II SA/Wa 1928/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] lipca 2010 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego A. S.A. kwotę 457 zł (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej Kpa) oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A.S.A., z siedzibą w W. przy ul. [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], nakazującej A.S.A. udostępnienie na rzecz K., z siedzibą w S. przy ul. [...] (zwanej dalej K.) danych osobowych [...] P.S. w zakresie jego adresu zamieszkania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny. Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek K. z dnia [...] grudnia 2009 r., o nakazanie A.S.A. udostępnienia na jej rzecz danych osobowych [...] P.S. w zakresie jego adresu zamieszkania. W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organ ustalił, że wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. K. wystąpiła do A.S.A. o udostępnienie jej danych osobowych P.S. w zakresie adresu zamieszkania, uzasadniając powyższe zamiarem wytoczenia powództwa przeciwko ww. osobie. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2009 r. A.S.A. odmówiła udostępnienia ww. danych osobowych. Pismem z dnia [...] września 2009 r. K., nawiązując do wniosku z dnia [...] września 2009 r., ponownie wystąpiła do A.S.A. o udostępnienie ww. danych, wskazując, iż planowany proces cywilny przeciwko P.S. dotyczyć będzie ochrony dóbr osobistych w związku z publikacją na łamach [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. Spółka ponownie odmówiła pełnomocnikowi K. udostępnienia ww. danych, wskazując w szczególności cyt.: "(...) A.S.A. nie znajduje dostatecznych podstaw prawnych ani faktycznych udostępnienia danych [...] P.S. (...). Nie przedstawił Pan dowodu złożenia w sądzie pozwu, ani też dowodu na to, że sąd wezwał Pana klienta do uzupełnienia braku w postaci wskazania danych adresowych [...] P.S. (...)". Organ ustalił również, że P.S. jest zatrudniony w A.S.A. na podstawie umowy o pracę i pełni funkcję [...]. Spółka przetwarza jego dane osobowe w zakresie adresu zamieszkania w jego aktach osobowych. W dniu 3 lipca 2009 r. na łamach [...] został opublikowany komentarz autorstwa P.R. pt.: [...]. W związku z ww. publikacją prasową, K. w dniu [...] stycznia 2010 r. wniosła pozew do Sądu Okręgowego w G. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, m. in. przeciwko P.S.. Pismem z dnia [...]maja 2010 r. ([...]) ww. Sąd zobowiązał K. do wskazania adresu zamieszkania pozwanego P.S. pod rygorem zawieszenia w stosunku do tego pozwanego postępowania. Na podstawie wskazanych wyżej ustaleń, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, nakazał A.S.A. udostępnienie na rzecz K. adresu zamieszkania P.S. W dniu [...] sierpnia 2010 r. A.S.A. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ oparł zaskarżoną decyzję na art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, w sytuacji, gdy K. jako podstawę uzasadniającą udostępnienie jej danych P.S. wskazywała art. 29 ust. 2 i 3 ustawy. A.S.A. podniosła przy tym, że podjęła decyzję o odmowie udostępnienia danych wedle stanu faktycznego sprawy z dnia [...] września 2009 r. oraz z uwzględnieniem podstawy prawnej zgłoszonej przez wnioskodawcę, tj. art. 29 ust. 2 ustawy, czym z kolei powinien być związany także organ dokonując własnej oceny okoliczności sprawy, a zwłaszcza oceny wcześniejszej decyzji Spółki odmawiającej przekazania adresu zamieszkania [...]. Tymczasem organ oparł swoją decyzję na okolicznościach faktycznych z maja 2010 r., które A.S.A. w ogóle nie były znane przy podejmowaniu przez nią decyzji. Po drugie, organ stwierdził naruszenie przez A.S.A. art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy, gdy tymczasem taka podstawa prawna nie była przez A.S.A. w ogóle rozważana. A.S.A. podniosła również, że w dotychczasowej praktyce organ konsekwentnie wskazywał, iż wniosek o udostępnienie danych adresowych [...] na cele sprawy sądowej jest wnioskiem o udostępnienie danych w celu innym niż włączenie ich do zbioru. Natomiast w niniejszej sprawie "wymyślono" inne uzasadnienie dla udostępnienia danych adresowych [...] i w sposób zupełnie dowolny przyjęto w uzasadnieniu