonariusza pożarnictwa kierującego tą jednostką, lecz zawierał pytanie o informację o osobie kierującej Głównym Inspektoratem Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty [...] w W. Wniosek ten mógł stanowić bądź pytanie o informację publiczną w trybie art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), bądź też wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcie w drodze decyzji statusu prawnego stanowiska służbowego w strukturze ochrony przeciwpożarowej. Nie było jasne, czy wnioskodawcy chodziło o ustalenie jego własnego statusu, czy w ogóle osoby każdorazowo zajmującej stanowisko kierownicze i inspektorskie. Minister Gospodarki i Pracy rozpoznając sprawę niniejszą nie poczynił żadnych ustaleń w celu wyjaśnienia, jakie były rzeczywiste intencje wniosku skarżącego z dnia 8 stycznia 2003 r. Wyjaśniając tę kwestię, należy wezwać skarżącego do jasnego sprecyzowania stanowiska w sprawie. Zgodnie z przyjętą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Z kolei przepis art. 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu wynika, między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wyjaśnienie wyżej sygnalizowanych kwestii spowoduje, że Minister Gospodarki i Pracy zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, w drodze decyzji, udzieli żądanej informacji bądź odmówi jej udzielenia, natomiast gdyby ustalił, że przedmiotowa kompetencja nie należała do organów administracji lub nie istniała podstawa do wydania decyzji, winien przekazać wniosek organowi właściwemu albo umorzyć postępowanie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 132, art. 145 § 1 ust. 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.