II SA/Wa 1936/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania pani M.S. od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części ustalającej datę zwolnienia strony ze służby w Policji ustalając ją na dzień 31 sierpnia 2006 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 29 września 2005 roku dowódca Oddziału Prewencji Policji w W. wydał opinię służbową stwierdzającą nieprzydatność post. M.S. do służby w Policji, w okresie służby przygotowawczej. W dniu 3 października 2005 roku post. M.S. została zapoznana z treścią tej opinii oraz otrzymała jej egzemplarz. Następnie w dniu 13 października 2005 roku, w przewidzianym przepisami terminie, zainteresowana złożyła odwołanie od powyższej opinii. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. W związku z powyższym opinia służbowa stwierdzająca nieprzydatność post. M.S. do służby w Policji w okresie służby przygotowawczej stała się ostateczna. Pismem z dnia 22 listopada 2005 roku Komendant [...] Policji poinformował post. M. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz, że na podstawie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przysługuje jej prawo wglądu do akt sprawy oraz prawo zgłaszania dowodów. W dniu 25 listopada 2005 roku post. M.S. zapoznała się z aktami postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Została poinformowana o przysługującym prawie do zajęcia stanowiska wobec całości zgromadzonego materiału i złożenia, w terminie do dnia 6 grudnia 2005 roku, końcowego oświadczenia. W dniu 30 listopada 2005 roku wymieniona ponownie zapoznała się z materiałami sprawy. W dniu 7 grudnia 2005 roku do Wydziału Kadr Komendy [...] Policji wpłynęły trzy wnioski post. M.S., dotyczące przesłuchania świadka w związku z okolicznościami sporządzenia opinii służbowej, sposobu wypełnienia formularza opinii oraz możliwości ponownego skierowania na kurs podstawowy. Po przeprowadzeniu postępowania rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2006 roku Komendant [...] Policji zwolnił post. M.S. ze służby w Policji z dniem 31 marca 2006 roku na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wskazał na obligatoryjny charakter przepisu nakazujący zwolnienie policjanta, wobec którego stwierdzono w opinii służbowej nieprzydatność do służby w okresie służby przygotowawczej. Ponadto podkreślił, iż wobec zakończenia postępowania odwoławczego od opinii służbowej rozpatrywanie złożonych przez zainteresowaną wniosków jest bezprzedmiotowe. Powyższe rozstrzygnięcie doręczono stronie w dniu 27 marca 2006 roku. W dniu 18 maja 2006 roku, a zatem w przewidzianym przepisami terminie, post. M.S. ponownie wniosła - do Komendanta Głównego Policji, odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji o zwolnieniu jej ze służby w Policji. Wskazała w nim m.in. na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa procesowego i materialnego. Zdaniem strony postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w Policji zostało wszczęte na podstawie fałszywych przesłanek, albowiem opinia służbowa stwierdzająca jej nieprzydatność do służby w Policji w okresie służby przygotowawczej została sporządzona niezgodnie z przepisami dotyczącymi opiniowania służbowego. Zarzuciła też nieuwzględnienie jej wniosków dowodowych, naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kpa poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego faktów, które nie miały miejsca, a także przewlekłość postępowania. Wniosła wobec tego o wycofanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2006 roku i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia jej ze służby w Policji. Organ drugiej instancji wskazał na treść art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Zgodnie, bowiem z przywołanym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Brzmienie przepisu wskazuje na obligatoryjny charakter takiego zwolnienia, niepozostawiający organowi możliwości podjęcia innej decyzji w tym zakresie, a jedynie nakładający na niego konkretny obowiązek. Zdaniem organu w sprawie bezspornym jest to, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna opinia służbowa o nieprzydatności post. M.S. do służby, wydana przez właściwy organ w przewidzianej przepisami prawa formie. Nie może tu zatem być mowy o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia post. M.S. ze służby w Policji na podstawie fałszywych przesłanek, co strona zarzuca w swoim odwołaniu. Przesłanką jest tu bowiem wydanie ostatecznej opinii służbowej o nieprzydatności do służby w Policji wobec policjanta w służbie przygotowawczej. