II SA/Wa 1928/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Komisji rozpatrującej wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób, które pełniły funkcje publiczne z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zatrudnienie 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komisji rozpatrującej wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób, które pełniły funkcje publiczne na rzecz H. M. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 3 stycznia 2021 r. Pan H. M. wystąpił do Komisji rozpatrującej wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób, które pełniły funkcje publiczne, zwanej dalej "Komisją", z wnioskiem o wyrażenie zgody na zatrudnienie na stanowisku Prezesa Zarządu spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W złożonym wniosku Pan H. M. wskazał, że do dnia [...] grudnia 2020 r. był zatrudniony na stanowisku członka zarządu spółki M. sp. z o.o. Wniosek został złożony w związku z planowanym zatrudnieniem na stanowisku Prezesa Zarządu spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu złożonego wniosku Pan H. M. wskazał, m.in., że pełnił funkcję członka zarządu ds. Finansowych i Administracyjnych, odpowiedzialnego za sprawy wsparcia. Jego kompetencje nie obejmowały natomiast spraw operacyjnych tj. obszaru eksploatacji i remontów taboru, przetargów oraz zakupów związanych z funkcjonowaniem taboru M. . Podkreślił także, że w ramach realizacji przez podległy mu pion usług wsparcia świadczonych dla innych komórek organizacyjnych spółki M. sp. z o.o. był realizowany aspekt formalno-prawny, zaś strona merytoryczna należała do odpowiednich komórek organizacyjnych (pozostających poza nadzorem Wnioskodawcy). Ponadto Pan H. M. oświadczył, że w toku pracy w spółce M. sp. z o.o. nie był członkiem komisji przetargowych. Z kolei odnosząc się do zadań wykonywanych u potencjalnego przyszłego pracodawcy Wnioskodawca wskazał, że spółka S. sp. z o.o. zajmuje się w szczególności działalnością handlowo-usługową w zakresie rozwiązań i produktów, a także usług inżynieryjnych, doradczych i serwisowych w obszarze techniki transportu szynowego i drogowego, w której skład wchodzą między innymi technologie związane z taborem, automatyką kolejową, rozwiązania i produkty z zakresu techniki napędowej pracujące zarówno jako napędy pojedyncze, jak i napędy zintegrowane w systemach automatyzacji, serwisem oraz inteligentnymi systemami transportowymi. Pan H. M. wskazał ponadto, że w 2011 r. M. sp. z o.o. zakupiło od konsorcjum, w którego skład wchodził min. S. sp. z o.o. 35 składów, które kursują na linii [...] -tym niemniej w czasie prowadzenia tego postępowania nie był ani pracownikiem ani członkiem zarządu spółki M. sp. z o.o. W konsekwencji ww. zakupu koniecznym było zamawianie od firmy S. (oraz spółek związanych z firmą S. ) części lub usług związanych z serwisem i eksploatacją składów. Spółka w toku swojej działalności udzielała zamówień na tzw. utrzymanie spółce S. sp. z o.o. na części do taboru (wagonów i lokomotyw) oraz na infrastrukturę (urządzenia kontrolne, bezpieczeństwa lub sygnalizacyjne) i usługi remontowe. Wnioskodawca podkreślił, że zamówienia dla spółki S. sp. z o.o., procedowane w czasie, gdy pełnił on funkcję członka zarządu spółki M. sp. z o. o., były udzielane stosownie do wymagań wynikających z ustawy - Prawo zamówień publicznych i co do zasady udzielano w podstawowych trybach konkurencyjnych. W konsekwencji złożonego wniosku, w dniu 22 stycznia 2021 r., Przewodniczący Komisji wystąpił do spółki M. sp. z o.o. o przekazanie informacji dotyczących rozstrzygnięć podejmowanych przez p. H. M. wobec spółki S. sp. z o.o. oraz zasad podejmowania rozstrzygnięć w tych sprawach w spółce M. sp. z o.o. