II SA/Wa 1928/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku z zażaleniem R.L. z dnia [...] stycznia 2013 r. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 15/14, Komendant Główny Policji umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmówił R.L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego za stopień, wysługę lat i 1/12 nagrody rocznej ze stanowiska [...] Powiatowego Policji w J., według stanu na dzień: [...]stycznia 2006 r., [...]stycznia 2008 r., [...]stycznia 2009 r., [...]stycznia 2010 r., [...]stycznia 2011 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. strona wniosła do Komendy Wojewódzkiej Policji w W. zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. W tym samym piśmie strona stwierdziła, że rezygnuje z trybu odwoławczego (zażalenia) oraz wnosi o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia. Wnoszący przytoczył też przesłanki stwierdzenia nieważności. Na skutek skargi R.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 15/14 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia zażalenia skarżącego od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że strona zrezygnowała z trybu odwoławczego przy równoczesnym złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że skoro strona cofnęła środek zaskarżenia to organ odwoławczy zobowiązany był dopełnić czynności wynikających z art. 137 kpa – załatwić sprawę w formie procesowej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, wydał postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr[...], którym umorzył postępowanie zażaleniowe. Organ powołał się na ugruntowane orzecznictwo sądów, zgodnie z którym, postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowa odwoławczego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy strona cofnie odwołanie. Organ stwierdził, że przesłanka bezprzedmiotowości została spełniona, albowiem strona wskazała, iż rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji merytorycznej straciło dla niej doniosłość prawną. R.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Skarżący stwierdził, że organ powinien wszcząć postępowanie administracyjne i rozpatrzyć sprawę zgodnie z żądaniem wnoszącego zażalenie jak również uwzględnić wniosek o stwierdzenie nieważności aktu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Komendant Główny Policji prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte na skutek zażalenia z dnia [...] stycznia 2013 r. od postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., którym odmówił R.L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego za stopień, wysługę lat i 1/12 nagrody rocznej ze stanowiska [...] Powiatowego Policji w J., według stanu na dzień: [...]stycznia 2006 r., [...]stycznia 2008 r., [...]stycznia 2009 r., [...]stycznia 2010 r., [...]stycznia 2011 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej Kpa strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Z kolei stosownie do art. 144 Kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Komendant Główny Policji umarzając postępowanie zażaleniowe, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, który przewiduje wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której umarza postępowanie odwoławcze nie określając przyczyn umorzenia. W każdej zatem indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 Kpa. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 Kpa), bądź jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, LEX nr 157627, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2003/09). Wskazane przykłady wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Natomiast inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed organem I instancji nie będą miały w niniejszej sprawie zastosowania. I tak w przypadku gdy orzeczono w sprawie, która nie mogła stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy musi uchylić decyzję i umorzyć postępowanie. Również wykonanie przez stronę decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, skutkująca umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, istniała bowiem podstawa do uznania, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Wynikające z pisma strony z dnia [...] stycznia 2013 r. cofnięcie zażalenia należy uznać za dopuszczalne. Z akt sprawy wynika bowiem, że nie sprzeciwiły się temu inne strony, nie jest ono także sprzeczne z interesem społecznym, ani nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Wspomniane cofniecie zażalenia potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim orzeczeniu z dnia 27 maja 2014 r. o sygn. akt II SAB/Wa 15/14. Strona składając oświadczenie o cofnięciu zażalenia dała wyraz temu, że rezygnuje z prawa do rozpatrzenia przedmiotu zażalenia. Ustawodawca przyjął bowiem, że nie tylko wszczęcie postępowania zażaleniowego ale również i jego zakończenie jest w tym wypadku uzależnione, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, od woli strony wnoszącej zażalenie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.