II SA/Wa 1943/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant sekr. sąd. – Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi E. M. na orzeczenie lekarskie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji – uchyla zaskarżone orzeczenie – Podaniem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca E. M. zwróciła się o skierowanie na komisję lekarską w celu ustalenia uprawnień do dodatku pielęgnacyjnego i w tej sytuacji Zakład Emerytalno – Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], skierowaniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...], poddał skarżącą badaniu lekarskiemu w związku z pogorszeniem się stanu zdrowia. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], rozpoznała u skarżącej E. M.: 1. Zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa z cechami osteoporozy z okresowym zespołem bólowym, bez objawów korzeniowych i ubytkowych. § 55p1r5B, § 60p1r5B, 2. Drobne zmiany zwyrodnieniowe stawów rąk i stóp z koślawością paluchów, bez zaburzeń funkcji. § 56 p1r5B. 3. Zespół cieśni nadgarstka prawego w wywiadzie, bez cech uszkodzeń nerwów na poziomie nadgarstków w badaniu emg z 2008 r., bez upośledzenia funkcji ruchowej. §56 p1r5A. Jednocześnie ustalono zdolność do służby w Policji z ograniczeniami. W uzasadnieniu podano że jest to orzeczenie po uchyleniu orzeczenia z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] przez Okręgowa Komisję Lekarską MSW z powodu odwołania się zainteresowanej i z przyczyn merytorycznych, zaś po zapoznaniu się z odwołaniem, dokumentacją, wynikami badań obrazowych kręgosłupa i stawów obwodowych komisja powołała konsultanta – specjalistę neurologa. Na podstawie wydanej opinii, w oparciu o załączoną dokumentację lekarską oraz własne badanie własne OKL stwierdziła jednoznacznie, iż stopień zaawansowania schorzeń uwidocznionych w rozpoznaniu nie spełnia kryteriów grupy inwalidzkiej, zarówno w ocenie konsultanta – neurologa, jak i komisji lekarskiej, a zatem orzeczono ograniczoną zdolność od służby w Policji. W odwołaniu z dnia [...] maja 2015 r. r. do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych skarżąca wniosła, aby komisja nadrzędna rozstrzygnęła merytorycznie, która ocena (orzeczenie nr [...], czy orzeczenie nr WKL [...]), jest właściwa. Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podała, że w oparciu o neurologiczną konsultację specjalistyczną, badanie własne i analizę dokumentacji orzeczniczej stwierdza się, że orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] jest merytorycznie słuszne. Stopień zaawansowania upośledzenia sprawności organizmu spowodowany chorobami wymienionymi w rozpoznaniu, w opinii specjalisty neurologa i komisji nie przekracza granic inwalidztwa. Tym samym brak jest podstaw do orzekania o konieczności przyznania dodatku pielęgnacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca E. M. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia lekarskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia względnie o wydanie orzeczenia uwzględniającego stanowisko Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu podała, iż Wojewódzka Komisja Lekarska w [...] wydając orzeczenie w 1999 roku stwierdziła, że przyznano 5 % uszczerbku na zdrowiu, ponieważ schorzenie nadgarstka, uwidocznione w p.2 rozpoznania pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami służby. Ponadto, w ocenie Biura Finansów KGP z 1999 r. cytowane wyżej stanowisko jest w pełni miarodajne, na dowód czego załączyła pismo z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...]. Jej zdaniem jest to oczywiste, jeśli zważyć na fakt prawomocności orzeczenia stwierdzającego uszczerbek na zdrowiu pozostającego w związku ze służbą w Policji. Z kolei od przedmiotowego orzeczenia nie odwoływała się, jak również nie zostało ono uchylone przez Centralną Komisję Lekarską MSW, a zatem jego prawomocność jest bezsporna. Stąd też wszelkie dokumenty lekarskie z 2015 r. o charakterze orzeczniczym są wadliwe, jako sprzeczne z prawomocnie ustalonym stanem faktycznym, a ponadto niezgodne z celem orzekania. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] wniosła o jej odrzucenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych podała, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], nie zostało doręczone organowi kierującemu, tj. Zakładowi Emerytalno – Rentowemu MSW w [...]. Natomiast skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2016 r. podtrzymała stanowisko zawarte w skardze dodając, że procedowanie przed komisją było nieprawidłowe, bowiem zarówno w pierwszej instancji, jak i w drugiej procedowała komisja w tym samym składzie. Ponadto procedowanie było nierzetelne, bowiem nie zebrano dodatkowych dowodów oraz niepełne (niewystarczające), ponieważ nie wzięto pod uwagę rozpoznania z roku 1999 pod postacią nieznacznej bolesności uciskowej w okolicy nadgarstka prawego z niewielkim ograniczeniem jego ruchowości. Ponadto celem orzekania nie było przyznanie jej dodatku pielęgnacyjnego, ale ustalenie aktualnego stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Jednakże na samym wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 67a, a myśl § 2 sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie zaś do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem aby złożyć odwołanie, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie, a w przedmiotowej sprawie Zakładowi Emerytalno – Rentowemu MSA w [...], należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z pisma procesowego organu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] – orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], nie zostało doręczone Zakładowi Emerytalno – Rentowemu MSA w [...]. Tym samym organowi temu uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] winna mieć na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu, zaś odnoszenie się do zarzutów ze skargi, jest w tej sytuacji przedwczesne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.