II SA/Wa 1934/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. sprawy ze skargi O. T. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego - oddala skargę - Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy wypłaty [...] O.T świadczenia pieniężnego, przyznawanego na podstawie art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku odmówił O.T. wypłaty za okres od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] lipca 2012 r. świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranym na ostatnio zajmowanym stanowisku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Natomiast wskazaną w uzasadnieniu podstawą faktyczną było otrzymywanie przez wymienionego w okresie od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] lipca 2012 r. świadczenia emerytalnego, co zdaniem organu pierwszej instancji stanowi przesłankę negatywną w zakresie przyznania określonego wnioskiem świadczenia pieniężnego. Od powyższej decyzji O.T. wniósł odwołanie do Komendanta [...] Policji zarzucając naruszenie prawa materialnego polegającego na: - błędnej wykładni art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, polegającej na wskazaniu, iż dotyczy on sytuacji, w której policjant zwolniony ze służby nie posiada uprawnień emerytalnych lub rentowych, - błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 12, art. 15 ust. 4, art. 19 i art. 43 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (tekst. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) polegającej na wskazaniu, iż każde świadczenie przyznane na podstawie tych przepisów wyklucza możliwość korzystania ze świadczenia, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem nie dotyczą one tego samego zagadnienia, - pominięciu treści art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), który w sposób kompleksowy reguluje kwestie wypłaty emerytury, renty inwalidzkiej i dodatków w okresie, kiedy funkcjonariusz otrzymał świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby. Nadto zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 9 K.p.a. poprzez podejmowanie przez organy Policji działań mających na celu brak możliwości skorzystania przez skarżącego ze świadczenia wymienionego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. W obszernym uzasadnieniu przedstawił interpretację wskazanych wyżej przepisów prawa wskazując, iż spełnił wszystkie przesłanki z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji warunkujące przyznanie przedmiotowego świadczenia w podanym wyżej okresie. Mianowicie, został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jego choroba trwała nieprzerwanie przez okres trzech miesięcy po dacie zwolnienia ze służby, w okresie tym nie mógł podjąć zatrudnienia, nie zostało też wydane przez komisję lekarską orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu wymienionego na wstępie rozstrzygnięcia powołał art. 117 ustawy o Policji wskazując, iż z treści ust. 3 tego przepisu wynika, że znajduje on zastosowanie do policjanta, który będąc zwolnionym ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia. Przy czym świadczenie nie przysługuje z chwilą wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia o inwalidztwie, stanowiącego podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Przyjąć zatem należy, iż inne przysługujące policjantowi świadczenie pieniężne, takie jak renta lub emerytura policyjna, wyklucza możliwość korzystania ze świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Analogicznie bowiem, w myśl ust. 2 art. 117 policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby w związku z orzeczeniem trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a także zwolnionemu ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej przysługuje jedno ze świadczeń tj. renta/emerytura albo świadczenie określone w art. 117 ust. 1 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego wolą ustawodawcy było zapewnienie policjantowi, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, środków utrzymania w sytuacji zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji, nie zaś przyznanie prawa do pobierania jednocześnie kilku świadczeń pieniężnych. Policjantowi w takiej sytuacji nie przysługuje prawo wyboru jednego z przysługujących świadczeń, a więc emerytury, renty inwalidzkiej lub świadczenia pieniężnego określonego przepisem art. 117 ust. 3. Stosownie bowiem do przepisu art. 117 ust. 2, jedynie policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w art. 117 ust. 1, tj. zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. Zatem policjantowi, który ubiega się o przyznanie świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 takie prawo wyboru nie przysługuje. Gdyby wolą ustawodawcy było nadanie takiego uprawnienia (tj. wyboru świadczenia z art. 117 ust. 3 albo świadczenia emerytalnego), z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w przepisie art. 117, jak to ma miejsce w przypadku prawa wyboru pomiędzy przysługującym świadczeniem określonym w art. 117 ust. 1 a przysługującym policjantowi świadczeniem emerytalnym. W ocenie Komendanta [...]o Policji, przedmiotowe świadczenie określone w art. 117 ust. 3, w