II SA/Wa 1938/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezdolności do zawodowej służby wojskowej i braku związku chorób ze służbą postanawia -odrzucić skargę- R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 20 sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie uznania go za trwale niezdolnego do zawodowej służby woskowej – kat N i stwierdzenia braku związku schorzeń ze służbą wojskową. W jej uzasadnieniu skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenia są dla niego niekorzystne, gdyż ustalają, że choroba psychiczna, zdiagnozowana u niego w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie ma związku ze służbą wojskową. Wskazał, że przed powołaniem go do zawodowej służby wojskowej Wojskowa Garnizonowa Komisja Lekarska w O. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 1970 r. stwierdziła, iż był zdrowy psychicznie i fizycznie, uznając go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Wywodził, że stan jego zdrowia psychicznego w trakcie służby ulegał systematycznemu pogorszeniu, a przełożeni odmawiali przeniesienia go do rezerwy, co powodowało dalsze postępy choroby. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej odrzucenie. Organ podkreślił, że od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz rentowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, iż Sąd przystępując do rozpatrywania skargi w pierwszej kolejności zobligowany jest zbadać, czy rozpoznawana sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wskazana wyżej sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Na wstępie należy bowiem wskazać, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż orzeczenia wojskowych komisji lekarskich można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonego stopnia zdolności do służby, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia (inwalidztwo) funkcjonariusza i ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. o sygn. akt III ZP 9/99 (vide:. OSNP 2000/5/167), sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Podobne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 (vide: ONSA 2001/2/47). Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w zakresie, w jakim stwierdza ono brak związku stwierdzonych u niego schorzeń ze służbą wojskową, to skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.