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 stycznia 2021 r., spółka M. sp. z o.o. przekazała m.in. kopie dokumentów potwierdzających zakres obowiązków w okresie pełnienia przez Pana H. M. funkcji członka zarządu spółki ds. wsparcia, kopie dokumentów określających przyjęte w spółce tryby postępowania oraz kopie umów zawartych ze spółką S. sp. z o. o. w okresie, w którym członkiem zarządu ds. wsparcia był Pan H. M. . Ponadto, w dniu 25 stycznia 2021 r., Przewodniczący Komisji wystąpił do spółki S. sp. z o.o. o przekazanie informacji na temat zakresu czynności, jakie zostaną powierzone Panu H. M. w przypadku jego ewentualnego zatrudnienia w tej spółce. W odpowiedzi, pismem z dnia 28 stycznia 2021 r., spółka S. sp. z o.o. poinformowała, że do zadań osoby zatrudnionej na stanowisko Prezesa Zarządu będzie należało przede wszystkim diagnozowanie potrzeb rynku oraz wypracowywanie rozwiązań i strategii ich zaspokajania. Ponadto Prezes Zarządu będzie wykonywał całe spektrum zadań, jakie przepisy powszechnie obowiązujące przewidują dla osoby zajmującej stanowisko prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Decyzją z dnia [...] marca 2021r. Komisja rozpatrująca wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób, które pełniły funkcje publiczne nie wyraziła zgodny na zatrudnienie Pana H. M. na stanowisku Prezesa Zarządu spółki S. sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji wskazano, ze H. M. z racji zajmowania, do dnia [...] grudnia 2020 r., stanowiska członka zarządu spółki M. sp. z o.o., podlega ograniczeniom wskazanym w ww. przepisie. W konsekwencji, chcąc podjąć (przed upływem roku od zaprzestania zatrudnienia na wskazanym powyżej stanowisku) zatrudnienie na stanowisku Prezesa Zarządu spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...], powinien uzyskać na powyższe zgodę Komisji. Podkreślono, że zakaz wyrażony w art. 7 ust. 1 ustawy nie ma charakteru absolutnego, gdyż przepis ust. 2 przewiduje możliwość odstępstwa od generalnej zasady wyrażonej ust. 1. Odstępstwo to, polegające na możliwości wyrażenia przez Komisję zgody na podjęcie zatrudnienia przed upływem roku od zaprzestania zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, może nastąpić, zgodnie z wolą ustawodawcy, jedynie "w uzasadnionych przypadkach". Dalej Komisja uznała, że Pan H. M. w okresie zajmowania stanowiska członka zarządu spółki M. sp. z o.o. dokonywał, bezpośrednio lub pośrednio, szeregu czynności związanych z relacjami gospodarczymi pomiędzy spółką w której był zatrudniony, a spółką S. sp. z o.o. W świetle powyższego, w ocenie organu konieczne stało się zbadanie przez Komisję, czy w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki wskazujące na istnienie konfliktu interesów oraz czy istnieje uzasadnienie pozwalające uznać że ewentualne wyrażenie zgody przez Komisję będzie się mieściło w ustawowym pojęciu "uzasadnionego przypadku". W ocenie Komisji wieloletnie doświadczenie posiadane przez Pana H. M. , znajomość realiów funkcjonowania całego sektora transportowego oraz działających na nim podmiotów wskazuje na pogłębioną znajomość problematyki leżącej w bezpośrednim zakresie działania Prezesa Zarządu spółki S. sp. z o.o. Tym niemniej, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w przeanalizowanych przez Komisję dokumentach, w szczególności charakter udziału Wnioskodawcy w postępowaniach, w których brała udział spółka S. sp. z o.o. uznano, że podjęcie przez Pana H. M. zatrudnienia w ww. podmiocie stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz może stać w sprzeczności z interesem spółki M. sp. z o.o. W szczególności znajomość realiów funkcjonowania spółki M. sp. z o.o. może mieć kluczowe znaczenie w przypadku przyszłych kontaktów gospodarczych pomiędzy tą spółką publiczną, a spółką S. sp. z o.o. Zwrócono uwagę na to, że w przedstawionych dokumentach i dodatkowych wyjaśnieniach Wnioskodawca skupił się na wykazywaniu braku faktycznego konfliktu interesów w przypadku uzyskania zgody na zatrudnienie w S. sp. z o.o. Odnosząc się do tej materii podkreślono jednakże, że Komisja nie ocenia kwestii istnienia lub braku konfliktu interesów w danej sprawie - istnienie takiego konfliktu zostało bowiem przez ustawodawcę niejako z góry przesądzone. Inaczej nie formułowałby on generalnego zakazu ustawowego. Stwierdzono, że rolą Komisji jest natomiast ocena, czy w danym przypadku istnieją konkretne przesłanki pozwalające uznać, że korzyści wynikające z wyrażenia zgody (korzyści o charakterze obiektywnym, a nie jedynie będące w sferze subiektywnych odczuć wnioskodawcy) przewyższają ewentualne ryzyka związane z uchyleniem ustawowego zakazu. Brak argumentów "na nie" nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla wyrażenia zgody, ale konieczne jest również przytoczenie argumentów "na tak", czyli wykazanie swoistej wartości dodanej, jaka powstanie