II SA/Wa 1927/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku z zażaleniem R. L. z dnia [...] lutego 2013 r. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14, Komendant Główny Policji umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał stan sprawy i wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., odmówił R. L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym i 1/12 nagrody rocznej, ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J., według stanu na dzień 1 kwietnia 2011 r. oraz 1 kwietnia 2012 r. W dniu [...] lutego 2013 r. strona przesłała do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia, które zostały przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przekazane do Komendy Głównej Policji. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, tj. [...] lutego 2013 r., strona zrezygnowała z trybu zażaleniowego. Na skutek skargi R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniesionego przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał również, że strona cofnęła złożone uprzednio zażalenie. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że zgodnie z art. 137 Kpa, strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo albo interes społeczny. Z kolei stosownie do art. 144 Kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednio zastosowani przepisy dotyczące odwołań. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, znajduje zatem zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Następnie organ powołał się na ugruntowane orzecznictwo sądów, zgodnie z którym, postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowa odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy strona cofnie odwołanie. Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 1998 r. sygn. akt I SA 440/98). Mając na uwadze treść wystąpień R. L. z dnia [...] lutego 2013 r., a także przede wszystkim treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14, organ stwierdził, że przesłanka ta została spełniona, albowiem strona wskazała, iż rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji merytorycznej straciło dla niej doniosłość prawną. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, a także brak przesłanek do nieuwzględnienia cofnięcia zażalenia (organ podkreślił, że R. L. od ponad 25 lat nie pełni służby w Policji, nie zajmuje stanowiska służbowego oraz nie otrzymuje uposażenia, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o hipotetycznej wysokości hipotetycznego uposażenia zasadniczego wraz z hipotetycznymi dodatkami), organ, na podstawie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, umorzył postępowanie zażaleniowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji, uzupełnionej następnie pismami z dnia 3 października 2014 r., z dnia 22 listopada 2014 r. i z dnia 13 marca 2015 r. skarżący niegodząc się z tym postanowieniem wskazał, że ma interes prawny w merytorycznym rozpoznaniu sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Komendant Główny Policji prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte na skutek zażalenia od postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którym odmówił R. L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym i 1/12 nagrody rocznej, ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J., według stanu na dzień 1 kwietnia 2011 r. oraz 1 kwietnia 2012 r. Przypomnieć należy, że w dniu [...] lutego 2013 r. skarżący przesłał do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia, które zostały przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przekazane do Komendy Głównej Policji. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, tj. [...] lutego 2013 r. strona zrezygnowała z trybu zażaleniowego. Na skutek skargi R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniesionego przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., wskazując jednocześnie w uzasadnieniu tego orzeczenia, że strona cofnęła złożone uprzednio zażalenie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 137 Kpa, strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo albo interes społeczny. Z kolei stosownie do art. 144 Kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wskazać należy, że Komendant Główny Policji umarzając postępowanie zażaleniowe, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, który przewiduje wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której umarza postępowanie odwoławcze nie określając przyczyn umorzenia. W każdej zatem indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 Kpa. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 Kpa), jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 Kpa). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Wskazać należy, że inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed I instancją nie będą miały tu zastosowania, np. gdy orzeczono w sprawie, która nie mogła stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy musi uchylić decyzję i umorzyć postępowanie. Również wykonanie przez stronę decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze może być umorzone (art. 138 § 1 pkt 3 Kpa), kiedy strona cofnie odwołanie (art. 137 Kpa) lub odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem pierwszej instancji i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa. Wymienione powyżej okoliczności wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, LEX nr 157627, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2003/09). Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że w tym stanie sprawy nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, skutkująca umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., ponieważ była podstawa do uznania, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Doszło bowiem w tej sprawie do skutecznego cofnięcia odwołania (zażalenia). Nastąpiło to pismem skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r., skierowanym do organu, co potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim orzeczeniu z dnia 29 maja 2014 r. o sygn. akt II SAB/Wa 46/14. Taka okoliczność uzasadniała zatem niewątpliwie umorzenie postępowania odwoławczego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.