II SA/Wa 194/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku J. R. z dnia [...] października 2009 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt istnienia stosunku służbowego - administracyjnoprawnego pomiędzy J. R. (ur. dnia [...] maja 1948 r.) a Głównym Inspektorem Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w W., w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Powyższe rozstrzygnięcie organ podjął po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego poczynił następujące ustalenia. Pismem z dnia [...] listopada 1987 r. Główny Inspektor Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa Górnictwa i Energetyki, działając na podstawie art. 2 ust. 7 pkt 5a obowiązującego wówczas dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa (Dz. U. z 1987 r. Nr 50, poz. 321), z dniem [...] grudnia 1987 r., mianował J. R. na stanowisko starszego instruktora w [...] Przedsiębiorstwie Budownictwa Węglowego w G. Pismem z dnia [...] grudnia 1987 r. oficer specjalista E. T., działająca z polecenia Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej MGiE, w związku z raportem z dnia [...] grudnia 1987 r., z dniem [...] stycznia 1988 r. odwołała J. R. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przekazała go do dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w W. Pismem z dnia [...] czerwca 1991 r. Komendant Wojewódzki Straży Pożarnych [...] Z. M. poinformował wnioskodawcę o przyjęciu do służby w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G., a z dniem [...] czerwca 1991 r. wnioskodawca otrzymał akt powołania, z dniem [...] czerwca 1991 r., na stanowisko [...] w Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. Mając powyższe na uwadze, a także ustalenia poczynione w toku postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt I PKN 658/98, organ stwierdził, że J. R. pozostawał w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r. w dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w W., z tym jednak zastrzeżeniem, że nigdy nie łączył go formalnie nawiązany stosunek pracy ze Wspólnotą Energetyka i Węgiel Brunatny w W. Zdaniem organu, wynikające ze wskazanych wyżej dokumentów informacje oraz zawarte w treści wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r. rozważania nie pozwalają w żaden sposób uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy. Organ podał, iż nie posiada w żadnej ze swoich ewidencji, rejestrze a także innych danych znajdujących się w jego posiadaniu informacji, potwierdzających fakt, którego potwierdzenia w treści zaświadczenia żąda wnioskodawca. Nie dysponuje więc jakimikolwiek danymi pozwalającymi mu na wydanie zaświadczenia. Organ wskazał, że nie może w drodze wydania zaświadczenia przesądzać o faktach, które nigdy nie zostały ustalone w toku żadnego z prowadzonych przez wnioskodawcę postępowań i nie znajdują odzwierciedlenia w posiadanych przez organ dokumentach. Po rozpatrzeniu wniosku J. R. o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podał, iż po dokonaniu ponownej analizy dokumentacji nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. Ustalony w postępowaniu wyjaśniającym stan faktyczny mający odzwierciedlenie w treści posiadanych przez organ dokumentów, do dnia wydania postanowienia nie uległ zmianie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. wniósł o stwierdzenie nieważności wydanych postanowień, zarzucając im rażące naruszenie prawa. Skarżący wskazał na rażące naruszenie istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a., art. 77, 80, 81, 89, art. 217 i 218 k.p.a., a także art. 104 § 1 i 107 w związku z art. 140 k.p.a. Natomiast rażące naruszenie prawa materialnego wyraża się, zdaniem skarżącego, w dowolnej interpretacji przepisów, w szczególności: 1. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), 2. dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa z dnia 27 grudnia 1974 r. (Dz. U. Nr 50, poz. 1974 r.), 3. § 2 pkt 1-5 Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 marca 1975 w sprawie zasad pełnienia służby przez funkcjonariuszy pożarnictwa (Mon. Pol. 1975 Nr 9, poz. 48), 4. ustaw – Kodeks postępowania administracyjnego i Kodeks cywilny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Odmowa wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści nie narusza przepisów art. 217 i 218 k.p.a. Kwestia, czy i jaki stosunek służbowy istniał pomiędzy skarżącym a Głównym Inspektorem Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w W. w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r. była przedmiotem rozstrzygnięć sądów pracy, Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt I PKN 658/98, oddalającego kasację J. R. od wyroku Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., wydanego w sprawie z jego powództwa przeciwko Ministerstwu Gospodarki w W. o ustalenie i odszkodowanie, w sprawie tej ustalono, że skarżący był zatrudniony w [...] Przedsiębiorstwie Budownictwa Węglowego w G. od [...] grudnia 1987 r. do [...] stycznia 1988 r., jako [...]. Następnie został przekazany do dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w celu podjęcia pracy w Zakładzie Energetycznym w G. Do podjęcia tego zatrudnienia nie doszło. W tym czasie, aż do [...] września 1990 r. J. R. pracował na ½ etatu na stanowisku cywilnym [...] w Biurze Projektów Przemysłu Hutniczego "[...]" w G. Nie łączył go nigdy stosunek pracy ze Wspólnotą Energetyka i Węgiel Brunatny. Dopiero od [...] kwietnia 1991 r. podjął zatrudnienie jako [...] w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G. Z uzasadnienia orzeczenia wynika ponadto, iż J. R. zgłaszał roszczenie o ustalenie ciągłości służby, lecz zostało ono odrzucone postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 1994 r., z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Również Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 1995 r. sygn akt. II SAB/Wa 123/95 odrzucił jego skargę o nakazanie Ministrowi Przemysłu i Handlu zaliczenia mu spornego okresu do stażu służby, jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazał, iż czynność zaliczenia pewnych okresów czasu do stażu pracowniczego lub służbowego ma charakter organizacyjno – techniczny i dokonywana jest odrębnie w sprawach o nagrody jubileuszowe, dodatki czy też w sprawach emerytalno – rentownych. Z tego też względu żądanie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego fakt istnienia stosunku służbowego administracyjnoprawnego pomiędzy nim a Głównym Inspektorem Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w W., w okresie od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] czerwca 1991 r., nie mogło być uwzględnione. W sprawie niniejszej, to o co chodziło wnioskodawcy, wykraczało poza "zaświadczenie" w rozumieniu art. 218 § 2 k.p.a. potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sprawie nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.