w wyniku wyrażenia zgody przez Komisję. W ocenie Komisji Wnioskodawca takich argumentów i przesłanek nie przedstawił. Okoliczność wykazana przez wnioskodawcę polegająca na "technicznym", wymiarze podejmowanych rozstrzygnięć nie może być uznana za podstawę do wydania zgody. Ustawodawca przewidział bowiem tylko jeden wyjątek, w którym znaczenie ma rodzaj podejmowanych rozstrzygnięć. W art. 7 ust. 1 ustawy zastrzeżono, że zakaz nie dotyczy sytuacji, gdy osoba brała udział w wydawaniu decyzji administracyjnych w sprawie ustalenia wymiaru podatków i opłat lokalnych na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem decyzji dotyczących ulg i zwolnień w tych podatkach lub opłatach. Oznacza to, że w każdym innym przypadku niezależnie od charakteru rozstrzygnięć, w których udział brała dana osoba, zakaz ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Również subiektywna potrzeba znalezienia zatrudnienia akurat w spółce, wobec której podejmowało się rozstrzygnięcia w trakcie pracy w sektorze publicznym nie może być według organu wystarczającym powodem wyrażenia zgody. Prowadziłoby to bowiem do faktycznej bezprzedmiotowości ograniczenia ustawowego. Przesłanka ta występuje bowiem w każdej rozpatrywanej przez Komisję sprawie inaczej dany wnioskodawca nie zwracałby się do Komisji o wyrażenie zgody na zatrudnienie. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że ewentualne zwolnienie z zakazu ma charakter fakultatywny i następuje wyłącznie w sytuacji "uzasadnionego przypadku", co należy odczytywać jako wystąpienie okoliczności wyjątkowych, a za takie nie można uznać powszechnej potrzeby znalezienia zatrudnienia. W konsekwencji, do wyrażenia zgody przez Komisję jest konieczne zaistnienie w danej sprawie uzasadnienia o charakterze obiektywnym, wykraczającego poza subiektywną potrzebę wnioskodawcy - co, jak wykazano powyżej, w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że ewentualne zwolnienie z zakazu ma charakter fakultatywny i następuje wyłącznie w sytuacji "uzasadnionego przypadku", co należy odczytywać jako wystąpienie okoliczności wyjątkowych. Do wyrażenia zgody przez Komisję, jest zatem konieczne zaistnienie w danej sprawie uzasadnienia o charakterze obiektywnym, wykraczającego poza subiektywną potrzebę wnioskodawcy - przesłanek takich Wnioskodawca jednak nie podniósł. W konsekwencji uznano, że materiały zgromadzone w aktach sprawy z jednej strony wskazują na cały szereg decyzji podejmowanych przez pana H. M. w ramach kontaktów gospodarczych pomiędzy spółką M. sp. z o.o., a spółką S. sp. z o.o., z drugiej zaś strony nie zawierają przekonującego uzasadnienia wskazującego, że w przypadku pana H. M. można odstąpić od generalnego ustawowego zakazu podjęcia zatrudnienia przed upływem roku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Komisja uznała, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2 ustawy. Wnioskodawca nie wykazał, że w jego sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", który kwalifikowałby tę sprawę do zastosowania wyjątku od ogólnej ustawowej reguły. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł H. M. . Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił I. rażące naruszenie przepisów: 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z ze zm.) [dalej: "k.p.a."], a mianowicie: a) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a: poprzez błędne niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania strony na okoliczność uzasadniającą wyrażenie zgody na zatrudnienie w spółce S. sp. z o.o., a w szczególności okoliczności istnienia korzyści dla interesu publicznego wynikającej ze zgody na podjęcie zatrudnienia przez Skarżącego w spółce S. sp. z o.o. z uwagi na to, iż podmiot ten pod kierownictwem Skarżącego mógłby opracować nową strategię oraz program, który będzie adresować potrzeby transportu krajowego związanego z obszarem modernizacji infrastruktury oraz taboru, co wpisuje się w możliwości wykorzystania mechanizmów np. partnerstwa publiczno - prywatnego i konstruowania i korzystniejszego zarówno pod względem finansowym jak i pod kątem uzupełnienia kompleksowości usług, ofertę tak w ramach zamówień publicznych jak i w ramach dialogów technicznych. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ, gdyby organ przeprowadził wnioskowany dowód z przesłuchania Skarżącego i dokonał oceny tego dowodu wydałby decyzję wyrażającą zgodę na zatrudnienie, ponieważ Skarżący w swym wniosku już wykazał zasadność wydania takiej zgody, a dowód ten uzupełniłby wiedze Komisji w tym zakresie; b) art. 79a k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie polegające na niepoinformowaniu przez Organ Skarżącego o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz niewskazania przesłanek zależnych od Skarżącego, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane pomimo złożonego przez Skarżącego wniosku w tej sprawie, a także poprzez wprowadzające w błąd podanie informacji Skarżącemu w rozmowie telefonicznej, iż poza jego pismami oraz dokumentami nadesłanymi przez poprzedniego i potencjalnego pracodawcę których kopie otrzymał nie znajduje się nic w aktach sprawy, zatem jego wizyta z uwagi na stan epidemii nie znajduje uzasadnienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby organ wskazał Skarżącemu przesłanki zależne od Skarżącego, które nie zostały spełnione oraz udostępnił pełny wgląd w akta sprawy, oraz zapewnił możliwość wypowiedzenia się Skarżącego, co do zebranych materiałów i dowodów, wówczas Skarżący miałby możliwość zapoznania się ze stanowiskiem Organu oraz możliwość wykazania spełnienia przez Skarżącego przesłanek niezbędnych do wyrażenia zgody, co doprowadziłoby do wydania przez Komisję decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego; c) art. 107 § 1 ust 7 w zw. art. 127 § 3 k.p.a poprzez błędne pouczenie Skarżącego, iż przysługuje mu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy w ocenie Skarżącego konieczne jest wyczerpanie dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi do Sądu administracyjnego, a więc złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego że Skarżącemu przysługuje środek w postaci ponownego rozpatrzenia sprawy, a na skutek błędnego pouczenia mógłby on nie dochować terminu na skuteczne wniesienie przysługującego mu środka prawnego; d) art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a w zw. z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2399) polegające na niewykazaniu przez organ przesłanek uprawniających do załatwienia sprawy z przekroczeniem ustawowego terminu wyznaczonego na załatwienie sprawy, co spowodowało zaistnienie szkody po stronie skarżącego w postaci już trzymiesięcznego wynagrodzenia, gdyby jego sprawa została załatwiona w ustawowym terminie tj. kwoty co najmniej w wysokości wynikającej z zawartej przedwstępnej umowy, oraz szkód spowodowanych pozostawaniem bez zatrudnienia; 2. a także naruszenie prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest; a) § 7 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie organizacji pracy, składu oraz zasad wynagradzania członków komisji rozpatrującej wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób, które pełniły funkcje publiczne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1863) polegającym na niezrozumiałym i niezgodnym z procedurą oraz nie znajdującym w oparciu o przepisy rozporządzenia oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne zmiany składu osobowego Komisji poprzez wstąpienie do składu Pana P. B. za Pana M. H. w bliżej nieokreślonych okolicznościach, a w szczególności poprzez niewykazanie wystąpienia konfliktu interesów, o którym mowa w rozporządzeniu, a stanowiącego jedyną przewidzianą w przepisach powszechnie obowiązującego prawa przesłankę do zmiany składu orzekającego Komisji. Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa, wniósł o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu, w jej realiach faktycznych, sprowadzała się do oceny tego, czy uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami przepisu art.107 K.p.a. W myśl przywołanego art.107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Paragraf 3 w/w przepisu precyzuje natomiast to, jak powinno wyglądać uzasadnienie decyzji. Winno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Po przedstawieniu zebranych dowodów, i wyjaśnieniu tego, którym z nich dał wiarę a którym tej wiary odmówił i dlaczego, na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego istotę badanej sprawy. W końcowej zaś fazie uzasadnienia, organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu konkretnych