II SA/Wa 1945/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2005 r. sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., działając w trybie nadzoru na podstawie § 42 ust. 2 i 3 pkt 4 oraz § 43 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14), orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2003 r., zmienił prawomocne orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. o uznaniu obwinionego [...] K. S. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, w ten sposób, że uniewinnił K. S. od popełnienia czynu opisanego w punkcie 5, zmienił kwalifikację prawną zarzutu określonego w punkcie 4, wskazując, że wyczerpuje on znamiona art. 228 § 1 i 3 kk, zaś w pozostałej części orzeczenie utrzymał w mocy. Na skutek odwołania zainteresowanego sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. powyższe orzeczenie uchylił w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż złożenie przez [...] K. S. odwołania zbiegło się z powstaniem luki w przedmiocie przepisów dotyczących prowadzenia postępowań dyscyplinarnych w stosunku do policjantów. Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 36/00 z dnia 8 października 2002 r., przestały z dniem 30 września 2003 r. obowiązywać wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. regulujące przeprowadzanie postępowań dyscyplinarnych. Opublikowanie przedmiotowego wyroku nastąpiło w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2002 r. Nr 176, poz. 1457 i z tą też datą orzeczenie weszło w życie. W dniu 29 listopada 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji obejmująca swym podstawowym zakresem problematykę dyscyplinarną (Dz. U. Nr 192, poz. 1873 z dnia 14 listopada 2003 r.). Z tych względów zaistniała podstawa do rozpatrzenia odwołania. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy wyższy przełożony dyscyplinarny wziął pod uwagę zarówno stan prawny, jak i faktyczny istniejący w chwili rozpatrywania odwołania. Podkreślił, iż na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji, przepisy ustawy stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie. Jednocześnie na mocy art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, czynności dokonane w tych postępowaniach do dnia 30 września 2003 r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów dotychczasowych. Przedstawione zatem powyżej regulacje dają podstawę do badania w II instancji zaskarżonego orzeczenia. Przepisy znowelizowanej ustawy o Policji nie przewidują możliwości stosowania do prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych trybu nadzoru dającego podstawę do ich uchylenia bądź zmiany, tak jak stanowiły o tym przepisy nieobowiązującego już przywołanego powyżej rozporządzenia. W myśl § 42 ust. 2 cyt. rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji był uprawniony do sprawowania nadzoru nad postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi w podległych mu jednostkach w zakresie prawidłowości prowadzenia postępowania, orzekania kar i stosowania wyróżnień. W ramach sprawowanego nadzoru m.in. mógł uchylić lub zmienić prawomocne orzeczenie dyscyplinarne bądź uchylić postanowienie o umorzeniu lub zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zatem działania Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. w czasie obowiązywania przepisów wym. rozporządzenia mieściły się w granicach nadanego upoważnienia do sprawowania nadzoru nad prawidłowym prowadzeniem postępowań dyscyplinarnych. Tym niemniej, zdaniem wyższego przełożonego dyscyplinarnego, niezależnie od zasadności przyjętego przez komisję odwoławczą, uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w świetle obowiązujących przepisów byłoby działaniem nieuprawnionym. Tak jak zaznaczono wyżej, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., wobec braku przepisów regulujących tryb nadzoru, nie może powtórnie badać sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w R. Rozpatrywanie przez niego we wskazanym trybie sprawy pozbawione byłoby umocowania prawnego, zaś wydane w tym przedmiocie orzeczenie dyscyplinarne dotknięte byłoby kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności i wobec braku podstawy prawnej do kontynuowania wszczętego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania, zaskarżone orzeczenie należało uchylić, a postępowanie umorzyć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. wniósł o uchylenie powyższego orzeczenia, jako wydanego z obrazą art. 6, 7, 8, 9, 10 kpa oraz art. 135r ust. 8, 6 i 1 pkt 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Rozpatrując skargę K. S. w aspekcie tych podstaw, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji naruszało prawo. Prawidłowo organ wskazuje, iż przyczyną uchylenia orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2003 r. i umorzenia postępowania była, dokonana po jego wydaniu, zmiana przepisów regulujących zasady postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, dokonana ustawą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873). Przepisy wymienionej ustawy, która weszła w życie z dniem 29 listopada 2003 r., nie pozwalają na zmianę lub uchylenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego w trybie nadzoru. Przepisy ustawy, jak stanowi art. 2 ust. 1 i 2, stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie. Czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia 30 września 2003 r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów dotychczasowych. Jak już wyżej podano, przedmiotem skargi jest orzeczenie Komendanta Głównego Policji podjęte na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] września 2003 r., który działając w trybie nadzoru zmienił prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Zatem zarzut skargi, iż orzeczenie to narusza przepis art. 135r ust. 8, 6 i 1 pkt 3 ustawy o Policji, który dotyczy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, jest nietrafny. Także nieuzasadniony jest zarzut obrazy wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie mają one zastosowania do postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o Policji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.