decyzji, że K. prowadzi jakieś zbiory danych osobowych i jest zapewne jakimś administratorem danych. A zatem organ uznał, że zapewne uzyskane dane osobowe P.S. zostaną przez K. włączone do jakiegoś zbioru. A.S.A. dodała także, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych konsekwentnie odmawiał udostępnienia danych adresowych [...], jeżeli uzasadnienie wniosku sprowadzało się jedynie do gołosłownej zapowiedzi wytoczenia powództwa. Wskazała też, że nie jest prawdą, że dochodzenie roszczeń cywilnoprawnych wymaga wskazania adresu zamieszkania pozwanego, gdyż istnieje możliwość złożenia wniosku o ustanowienie kuratora. Zarzuciła ponadto, że udostępnienie danych adresowych P.S. naruszyłoby jego prawa i wolności, a zwłaszcza prawo do prywatności, spokoju, miru domowego i poczucia rodzinnego bezpieczeństwa, gdyż istnieje obawa co do faktycznego wykorzystania tych danych przez K. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych A.S.A. jest administratorem danych osobowych P.S., bowiem decyduje o celach i środkach przetwarzania jego danych jako pracownika A.S.A.i (art. 7 pkt 5 ustawy). Pozyskanie danych osobowych powinno mieć podstawę w jednej z przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy lub art. 27 ust. 2 ustawy, gdy o dane wnioskuje inny podmiot niż osoba prywatna, gdyż dla takiej ustawodawca przewidział art. 29 ustawy. Zatem obok i niezależnie od zgody osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy), przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne między innymi, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy), a także jeżeli jest to niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy). W ocenie organu, zarzuty A.S.A.i dotyczące tego, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w niniejszej sprawie oparł zaskarżoną decyzję na art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy, a nie jak dotychczas na art. 29 ustawy, są chybione. Rozstrzygnięcia mające za przedmiot udostępnienie danych [...], opierające się na art. 29 ustawy dotyczyły bowiem sytuacji, w których wnioskodawcą była osoba fizyczna, która co do zasady nie prowadzi zbiorów danych osobowych, więc pozyskanie przez nią określonych danych odbywa się w celach innych niż włączenie do zbioru. Natomiast w sytuacji, gdy o dane osobowe wnioskowała osoba prawna, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wniosek badany był przez organ przez pryzmat art. 23 ust. 1 ustawy. Dlatego też art. 29 ustawy, który przewiduje pozyskanie danych osobowych w celach innych niż włączenie do zbioru, i na który powołują się strony niniejszego postępowania, nie znajdzie w tej sprawie zastosowania. K. jest bowiem administratorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 5 ustawy i niewątpliwie prowadzi zbiory danych osobowych, dlatego też nie sposób przyjąć, iż pozyskane przez nią dane nie zostaną poddane dalszemu przetwarzaniu, włączone do zbioru i dalej wykorzystywane, chociażby na potrzeby ww. postępowania cywilnego z zakresu ochrony dóbr osobistych, zainicjowanego przed Sądem Okręgowym w G. (sygn. akt [...]). W ocenie organu, K. wiarygodnie uzasadniła potrzebę pozyskania wnioskowanych danych w zakresie adresu zamieszkania P.S., wskazując, że są jej niezbędne do prawidłowej kontynuacji postępowania cywilnego z zakresu ochrony jej dóbr osobistych, zainicjowanego m. in. przeciwko ww. przed Sądem Okręgowym w G. Przedłożyła bowiem stosowne zobowiązanie Sądu z dnia [...] maja 2010 r. do wskazania tych danych pod rygorem zawieszenia postępowania w stosunku do P.S.. Z kolei dochodzenie przez K. swych praw przed sądem z tytułu naruszenia jej dóbr osobistych niewątpliwie stanowi realizację prawnie usprawiedliwionego celu i jednocześnie pozyskanie danych P.S. jest niezbędne do realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, tj. z art. 43 w zw. z art. 24 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że okoliczności faktyczne i prawne sprawy wyłączają możliwość powołania się w analizowanym przypadku na przeszkodę udostępnienia danych z art. 23 ust. 1 pkt 5 in fine ustawy, zgodnie z którym dane nie mogą być udostępnione, jeżeli miałoby to spowodować naruszenie praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Żądane dane są bowiem niezbędne do kontynuacji procesu przeciwko osobie, która może być odpowiedzialna za naruszenie dóbr osobistych. Przyjęcie natomiast, że przetwarzanie (udostępnienie) danych osób, wobec których chce się prowadzić postępowanie sądowe miałoby godzić w ich prawa i wolności prowadziłoby do nieuzasadnionej ochrony takich osób przed ewentualną odpowiedzialnością za swoje działania, zwłaszcza że mogą one w trakcie takiego postępowania sądowego w pełni korzystać ze swoich praw zagwarantowanych przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Organ nie podzielił jednocześnie stanowiska A.S.A., zgodnie z którym w braku wskazania adresu zamieszkania pozwanego, jest powszechnie stosowaną praktyką to, że sądy doręczają odpisy pozwu dla [...] na adres [...] albo (gdy powód nie zwrócił się do Centralnego Biura Adresowego lub wydziału meldunkowego jednostki samorządowej) - sąd ustanawia dla [...] kuratora, który reprezentuje go w procesie. Powyższe stanowisko nie znajduje bowiem oparcia w materiale dowodowym niniejszej sprawy, z którego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż dla prawidłowej kontynuacji przez K. procesu przed Sądem Okręgowym w G. w stosunku do pozwanego P.S., za niezbędne zostało uznane przez Sąd wskazanie jego adresu zamieszkania. Stąd też w ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że A.S.A. bezpodstawnie odmówiła udostępnienia K. danych osobowych P.S., przez co A.S.A. dopuściła się naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Naruszenie ww. przepisu ustawy w pełni uzasadnia zatem skorzystanie przez organ z kompetencji określonej w art. 12 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy i nakazanie A.S.A. w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia K. wnioskowanych danych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten stanowi dla skarżącej przesłankę nakazującą udostępnienie na rzecz K. danych adresowych P.S. oraz przyjęciu, że K. zmierza do włączenia danych adresowych [...] do zbioru danych osobowych przy braku takiego wniosku ze strony K., art. 29 ust. 2 cyt. ustawy, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że ma on zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy o udostępnienie danych osobowych wnioskuje osoba fizyczna oraz poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie, a ponadto naruszenie art. 47 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i tym samym rażące ograniczenie prawa do prywatności oraz ochrony spokoju życia rodzinnego w odniesieniu do osoby P.S., którego dane osobowe mają być bezpodstawnie przekazane K. Skarżąca wskazała również na naruszenie przez organ art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez rozpoznanie sprawy z pogwałceniem interesów [...] i [...] którego dane osobowe mają zostać (bez jego udziału w tej sprawie) bezpodstawnie udostępnione osobie trzeciej oraz poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 kpa oraz art. 80 kpa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka P.S., o którego przesłuchanie wnosiła A.S.A. oraz poprzez dokonanie ustaleń, dla których brak jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy, m.in. w zakresie zbiorów rzekomo administrowanych przez K, do których miałyby zostać włączone dane osobowe [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że K. we wniosku do wydawcy i następnie w skardze do GIODO wskazała, że dane adresowe [...] P.S. są jej potrzebne wyłącznie w związku z zamiarem wytoczenia w przyszłości sprawy cywilnej, co miało znajdować podstawę w treści art. 29 ust. 2 ustawy. Jak jednak wynika z uzasadnienia decyzji GIODO oparto ją na okolicznościach faktycznych z maja 2010 r., które skarżącej spółce w ogóle nie były znane przy podejmowaniu przez nią decyzji o odmowie udostępnienia adresu. Ponadto, organ stwierdził naruszenie przez skarżącą art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy, gdy tymczasem taka podstawa prawna wniosku nie była przez A.S.A. w ogóle rozważana. W dacie złożenia skargi do GIODO pozew przeciwko m. in. P.S. nadal nie był wniesiony do sądu. Także w tym wniosku K. nie twierdziła, że jest administratorem