dowodów zebranych w sprawie. Podkreślenia wymaga to, że skoro decyzja stanowi stanowcze rozstrzygnięcie konkretnej sprawy administracyjnej, to jej uzasadnienie musi w sposób równie stanowczy precyzować podstawę faktyczną i prawną decyzji. Oczywistym również jest, że decyzja wydana w konkretnej sprawie, musi stanowić rozstrzygnięcie właśnie tej konkretnej sprawy. Stąd również uzasadnienie decyzji musi odnosić się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy i szczegółów materiału dowodowego. Dopiero tak sporządzone uzasadnienie, umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu, i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu również Sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia, i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oraz czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. Dodatkowo należało wyjaśnić, iż w sytuacji gdy materialno – prawną podstawą skarżonego rozstrzygnięcia był przepis art.7 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, Komisja rozpoznająca sprawę powinna przede wszystkim wykazać, że wnioskodawca podlega regulacji przywołanej normy prawnej, a więc, że brał udział w wydawaniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych dotyczących danego przedsiębiorcy. Winna więc w uzasadnieniu decyzji wskazać konkretne przypadki takich rozstrzygnięć. Następnie Komisja winna ocenić, czy konkretne argumenty podnoszone we wniosku, wskazują na ewentualne istnienie "uzasadnionego przypadku", umożliwiającego odstąpienie od stosowania art. 7 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Oczywistym jest, że każdy z takich argumentów powinien zostać dokładnie przeanalizowany i opisany w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to – co oczywiste – winno też zawierać efekty owej analizy. W tym miejscu jeszcze raz należało podkreślić, że w ocenie tut. Sądu, tylko dokładne spełnienie powyższych wymagań, umożliwi rzetelną i faktyczną ocenę poprawności wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe i odnosząc się do skarżonej decyzji uznać należy, iż nie spełnia ona w/w wymogów, gdyż jej uzasadnienie nie zawiera koniecznych elementów sprecyzowanych na wstępie niniejszych rozważań. W badanym uzasadnieniu całkowicie brak jest bowiem przywołania konkretnych faktów, kotwiących rozstrzygnięcie w realiach niniejszej sprawy. Organ ograniczył się tylko do uwag o charakterze ogólnym. Nie przywołał zaś konkretnych ustaleń faktycznych ani nie przedstawił oceny owych konkretów, ograniczając się do stwierdzeń o bliżej niesprecyzowanym materiale dowodowym. Przede wszystkim Komisja nie wykazała, że wnioskodawca podlega regulacji przepisu art. 7 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Sam fakt wystąpienia przez H. M. z wnioskiem o wyrażenie zgody w trybie w/przywołanej normy prawnej, nie zwalniał Komisji z obowiązku szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii. Taki obowiązek tym bardziej spoczywał na organie w sytuacji, gdy sam wnioskodawca w zdecydowany sposób zaprzeczał temu, aby uczestniczył bezpośrednio w merytorycznym podejmowaniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych dotyczących danego przedsiębiorcy. Tłumaczył przecież, iż jego rola w procesie decyzyjnym ograniczała się do kwestii formalnych, polegających na czuwaniu nad przestrzeganiem wiążących procedur. Złożenie spornego wniosku do Komisji uzasadniał zaś daleko posuniętą ostrożnością. Nad powyższymi wątpliwościami organ przeszedł natomiast do "porządku dziennego". Ograniczył uzasadnienie tej problematyki do zdawkowego stwierdzenia, że wnioskodawca w okresie zajmowania funkcji członka zarządu spółki [...], "dokonywał bezpośrednio lub pośrednio szeregu czynności związanych z relacjami gospodarczymi" pomiędzy spółką w której był zatrudniony a spółką S.. Organ nie przywołał jednakże żadnych dowodów na jakich oparł swoje wnioski. Konieczność przywołania szczegółowych i konkretnych dowodów, w realiach niniejszej sprawy jawiła się tym bardziej niezbędna, gdyż sama Komisja dokonała rozróżnienia działań wnioskodawcy na działania o charakterze pośrednim i bezpośrednim. W takiej więc sytuacji Komisja bezwzględnie powinna przywołać dowody świadczące zarówno o owych stwierdzonych pośrednich jak i bezpośrednich czynnościach. Komisja nie dokonała