kontekście art. 117 ust. 1 i 2 ustawy o Policji przysługuje jedynie policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia (...), pozostając bez środków do życia. Natomiast przysługujące policjantowi po zwolnieniu ze służby inne świadczenie pieniężne, takie jak renta lub emerytura policyjna wyklucza możliwość korzystania ze świadczenia określonego w przepisie art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż O.T. w chwili zwolnienia ze służby z dniem [...] kwietnia 2012 r. posiadał uprawnienia emerytalne. Do dnia zwolnienia ze służby w Policji tj. do dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący pobierał uposażenie należne na zajmowanym stanowisku, natomiast od dnia [...] maja 2012 r., zgodnie z decyzją Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW Zespół [...] w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., wymienionemu zostało przyznane świadczenie emerytalne. Z kolei w wyniku złożenia przez [...] do ZER MSW Zespół [...] w K. wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. o skierowanie na badania do komisji lekarskiej, Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w K. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. przyznała wymienionemu III grupę inwalidzką pozostającą w związku ze służbą. W związku z powyższym orzeczeniem wymienionemu podwyższono - od dnia 11 czerwca 2012 r. - emeryturę policyjną z tytułu zaliczenia do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji (decyzja Dyrektora ZER MSW z dnia [...] października 2012 r. o zmianie emerytury policyjnej). Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt, iż O.T. wobec przyznania i wypłacania od dnia [...] maja 2012 r. świadczenia emerytalnego, nie przysługuje prawo do świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Przyjęcie odmiennego stanowiska w tej sprawie prowadziłoby do sytuacji, w której każdemu policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji, posiadającemu uprawnienia emerytalne, w przypadku przedstawienia przez niego zwolnienia lekarskiego lub jakiegokolwiek innego zaświadczenia od lekarza, organ zobowiązany byłby do wypłacania dodatkowo świadczenia wskazanego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Powyższe mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której dla każdego policjanta posiadającego uprawnienia emerytalne korzystniejszym byłoby zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 niż np. na podstawie art. 41 ust. 3, art 41 ust. 2 pkt 4 czy też art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji gdyż przez 3 miesiące po zwolnieniu ze służby w Policji, oprócz świadczenia emerytalnego pobierałby on również świadczenie określone we wspomnianym art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i 9 K.p.a. Skarżący - w związku ze zwolnieniem ze służby - wystąpił o przyznanie emerytury policyjnej składając w komórce kadrowej Komendy Powiatowej Policji w P. stosowny wniosek o przyznanie emerytury, który został przesłany do [...] Wydział [...] w K. w dniu [...] maja 2012 r. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.) wnioskodawca ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką składa pisemne oświadczenie, czy pobiera uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze. Przy czym wybór przez policjanta wypłacanego po zwolnieniu ze służby świadczenia nie jest dowolny, ale ustanowiony został w przepisie art. 117 ustawy o Policji. O ile bowiem policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w art. 117 ust. 1, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń (art. 117 ust. 2), o tyle policjantowi, który ubiega się o przyznanie świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 takie prawo wyboru nie przysługuje. Zatem odebranie od strony, ubiegającej się o świadczenie z art. 117 ust. 3 ww. ustawy, takiego oświadczenia podczas sporządzania dokumentacji emerytalnej byłoby bezprzedmiotowe. Z wyżej wymienionych powodów, zdaniem organu odwoławczego, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, przepis art. 42 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż Komendant Powiatowy Policji w P., wobec faktu pobierania przez wymienionego świadczenia emerytalnego po zwolnieniu ze służby, zwiększonego następnie od [...] czerwca 2012 r. z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą, prawidłowo odmówił zaskarżoną decyzją przyznania mu świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję O.T. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: - błędnej wykładni art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, polegającej na wskazaniu, iż dotyczy on wyłącznie sytuacji, kiedy policjant zwolniony ze służby z jednej strony nie posiada uprawnień emerytalnych lub rentowych, natomiast z drugiej pozostaje bez środków do życia, - zupełne pominięcie treści art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), który w sposób kompleksowy reguluje kwestie wypłaty emerytury, renty inwalidzkiej i dodatków w okresie, kiedy funkcjonariusz otrzymał świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby, wskazując w sposób jednoznaczny, iż jednoczesne pobieranie emerytury, bądź renty i świadczenia pieniężnego w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe. Nadto skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w tym, art. 7 i 9 K.p.a. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji w całości. W motywach skargi skarżący zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, iż przepis art. 117 ust. 3 ustawy o Policji dotyczy jedynie policjantów, którzy z powodu nadal trwającej choroby nie mogą podjąć zatrudnienia, pozostając bez środków do życia. Stanowi to, jak wskazał, swoistą nadinterpretację prostego w swojej konstrukcji przepisu, który jasno wskazuje, iż dotyczy każdego funkcjonariusza zwalnianego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, maksymalnie przez okres trzech miesięcy po zwolnieniu, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Nie ma tutaj mowy o konieczności pozostawania bez środków do życia. Jest to przepis ochronny dla policjantów, którzy w związku ze zwolnieniem na wskazanej podstawie są postawieni w nowej sytuacji życiowej, gdyż przestają pełnić służbę, a nie mogą na skutek choroby, od razu poszukiwać nowego zatrudnienia. Z powyższych względów organ był zmuszony przyznać skarżącemu przedmiotowe świadczenie, gdyż został on zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz przedstawił zaświadczenie lekarskie, iż nie będzie mógł podjąć zatrudnienia na skutek choroby, która trwała zarówno przed jak i po zwolnieniu ze służby. Zdaniem skarżącego, gdyby Komendant [...] Policji nie pominął w swojej decyzji treści art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), to nie miałby wątpliwości, iż w obecnym stanie prawnym nie ma możliwości pobierania jednocześnie renty bądź emerytury i dodatkowo świadczenia z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Zasada ta wynika wprost z literalnego brzmienia art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). W ocenie skarżącego zgodzić należy się z twierdzeniem organu, że policjantowi nie przysługuje wybór pomiędzy świadczeniem z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji a emeryturą bądź rentą, z tym jednak zastrzeżeniem, że to organ policyjny ma dopilnować, aby strona postępowania nie poniosła szkody. W sytuacji, gdy takie świadczenie policjantowi przysługuje, organ z urzędu obowiązany jest mu je przyznać, zaś stosowna o tym informacja musi znaleźć się w świadectwie służby. Ponadto, policjant musi być o przyznaniu świadczenia poinformowany w chwili sporządzania wniosku o przyznanie emerytury tak, aby taką informacje mógł w przedmiotowym dokumencie zawrzeć. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z [...] kwietnia 2013 r., w którym zwrócił się do organu Policji o wypłatę za okres od [...] maja 2012 r. do [...] lipca 2013 r. świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Do wniosku została załączona kopia zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. z rozpoznaniem "pacjent w stałym leczeniu psychiatrycznym, z powodu trwającej choroby i terapii nie będzie mógł podjąć zatrudnienia do końca lipca 2012 r. Termin przyjęcia do oddziału szpitalnego na dzień [...] maja 2012 r." oraz kopie zaświadczeń lekarskich o niezdolności do pracy w okresach: [...] maja – [...] lipca 2012 r. oraz [...] lipca – [...] lipca 2012 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] kwietnia 2012 r. W dacie zwolnienia ze służby posiadał uprawnienia emerytalne. Do dnia zwolnienia tj. do [...] kwietnia 2012 r. skarżący pobierał uposażenie należne na zajmowanym stanowisku, natomiast od dnia [...] maja 2012 r., zgodnie z decyzją Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW Zespół [...] w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., wymienionemu zostało przyznane świadczenie emerytalne. W związku z wydaniem przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w K. orzeczenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. o przyznaniu skarżącemu III grupy inwalidzkiej pozostającej w związku ze służbą w Policji, decyzją Dyrektora ZER MSW z dnia [...] października 2012 r. podwyższono skarżącemu emeryturę policyjną - od dnia [...] czerwca 2012 r. W powyższych, niespornych okolicznościach faktycznych sprawy, ocenie Sądu podlega prawidłowość dokonanej przez organy Policji wykładni art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, a w konsekwencji zasadność podjętego rozstrzygnięcia o odmowie wypłaty skarżącemu - za okres od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] lipca 2012 r. - świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ww. przepisie. Zgodnie z art. 117 policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4 (w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a także nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej), wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (ust. 1). Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń (ust. 2). Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 (gdy wymaga tego ważny interes służby, a także w przypadku likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe), który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej (ust. 3). Z treści cytowanego ust. 3 tego przepisu wynika, że znajduje on zastosowanie do policjanta, który będąc zwolnionym ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia. Przy czym świadczenie nie przysługuje z chwilą wydania przez właściwą komisję lekarską orzeczenia o inwalidztwie, stanowiącego podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że inne przysługujące policjantowi świadczenie pieniężne, takie jak renta lub emerytura policyjna, wyklucza możliwość wypłaty świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Przy uwzględnieniu systematyki całego art. 117 ww. ustawy uprawniony jest bowiem pogląd, że świadczenie określone w ust. 3 to świadczenie pieniężne o charakterze stricte ochronnym, mające na celu zabezpieczenie socjalne byłego funkcjonariusza, który nie posiada uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego i ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia - w istocie pozostaje bez jakichkolwiek środków utrzymania. W sytuacji spełnienia przez funkcjonariusza wymienionych przesłanek organ Policji jest zobowiązany do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Obowiązek taki nie ciąży jednak na organie w sytuacji, gdy policjantowi przysługują uprawnienia do innego świadczenia pieniężnego - renty lub emerytury policyjnej. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżącemu przysługiwało prawo do świadczenia emerytalnego - pobieranego od [...]maja 2012 r. Na gruncie art. 117 ust. 3 ustawy o Policji funkcjonariuszowi nie przysługuje również prawo wyboru jednego ze świadczeń, a więc emerytury, renty inwalidzkiej lub świadczenia pieniężnego określonego w ww. przepisie. Stosownie bowiem do treści art. 117 ust. 2 ww. ustawy, jedynie policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w art. 117 ust. 1, tj. zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń. Rację ma przy tym organ twierdząc, iż gdyby wolą prawodawcy było przyznanie funkcjonariuszowi uprawnienia w zakresie wyboru świadczenia z art. 117 ust. 3 albo świadczenia emerytalnego, znalazłoby to z pewnością odzwierciedlenie w ww. przepisie tak, jak to ma miejsce w przypadku przyznania prawa wyboru pomiędzy świadczeniem z art. 117 ust. 1 ustawy a przysługującym policjantowi świadczeniem emerytalnym. Podkreślić również należy, że orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o inwalidztwie, stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej stanowi negatywną przesłankę przyznania policjantowi świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. W okolicznościach faktycznych sprawy, skarżącemu - wobec przyznania i wypłacania od dnia [...] maja 2012 r. świadczenia emerytalnego - nie przysługuje prawo do świadczenia określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której każdemu policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o Policji, posiadającemu uprawnienia emerytalne, w przypadku przedstawienia przez niego zaświadczenia lekarskiego o niemożności podjęcia zatrudnienia z powodu trwającej choroby, organ zobowiązany byłby do wypłacania świadczenia wskazanego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Powyższe byłoby sprzeczne z celem omawianego przepisu, który - jak już wyżej zaznaczono - został wprowadzony dla zabezpieczenia socjalnego byłego funkcjonariusza, który ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia, a jednocześnie nie posiada uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który funkcjonariusz otrzymał uposażenie lub świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby, określone odpowiednio w przepisach o uposażeniu funkcjonariuszy Policji (...), chyba że emerytura lub renta inwalidzka byłaby korzystniejsza. W tym przypadku organ emerytalny potrąca z należnej emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków kwoty wypłacone z tytułu uposażenia lub świadczenia pieniężnego przysługujące po zwolnieniu ze służby. Powyższy przepis dotyczy sytuacji, w której funkcjonariusz, posiadający uprawnienia do świadczenia emerytalnego lub rentowego, pobierał uposażenie lub świadczenie pieniężne. Do takiej sytuacji - jak wywiedziono powyżej - nie odnosi się art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, który przewiduje wypłatę świadczenia pieniężnego w sytuacji braku nabycia przez funkcjonariusza uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego. Z tego względu zarzut skargi dotyczący pominięcia przez organ art. 42 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia. Nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zasady należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 K.p.a.). Zaznaczyć należy, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r., w którym nie można stwierdzić uchybień prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Organ prawidłowo odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia w następstwie zbadania wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie jest natomiast skutkiem "braku woli organów Policji w kwestii przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia". Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (w tym kosztów przejazdu do sądu) - stosownie do art. 200 P.p.s.a. - przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.