danych osobowych ani, że zamierza dane adresowe P.S. włączyć do jednego ze swoich zbiorów danych osobowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto tymczasem w sposób zupełnie dowolny, że K. prowadzi zapewne jakieś zbiory danych osobowych i jest zapewne jakimś administratorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 5 ustawy. Zdaniem skarżącej, przyjęta przez organ podstawa udostępnienia danych osobowych w oparciu o treść art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy dotyczy przetwarzania danych osobowych w zbiorach. Taki przypadek w niniejszej sprawie jednak nie występuje, a zatem jedyną podstawę udostępnienia danych mógł stanowić art. 29 ust. 2 ustawy. Artykuł 29 ustawy dotyczy wszystkich wnioskodawców, tak osób fizycznych jak i prawnych, byleby ich wniosek nie wiązał się z pozyskaniem danych osobowych w celu ich włączenia do zbioru. Organ nie przeprowadził jednocześnie żadnych ustaleń, ani nie prowadził żadnego postępowania dowodowego w zakresie, czy i jakie zbiory danych osobowych prowadzi K. i czy do jakiegoś z nich mogą być wpisane dane osobowe [...]. Skarżąca wskazała, że w dotychczasowej, utrwalonej już praktyce decyzyjnej, organ konsekwentnie odmawiał udostępnienia danych adresowych [...], jeżeli uzasadnienie wniosku sprowadzało się jedynie do gołosłownej zapowiedzi wytoczenia powództwa w przyszłości. Zdarzało się nawet, że GIODO odmawiał udostępnienia adresu [...], jeżeli np. minął już termin wyznaczony stronie przez sąd cywilny na wskazanie takiego adresu. Organ twierdził wówczas, że odpadła przyczyna uzasadniająca wniosek o udostępnienie danych adresowych [...]. Dodatkowo, w ocenie A.S.A., pozyskanie prywatnego adresu zamieszkania [...] P.S., [...] - istotnie naruszyłoby jego prawa i wolności, a zwłaszcza prawo do prywatności, spokoju, miru domowego i poczucia rodzinnego bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że jako uzasadniony należy uznać zarzut skargi wskazujący na to, że w zaskarżonych decyzjach organ przyjął niewłaściwą przesłankę nakazującą udostępnienie przez skarżącego K. danych osobowych [...] P.S.. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznał, że podstawą udostępnienia ww. danych K. jest przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej uodo, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. Przepis ten przewiduje, iż przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne bez zgody osoby, której te dane dotyczą wówczas, jeśli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa - art. 23 ust. 1 pkt 2 uodo, a także wówczas, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą - art. 23 ust. 1 pkt 5 uodo, przy czym za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności: marketing bezpośredni własnych produktów lub usług administratora danych lub dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej - art. 23 ust. 4 uodo. Przepis art. 23 ust. 1 zawiera ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych, czyli dokonywania czynności określonych w art. 7 pkt 2 uodo. Oznacza to, że jeśli zostanie spełniona określona w przepisie przesłanka, administrator może wykonywać "jakiekolwiek operacje na zebranych danych osobowych" (A. Drozd Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz. Wzory pism i przepisy, Warszawa 2004, s. 112), a więc w tym także może włączać je do już istniejących zbiorów i dokonywać na nich innych operacji związanych z wykorzystaniem posiadanych danych. Każda ze wskazanych przesłanek stanowi przesłankę samoistną do dokonywania ww. czynności. Jest to zatem uprawnienie bardzo szerokie, które daje administratorowi duże możliwości związane z przetwarzaniem pozyskanych danych osobowych. Powołanie w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 uodo, jako podstawy udostępnienia przez A.S.A. K danych osobowych [...] [...], daje bardzo szerokie możliwości przetwarzania przez K. jego danych osobowych wychodzące poza wniosek uczestnika postępowania z dnia [...] września 2009 r. skierowany do skarżącego. Takie rozwiązanie stoi w sprzeczności z treścią art. 1 ust. 1 i ust. 2 statuującego zasadę ochrony danych osobowych, wedle której zadaniem ustawy o ochronie danych osobowych "nie