II SA/Wa 194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi A. W., M. W., T. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania za używanie lokalu mieszkalnego oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego w [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] września 2010 r., którą to decyzją w pkt 1 zobowiązano A. W., M. W., T. W. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W pkt 2 decyzji zobowiązano do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc, począwszy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 37a ust. 1 i 2 w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). W motywach uzasadnienia organ wskazał, że przedmiotowy lokal został przydzielony w 1952 r. J. W. a po jego śmierci w 1997 r. żonie J. W., która zmarła w dniu [...] lutego 2006 r. W stosunku do osób zajmujących lokal wszczęte zostało postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu. Organ stwierdził, że w stosunku do osób A. W., M. W., T. W. nie zachodzą przesłanki określone w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, zachodzą one w stosunku do małoletnich K. i D. W. Wskazał, że postępowanie zostało wszczęte przed dniem 1 lipca 2010 r., a zatem pomimo zmiany przepisów prawa na mocy przepisów przejściowych, zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 37a ustawy w dotychczasowym brzmieniu. Przepis ten (art. 37a ust. 1) uprawnia do zobowiązania do opróżnienia lokalu osobę zajmującą lokal bez tytułu prawnego i do żądania należnych opłat (art. 37a ust. 2). Organ stwierdził, że poza sporem jest, iż A., M. i T. W. nie posiadają tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...]. Nadto, że nie spełniają kryteriów z art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, a zatem – zgodnie z uchwałą SN z dnia 28 czerwca 2006 r. – zastosowanie znajduje art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu. Jednocześnie organ stwierdził, że w stosunku do małoletnich K. i D. W. zachodzą przesłanki z art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. Wskazał też, że treść przepisu art. 37a zobowiązywała organ do wydania przedmiotowej decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. W., M. W. i T. W. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili: – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 3 pkt lb i art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że skarżący nie mają tytułu prawnego do lokalu, – naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że T. W. spełnia warunki do orzeczenia wobec niego opróżnienia lokalu, – naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i naruszenie przepisu o możliwości wypowiedzenia się przez stronę, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, Skarżący podnosili, że uprawnienie do zajmowania przedmiotowego lokalu mogło zostać konwalidowane przez organ w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Nadto, że naruszono ogólne zasady postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Bezsporne jest, że skarżący bez podstawy prawnej zajmują lokal mieszkalny nr [...], położony w [...] przy ul. [...]. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r. Osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Wskazać należy, iż w dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143 – zwana dalej nową ustawą), która przepisem art. 1 pkt 35 uchyliła dotychczasowy przepis art. 37a ustawy o zakwaterowaniu (...). Jednakże, zgodnie z art. 18 ust. 1 nowej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte przed dniem 1 lipca 2010 r., a zatem zastosowanie w sprawie znaleźć musiały przepisy obowiązujące do dnia 1 lipca 2010 r. W tym art. 37a, w brzmieniu sprzed wejścia w życie noweli. W ocenie Sądu trafnie organ uznał, że tryb postępowania określony powyższymi normami prawnymi nie jest trybem fakultatywnym, lecz obligatoryjnym, w sytuacji zaistnienia stanu faktycznego określonego w tychże przepisach. Dlatego też prawidłowo ocenił, że był zobowiązany orzec o obowiązku opróżnienia przez skarżących zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu i uiszczania należnych opłat oraz odszkodowania. O obligatoryjności trybu przesądza użyte przez ustawodawcę w treści omawianego przepisu sformułowanie "wydaje decyzję", jeżeli lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego. Skarżący nawet nie twierdzą, że tytuł prawny do lokalu posiadali lub posiadają, twierdzą jedynie, że mogło to "zostać konwalidowane w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu". Wskazać należy, iż przepisem szczególnym w stosunku do art. 37a ust. 2 i art. 45 ust. 1 jest art. 45 ust. 3 ww. ustawy o zakwaterowaniu (...). Zgodnie z brzmieniem art. 45 ust. 3 ww. ustawy, nadanym ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 42, poz. 336), przymusowego wykwaterowania (art. 45 ust. 1 i 2 ustawy) nie stosuje się do kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałego, obłożnie chorego – osobę, która dysponuje dokumentami urzędowi lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażania życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonaniem przymusowego wykwaterowania, emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. Dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej występuje wobec takich osób z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, wezwanie do udziału w procesie gminy oraz określenie odszkodowania. W sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, że skarżący nie spełniają kryteriów określonych w art. 45 ust. 3 ustawy, a zatem – stosownie do uchwały SN z dnia 28 czerwca 2006 r. (III GZP 40/2006 OSNC 2007/4, poz. 53) w stosunku do nich zastosowanie mógł znaleźć przepis art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu (...). Odnosząc się do zarzutów szczególności naruszenia art. 10 k.p.a., stwierdzić należy, iż podnoszone uchybienia ocenić należy jako nieistotne, albowiem niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.