także szczegółowego wyjaśnienia charakteru udziału wnioskodawcy w relacjach biznesowych pomiędzy jego dawnym i nowym pracodawcą. W tym zakresie ograniczyła się do ogólnikowego stwierdzenia, że z uwagi na charakter ten, zgoda na sporne zatrudnienie stoi w sprzeczności z interesem publicznym. Ograniczenie uzasadnienia tak istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii, do przywołania powyższych ogólnikowych uwag i całkowity brak przywołania konkretnych dowodów na jakich oparł się przy wydawaniu decyzji, w sposób oczywisty pozbawia tut. Sąd możliwości oceny poprawności całego rozstrzygnięcia. Nie wiedząc tego, z jakich powodów organ wywiódł swoje wnioski, Sąd administracyjny nie ma możliwości weryfikacji poprawności takiego rozumowania. Rolą Sądu nie jest natomiast domyślanie się potencjalnych przyczyn, jakie legły u podstaw decyzji. Rolą tą nie jest także zastępowanie organu administracji państwowej w rozstrzyganiu zamiast niego sprawy administracyjnej. Wyżej zaprezentowane uwagi dotyczące zdawkowego charakteru uzasadnienia skarżonej decyzji, znajdują aktualność również w odniesieniu do badania przez organ problematyki istnienia uzasadnionego przypadku, usprawiedliwiającego odstąpienie od stosowania omawianej normy prawnej. Dokonane przez organ uzasadnienie tej materii, zostało jeszcze bardziej skrócone, a w zasadzie całkowicie pominięte. Organ ograniczył się w tym zakresie wyłącznie do stwierdzenia, że materiał zgromadzony w aktach sprawy "nie wskazuje przekonującego uzasadnienia" wskazującego na możliwość odstąpienia od zakazu zatrudnienia. W uzasadnieniu skarżonej decyzji próżno zaś szukać odniesień do argumentów podnoszonych w tym zakresie we wniosku inicjującym postępowanie – m. in. przedstawionych na jego stronach od 6 do 9. Stąd uzasadnienie omawianej kwestii także nie pozwala na dokładne poznanie szczegółowego sposobu rozumowania i wnioskowania organu (brak jest całkowicie połączenia prezentowanych wniosków z konkretnymi dowodami z których wnioski te organ wywiódł). Niezależnie od w/w uchybień, wytknąć należało także organowi wewnętrzną niespójność uzasadnienia spornej decyzji. Organ przyjął w nim bowiem, że konieczne jest zbadanie przez Komisję, czy w sprawie nie występują przesłanki wskazujące na istnienie konfliktu interesów (str.4 decyzji). Zamiast jednak rozwinięcia i wyjaśnienia tej konkluzji, na kolejnej stronie uzasadnienia decyzji pojawiło się "podkreślenie" organu, iż Komisja nie ocenia kwestii istnienia lub braku istnienia konfliktu interesów. Tak oczywista sprzeczność pomiędzy prezentowanymi przez organ poglądami jeszcze dobitniej świadczy więc o wadliwości (także w świetle normy art. 8 k.p.a.) uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Na marginesie zwrócić należało uwagę stronie skarżącej, iż jej zarzut naruszenia § 7 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 30 kwietnia 1998 r. w sprawie organizacji pracy, składu oraz zasad wynagradzania członków komisji rozpatrującej wnioski o wyrażenie zgody na zatrudnienie osób które pełniły funkcje publiczne, pozostaje w oderwaniu od realiów faktycznych niniejszej sprawy. Przywołany przepis dotyczy przypadku wyłączenia członka Komisji (która to okoliczność nie miała miejsca w sprawie), a nie przypadku zmiany składu Komisji. Żaden zaś z przepisów prawa nie uniemożliwia dokonywania zmian składu rzeczonej Komisji. Reasumując, przy tak niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu nie sposób więc w sposób jednoznaczny stwierdzić, czym kierował się organ wydając skarżoną decyzję. Tym bardziej jako niemożliwe jawi się więc ocenienie poprawności skarżonego rozstrzygnięcia, skoro niedoprecyzowanymi pozostają jego podstawy faktyczne. Powyższe w konsekwencji sprawia, że przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając motywów jakimi kierował się organ, nie jest w stanie odnieść się do merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) . O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 z późn. zm.) przyznając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów uiszczonego wpisu sądowego od skargi oraz zwrot kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do sporządzenia poprawnego uzasadnienia, które w sposób jednoznaczny określi motywy jakimi kierowano się przy rozstrzyganiu sprawy.