II SA/Wa 1937/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie wydania pozwolenia na dwa egzemplarze broni palnej do celów sportowych, w dniu [...] lipca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytoczył za organem pierwszej instancji poczynione przez ten organ ustalenia w zakresie stanu faktycznego, a w szczególności związanych ze skazaniem ww. za popełnienie wykroczeń i przestępstw karno - skarbowych. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak również przestrzegał zasad postępowania administracyjnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ubiegający się o wydanie przedmiotowego pozwolenia będzie mógł się ponownie ubiegać po zatarciu skazania i spełnieniu warunków określonych w przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi, że dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji i niewłaściwie przepis ten zastosował, uznając, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skargowe stanowi samoistną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń. Ponadto skarżący zarzucił, że organ naruszył przepisy postępowania, a w szczególności art. 7, 77, 107 i art. 80 Kpa. Podnoszące te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym początku zauważyć należy, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: 1) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, 2) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: a. przeciwko życiu i zdrowiu, b. przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Analiza tego przepisu prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które - zdaniem Sądu - każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Wobec powyższego chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Z akt sprawy wynika, że skarżący został w 2012 r. skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie umyślnych przestępstw karno - skarbowych. Skazania te nie uległy zatarciu. Zgodzić się należy z organem, że skoro zaistniała przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, to organ zobowiązany był wydać decyzję o odmowie wydania przedmiotowego pozwolenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnić należy, że prawo do posiadania broni jest w polskim systemie prawa ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Dlatego też za dopuszczalne uznać należy ograniczenie badania przez organ okoliczności faktycznych w sprawie cofnięcia (wydania) pozwolenia na broń do przesłanek, w przypadku gdy przepis prawa nakłada na organ obowiązek wydania decyzji, która jest negatywna w stosunku do żądania wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.