II SA/Wa 1936/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów pamiątkowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), art. 268a K.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął P. C. pozwolenie na broń palną myśliwską w celu pamiątkowym. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy skarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a także na fakt, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] został skazany za przestępstwa z art. 238 kk w zw. z art. 233 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk., polegające na tym, iż w dniu [...] grudnia 2008 r. w [...] przed funkcjonariuszem Policji złożył zawiadomienie o niedopełnionym przestępstwie kradzieży poprzez włamanie do stanowiącego jego własność samochodu o wartości [...] 000 zł na swoją szkodę, a także będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania i składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu zeznał nieprawdę na okoliczność ww. kradzieży z włamaniem. Tym samym wyrokiem został uznany winnym tego, że od [...] grudnia 2008 r. do [...] marca 2009 r. w [...] i [...] w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z inną osobą złożył zawiadomienie o dokonanej w dniu [...] grudnia 2008 r. kradzieży poprzez włamanie do stanowiącego jego własność samochodu osobowego marki [...] o wartości [...] 000 zł na swoją szkodę, które to przestępstwo faktycznie nie zaistniało, wprowadzając w ten sposób ubezpieczyciela [...] S.A. w błąd co do faktu kradzieży poprzez włamanie do tego pojazdu i doprowadzając go, na podstawie posiadanej przez siebie polisy auto-casco do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wypłatę odszkodowania z tytułu kradzieży w wysokości [...] zł, czym działał na szkodę [...] S.A. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, bowiem w okresie od [...] listopada 2011 r. do [...] lutego 2012 r. w [...], w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu użycia jako autentycznego przerobił protokół z dnia [...] listopada 2009 r. przesłuchania go przez funkcjonariusza Policji jako podejrzanego oraz protokół przesłuchania go jako podejrzanego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Dalej organ podał, że dla cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie ubiegająca się jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Nie ma zatem potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2, organ Policji ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji skargę złożył P.C., wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że sprawa, której dotyczył wyrok skazujący, nie miała żadnych wątków kryminalnych. Zarzucił organowi, że nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przestępstwa a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia, zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: – osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, – przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Nadto, podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – "cofa się" – wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obligatoryjna podstawa cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] i z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstw z art. 238 kk w zw. z art. 233 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 286 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwa, za popełnienie którego skazano stronę, należą do kategorii przestępstw umyślnych. W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do wydania skarżonej decyzji. Taki obowiązek został bowiem nałożony na organ przez ustawodawcę. Na marginesie podkreślenia wymaga okoliczność, iż dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonej decyzji, należy także mieć na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji, powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym. Co się tyczy argumentów podniesionych w skardze, to nie mogły one być przedmiotem oceny ani tutejszego Sądu, ani organu. W sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje prawomocny, skazujący wyrok Sądu karnego, to zarówno organ, jak i Sąd administracyjny są nim związani. Nie jest więc możliwe, aby w niniejszym postępowaniu wyjaśniać okoliczności, które były już przedmiotem badania Sądu karnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).