jest zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2227/05 opublikowany w LEX nr 220927, podobnie A. Mednis, Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, Warszawa 2009, s. 12, t. 2). Ustawa określa konkretne sytuacje prawne, w których dane osobowe mogą być przetwarzane. Administrator nie może wyjść poza zakres możliwości przetwarzania pozyskanych danych osobowych wskazany przez ustawodawcę w ustawie o ochronie danych osobnych. Zakres ten jest ściśle określony przez treści art. 23 ust. 1 art. 29 uodo. Jeżeli zatem dane osobowe mają być pozyskane w określonym celu, to nie można dopuścić do sytuacji, w której te dane byłyby przetwarzane w innym celu. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że jeżeli K. chciała pozyskać od A.S.A. dane [...] P.S. w celu skutecznego dochodzenia wobec niego roszczeń z tytułu prowadzonego procesu cywilnego, to Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie mógł wydać decyzji, w której umożliwił uczestnikowi postępowania przetwarzanie pozyskanych danych osobowych, także w innym celu. W ten sposób został złamany przepis art. 1 uodo w zw. z art. 47 Konstytucji gwarantujący każdej osobie fizycznej zamieszkałej na terytorium Państwa Polskiego ochronę jej danych osobowych, które mogą być pozyskiwane i przetwarzane tylko w ściśle określonym celu. Jako niemające uzasadnienia w treści art. 29 uodo należy uznać stanowisko organu, że przepis ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy o udostępnienie danych wnosi osoba fizyczna, natomiast ww. przepis nie ma zastosowania wówczas, gdy o udostępnienie danych wnosi osoba prawna posiadająca własny zbiór danych osobowych. Przepis art. 29 ust. 2 uodo w żaden sposób nie ogranicza prawa do żądania danych osobowych tylko do osób fizycznych (por. Barta Janusz, Fajgielski Paweł, Markiewicz Ryszard, Komentarz do art.29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, [w:] J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV. Opublikowany w LEX, t. 5). Co więcej przepis art. 29 ust. 2 uodo wyraźnie ogranicza cel, jak i sposób postępowania osoby, która uzyska na podstawie tego przepisu dane osobowe. Takie dane mogą być zgodnie z art. 29 ust. 4 uodo jedynie wykorzystane w celu określonym we wniosku i nie mogą być włączone przez podmiot, który je uzyskał do już posiadanego zbioru danych osobowych. Tak więc przepis art. 29 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 4 uodo w znaczny sposób ogranicza możliwości przetwarzania pozyskanych danych osobowych przez administratora i w tym znaczeniu stanowi o mocniejszej ochronie danych osobowych określonej osoby, niż jest to określone w art. 23 ust. 1 uodo. Przepis art. 29 ust. 2 uodo powinien w rozpatrywanej sprawie stanowić podstawę prawną ewentualnego udostępnienia przez skarżącego danych osobowych P.S. i ta podstawa prawna powinna być oceniana przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych podczas prowadzonego postępowania administracyjnego. W toku rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ powinien rozpatrzyć okoliczności faktyczne sprawy, które zaszły po wydaniu decyzji w pierwszej instancji. Generalny inspektor Ochrony Danych Osobowych powinien przede wszystkim ocenić wskazane we wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i potwierdzone przez skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. okoliczności, że postępowanie z pozwu K. w sprawie o sygn. akt [...], mimo braku danych dotyczących miejsca zamieszkania [...] P.S., nadal się toczy. Tak zatem niewskazanie przez uczestnika postępowania miejsca zamieszkania nie stanowi przeszkody procesowej powodującej, że nie dojdzie on swojego prawnie uzasadnionego roszczenia. W takiej sytuacji, kierując się treścią art. 29 ust. 2 uodo organ powinien był rozważyć, czy istnieje przesłanka uprawniająca K. do uzyskania adresu miejsca zamieszkania [...] P.S.. Organ, rozpatrując ponownie sprawę, tego nie uczynił, przyjmując stan sprawy na dzień wydania decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Takie działanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stoi w sprzeczności z treścią art. 138 § 1 Kpa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.