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie należy utożsamiać przesłanek wydania opinii służbowej o nieprzydatności do służby w Policji, z przesłankami wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Natomiast argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu, jak również wnioski składane przez nią w postępowaniu przed organem I instancji, odnoszą się głównie do kwestii opinii służbowej, która to nie jest przedmiotem tego postępowania, a zatem organ pierwszej instancji słusznie uznał rozpatrywanie wniosków (z dnia 4, 5 i 6 grudnia 2005 roku) złożonych przez post. M.S. za bezprzedmiotowe, ze względu na ich rozbieżność z istotą prowadzonego postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Komendant Główny Policji podniósł, że zgodnie z art. 130 § 2 Kpa wniesienie przez post. M.S. w terminie odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa, jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Stąd też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby. Niniejszą decyzją ustalono datę zwolnienia na dzień 31 sierpnia 2006 roku. W dniu 5 września 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożyła pani M.S.. Skarżąca podniosła, że postępowanie w jej sprawie zostało wszczęte na podstawie fałszywych przesłanek. Skarżąca podkreśliła, iż opinia służbowa, która była podstawą zwolnienia nie została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, a sama opinia jest sporządzona na formularzu sprzecznym ze wzorem, który obowiązuje na podstawie przepisów wydanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Samo postępowanie było zaś prowadzone w tajemnicy i nie zapewniono jej uprawnień strony w postępowaniu. Organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania, a zaskarżona decyzja utrzymuje bezprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, ze materialnoprawną podstawą zwolnienia skarżącej ze służby w Policji jest przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji wedle którego policjanta zwalnia się ze służby w Policji w razie stwierdzenia nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Przepis ten wskazuje na obowiązek zwolnienia przez odpowiednie organy Policji funkcjonariusza w sytuacji, gdy w opinii służbowej stwierdzono jego nieprzydatność do służby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w opinii służbowej za okres od dnia 18 maja 2005 r. do 30 września 2005 r. stwierdzono, iż pani M.S. jest nieprzydatna do służby. Wbrew twierdzeniom skarżącej należy wskazać, iż wydana opinia odpowiada formularzowi będącemu załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 ze zm.). Jedyna różnica pomiędzy wzorem formularza, a wystawioną skarżącej opinią dotyczy kroju czcionki. Nie ma natomiast żądanej różnicy, co do elementów, jakie powinna zawierać opinia. Szczególnie znaczenie ma tu część III i część D, opinii, w której wyraźnie wskazano, że negatywna ocena policjanta wynika z faktu nieukończenia przez skarżącą szkolenia podstawowego. Opinia dotycząca skarżącej zawiera, zatem wszystkie konieczne elementy dla oceny policjanta i została sporządzona przez właściwego przełożonego określonego w § 7 cyt. rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2002 r. Wskazać należy, że przyczyną negatywnej opinii wydanej w stosunku do skarżącej był fakt usunięcia jej ze szkolenia podstawowego, ponieważ stawiła się na zajęcia w stanie po spożyciu alkoholu, co potwierdziło badanie wykonane alkomatem mającym ważne świadectwo techniczne. Należy dodać, że skarżąca skorzystała z przewidzianego w § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, trybu odwoławczego. W trakcie postępowania dotyczącego treści opinii służbowej mogła przedstawić fakty i dowody świadczące na jej korzyści, co też uczyniła, a organ odniósł się do zarzutów. Podnoszone już w toku postępowania o zwolnienie ze służby w Policji okoliczności i dowody dotyczyły samej opinii służbowej i powinny być zgłoszone przez stronę wcześniej, nadto skarżąca nie kwestionowała samego wyniku badania, ale okoliczności, które spowodowały taki, a nie inny wynik i okoliczności wystawienia opinii służbowej. Podnieść jednak należy, że jest oczywistym, że funkcjonariusz Policji winien postępować w sposób szczególnie ostrożny i roztropny. Dotyczy to szczególnie stanu, w jakim wykonuje obowiązki służbowe. Fakt stawienia się przez skarżącą w stanie po spożyciu alkoholu świadczy o tym, że skarżąca nie postępowała w sposób, jaki wymaga się od Policjanta. W tej sytuacji organy Policji słusznie podjęły decyzję o wydaleniu jej ze szkolenia i wydaniu negatywnej opinii służbowej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.