II SA/Wa 1941/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant: Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę - Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o uznaniu E. W. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. Decyzję tę E. W. odebrała osobiście, kwitując jej odbiór własnoręcznym podpisem w dniu 18 czerwca 2007 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia środka zaskarżenia. W dniu 03 lipca 2007 r. skarżąca złożyła osobiście w Kancelarii Urzędu m. st. Warszawy odwołanie od powyższej decyzji. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r., na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 134 k.p.a., stwierdził, że odwołanie zostało wniesione przez E. W. z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu między innymi wskazał, iż skarżącej, zgodnie z otrzymanym pouczeniem, przysługiwało prawo złożenia odwołania do organu wyższej instancji, tj. Wojewody Mazowieckiego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, z którego to prawa skarżąca w tym czasie nie skorzystała. E. W. złożyła odwołanie w dniu 3 lipca 2007 r., tj. z przekroczeniem dopuszczalnego, czternastodniowego, terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż jej zdaniem, odwołanie od decyzji I instancji wniosła w przewidzianym ustawowym terminie. Ponadto skarżąca zarzuciła Wojewodzie Mazowieckiemu, iż nie rozpatrzył jej odwołania merytorycznie, skupiając się jedynie na kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zwróciła się również do Sądu o przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na jej trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym katem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa – odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Bezspornym jest w sprawie, iż decyzję Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżąca otrzymała w dniu 18 czerwca 2007 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na oryginale decyzji. Zgodnie z pouczeniem znajdującym się w przedmiotowej decyzji, przysługiwało jej prawo złożenia odwołania do Wojewody Mazowieckiego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 lipca 2007 r. Skarżąca złożyła zaś odwołanie osobiście w dniu 3 lipca 2007 r., czego dowodem jest data prezentaty Kancelarii Urzędu m.st. Warszawy. Faktu tego skarżąca nie kwestionuje. Należy stwierdzić, iż organ postąpił prawidłowo odmawiając rozpatrzenia odwołania przyjmując, iż skarżąca złożyła odwołanie z jednodniowym uchybieniem ustawowego 14 dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 kpa. Podkreślenia wymaga, iż wskazany wyżej 14 dniowy termin jest terminem zawitym a to znaczy, że czynność dokonana po upływie tego terminu jest nieważna i nie wywołuje skutków prawnych. Termin ten może być przywrócony, jeżeli zainteresowany złoży odpowiedni wniosek w tym zakresie i uprawdopodobni brak jego winy w uchybieniu terminu na podstawie art. 58 kpa. Uregulowanie takie jest niezbędne w celu zapewnienia pewności obrotu prawnego i prawomocności wydawanych decyzji administracyjnych. Skoro więc skarżąca uchybiła 14 dniowemu terminowi i nie wniosła wniosku o przywrócenie terminu należało odmówić rozpatrzenia jej odwołania. Na koniec rozważań, odnosząc się do prośby skarżącej o przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na jej trudną sytuację materialną, należy podkreślić, iż rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności wydawanych decyzji administracyjnych. Oznacza to, iż sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. W niniejszej sprawie, zgodnie z powołanym już wyżej art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd mógł orzec o zgodności bądź też nie zaskarżonego postanowienia, nie mógł zaś orzec o przyznaniu skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. W tej kwestii władny jest tylko organ administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.