II SA/Wa 1933/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia związku choroby z pełnieniem zawodowej służby wojskowej odrzucić skargę Rejonowa Wojskowa Komisja [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], dokonanym na podstawie skierowania Dowódcy [...], rozpoznała u T. T. (dalej "skarżący") Tętniaka aorty występującej do dalszej obserwacji § 39 pkt 4, nadciśnienie tętnicze I stopnia § 39 pkt 1, łagodną niedomykalność zastawki aortalnej z małą falą zwrotną § 38 pkt 9 oraz braki uzębienia z utratą zdolności żucia wynoszącą 7% oraz orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby poza granicami państwa – kategoria N. Na podstawie Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. nr 62 z 2003 r., poz. 567 z późn. zm.) Komisja uznała, że powyższe schorzenia, nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. T. T., pismem z dnia [...] października 2018 r. wniósł na powyższe orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu zaznaczył, że całkowicie zgadza się z twierdzeniami organu w zakresie jego niezdolności do służby poza granicami państwa, a także schorzeń powodujących tą niezdolność. Jako sporne podaje zapisy dotyczące określenia związku choroby z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, a także braku odniesienia się przez CWKL odnośnie propozycji korekty orzeczenia nr [...] poprzez skierowanie skarżącego na leczenie operacyjne w Instytucie Kardologii w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej podległej wydane na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z dnia 2018 r., poz 173 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1003 z późn. zm.) a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz 761 z późn. zm.). Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie, są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów odszkodowawczych, czy emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą, jak też ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu nie należą do właściwości sądów administracyjnych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97 ONSA 1998/2/39). W niniejszej sprawie orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej zaskarżone zostało jedynie w części określenia związku choroby z pełnieniem zawodowej służby wojskowej. Skarżący w sposób jednoznaczny wskazał, że podziela i akceptuje stanowisko CKWL w zakresie jego niezdolności do służby poza granicami państwa, a także schorzeń powodujących tą niezdolność. Wobec powyższego, skoro w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że niedopuszczalne są skargi od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu, stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez T.T. jest niedopuszczalna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.