II SA/Wa 1934/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na odmowę uwzględnienia wniosku o przeniesienie do jednostki organizacyjnej Służby Celnej w miejscu zamieszkania, zawartą w piśmie zastępcy Dyrektora Departamentu Służy Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] postanawia -odrzucić skargę- W skardze z dnia 28 października 2007 r. A. K. wskazał, że jej przedmiotem są czynności Szefa Służby Celnej, skonkretyzowane w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...]. Nadesłane przez organ pismo zastępcy Dyrektora Departamentu Służy Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] maja 2007 r. o podanym przez skarżącego numerze, stanowi odpowiedź na złożony przez niego do Szefa Służby Celnej wniosek z dnia 16 marca 2007 r. o przeniesienie do jednostki organizacyjnej Służby Celnej w miejscu stałego zamieszkania, tj. w Z. Pismo to zawiera informację, że stosownie do treści art. 18 ust. 2 ustawy i Służbie Celnej funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości oraz wyjaśnienie, że okoliczności powołane we wniosku z dnia 16 marca 2007 r. nie stanowią ważnych względów w rozumieniu powołanego przepisu. W piśmie podniesiono również konieczność zapewnienia właściwej obsady kadrowej w Izbie Celnej w G., która uniemożliwia uwzględnienie wniosku funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. W skardze A. K. wskazał, że zaskarża czynności Szefa Służby Celnej, skonkretyzowane w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...]. Wywiódł, iż w świetle art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, a także poglądów doktryny, pismo z dnia [...] maja 2007 r. stanowi jednostronną, władczą czynność kierowaną do konkretnego adresata w indywidualnej sprawie, która niesie ze sobą następstwa prawne, w związku z czym powinno zostać uznane za decyzję administracyjną. W konkluzji A. K. wniósł o stwierdzenie nieważności podjętych czynności. Materialne i procesowe pojęcie decyzji administracyjnej wyjaśnia m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1998 r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59), w której stwierdzono, że w ujęciu materialnym decyzja to "kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne". W tym ujęciu do cech charakterystycznych decyzji zalicza się to, że: 1) decyzja jest przejawem woli organu administracyjnego o charakterze władczym, 2) winna być oparta o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, 3) rozstrzyga konkretną sprawę konkretnie oznaczonej strony w postępowaniu określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w ujęciu procesowym decyzja odnosi się do postępowania administracyjnego. Kończy postępowanie i rozstrzyga sprawę co do istoty. Zaskarżone przez A. K. pismo zastępcy Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] maja 2007 r. nie posiada wskazanych powyżej przymiotów. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. Stosownie natomiast do art. 81 ust. 1 w wypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesieniu albo zleceniu mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesieniu na niższe stanowisko bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz celny może, w terminie 14 dni, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 81 ust. 3). Analiza przytoczonej regulacji prowadzi do wniosku, że odmowa przeniesienia funkcjonariusza celnego na jego wniosek do innego urzędu nie jest decyzją administracyjną. Działanie organu w prawnej formie decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział bowiem tylko dla przeniesienia funkcjonariusza, nie zaś dla odmowy uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA 3094/00 (LEX nr 54547). W powszechnie obowiązujących przepisach prawa brak jest zatem podstawy do wydania decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku o przeniesienie do innego urzędu celnego. Konsekwentnie, kontrolę na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego ustawodawca zastrzegł tylko dla przeniesienia funkcjonariusza do innego urzędu. Wyrażona w piśmie zastępcy Dyrektora Departamentu Służby Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] maja 2007 r., odmowa uwzględnienia wniosku A. K. o przeniesienie do jednostki organizacyjnej Służby Celnej w miejscu zamieszkania, nie spełnia wymogów określonych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie podlega więc kontroli sądu administracyjnego. Nie podlega też takiej kontroli na mocy przepisu szczególnego (art. 3 § 3). Skargę A. K. z dnia 28 października 2007 r. należało zatem odrzucić, jako niedopuszczalną. Należy wyjaśnić, że w związku z odrzuceniem skargi z podanej wyżej przyczyny, nie podlega rozpoznaniu wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.