II SA/Wa 1946/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant st. sekr. sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: "KGSG", "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 125b ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 915; dalej: "ustawa o SG"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej im. [...] z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] (dalej: "K[...]OSG", "organ pierwszej instancji") odmawiającą E. C. (dalej: "skarżąca") zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od [...] marca 2023 r. do [...] kwietnia 2023 r. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z [...] marca 2023 r. skarżąca, powołując się na protokół powypadkowy z [...] lipca 2019 r. oraz przebywanie na zwolnieniu lekarskim związanym z wypadkiem w pracy, zwróciła się do K[...]OSG o niedokonywanie potrąceń z jej uposażenia za ww. okres przebywania na zwolnieniu, tj. od [...] marca 2023 r. do [...] kwietnia 2023 r. Do wniosku dołączyła m.in. kopię konsultacji ortopedycznej z [...] marca 2023 r. Decyzją z [...] kwietnia 2023 r. nr [...] K[...]OSG, w oparciu o art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 125b ust. 1 w związku z art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG, odmówił skarżącej zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od [...] marca 2023 r. do [...] kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że na pierwsze zwolnienie lekarskie w związku z wypadkiem w służbie, który miał miejsce [...] maja 2019 r., skarżąca udała się po 54 dniach od wypadku i przebywała na tym zwolnieniu od [...] lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r.; natomiast [...] sierpnia 2019 r. powróciła do służby. K[...]OSG szczegółowo przedstawił historię absencji skarżącej od ww. daty wypadku do chwili obecnej. Powołując się na przepisy zastosowane w sprawie skarżącej, K[...]OSG wyjaśnił, iż kolejną (następną) niezdolność do pracy, powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą, oznacza się kodem A. Na podstawie tego kodu organ dokonuje oceny, czy zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni. Tymczasem kilkakrotnie przerwy pomiędzy zwolnieniami skarżącej były dłuższe niż 60 dni. Po upływie tego terminu, lekarz nie może oznaczyć zwolnienia lekarskiego kodem A. Zakwalifikowanie każdego zwolnienia lekarskiego jako konsekwencji wypadku mającego miejsce wiele lat wcześniej pozwalałoby na przebywanie na zwolnieniu lekarskim bez ograniczeń. Dlatego istotny jest tu czas trwania przerwy pomiędzy wypadkiem a zwolnieniem, która - jeżeli jest względnie długa - może wskazywać na zakończenie procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jako efekt nowego procesu chorobowego. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie za okres od [...] marca 2023 r. do [...] kwietnia 2023 r. nie jest zwolnieniem z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, jak również nie pozostaje w ciągu zwolnień lekarskich opatrzonych kodem literowym A. W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2780; dalej: "u.o.ś."). Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 304/18, który - jak uważa - można w pełni odnieść do stanu faktycznego jej sprawy. Zdaniem skarżącej, nie ulega wątpliwości, iż podstawą kwalifikacji jej zwolnienia lekarskiego za wnioskowany okres, jako zwolnienia mającego związek z wypadkiem na służbie w dniu [...] maja 2019 r., była dokumentacja lekarska, którą dostarczyła organowi pierwszej instancji [...] marca 2023 r. K[...]OSG nie wykazał, na jakich przesłankach bądź badaniach oparł się, twierdząc, że powstałe u skarżącej urazy wynikały nie z wypadku mającego miejsce w służbie, lecz powstałych później skręceń. W ten sposób organ pierwszej instancji wchodzi w kompetencje lekarza specjalisty z wieloletnim stażem zawodowym, podważając jego opinię. Skarżąca dodała, że od ww. wypadku w służbie zgłosiła jeszcze jedno zdarzenie będące konsekwencją wcześniejszego urazu stawu skokowego prawej stopy, które miało miejsce w drodze do służby w dniu [...] grudnia 2019 r. Sformułowała również zarzut nieważności z mocy prawa decyzji K[...]OSG z [...] kwietnia 2023 r. nr [...], gdyż organ pierwszej instancji nie powiadomił jej o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W motywach powołanej na wstępie decyzji z [...] lipca 2023 r. nr [...] organ odwoławczy podał, iż po wypadku w służbie z [...] maja 2019 r., skarżąca w dniu [...] maja 2019 r. miała dzień wolny odbierany za nadgodziny. Następnie [...] maja 2019 r. i [...] czerwca 2019 r. korzystała z dni wolnych na załatwienie spraw osobistych, a w dniach: [...] i [...] czerwca oraz [...] lipca 2019 r. korzystała z urlopu. Na pierwsze zwolnienie w związku z wypadkiem w służbie udała się po 54 dniach od wypadku, tj. [...] lipca 2019 r. i przebywała na nim do [...] sierpnia 2019 r. Do służby skarżąca powróciła [...] sierpnia 2019 r. W okresie [...]-[...] października 2019 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a potem przez 41 dni pełniła służbę, przy czym przez jeden dzień - [...] listopada 2019 r. sprawowała opiekę nad członkiem rodziny. W okresie od [...] grudnia 2019 r. do [...] stycznia 2020 r., tj. przez 50 dni, skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, przez kolejne 40 dni pełniła służbę, [...] i [...] marca 2020 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, po czym przez 77 dni znów pełniła służbę (z tym że przez 7 dni sprawowała opiekę nad członkiem rodziny w związku z zarażeniem COVID-19). W ciągu następnych 14 dni, tj. od [...] do [...] czerwca 2020 r., przebywała na zwolnieniu lekarskim, dalej przez 38 dni pełniła służbę (w tym przez 1 dzień sprawowała opiekę nad członkiem rodziny w związku z zarażeniem COVID-19). W dniach [...] lipca-[...] sierpnia 2020 r., tj. przez 10 dni, skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, po czym przez 9 dni pełniła służbę. W okresie [...]-[...] sierpnia 2020 r., tj. przez 5 dni, przebywała na zwolnieniu lekarskim, a potem powróciła na kolejnych 55 dni do pełnienia służby. Następne jej zwolnienie lekarskie obejmowało okres od [...] października do [...] listopada 2020 r. (22 dni), a przez kolejnych 129 dni pełniła służbę (w tym przez 2 dni sprawowała opiekę nad członkiem rodziny). W dniach od [...] marca do [...] kwietnia 2021 r., tj. przez 23 dni, skarżąca korzystała ze zwolnienia lekarskiego, a przez następne 74 dni pełniła służbę (w tym 3 dni opieki nad członkiem rodziny ze względu na zakażenie COVID-19 oraz 5 dni opieki nad członkiem rodziny). Od [...] do [...] lipca 2021 r., tj. przez 16 dni, trwało jej kolejne zwolnienie lekarskie, po czym na 9 dni wróciła do służby, zaś [...] lipca 2021 r. udała się na zwolnienie lekarskie trwające do [...] września 2021 r., tj. 59 dni. Dalej organ drugiej instancji zaznaczył, że w okresie od [...] września 2021 r. do [...] kwietnia 2022 r. (205 dni) skarżąca była zwolniona z zajęć służbowych z powodu ciąży, natomiast od [...] kwietnia 2022 r. do [...] października 2022 r. (182 dni) przebywała na urlopie macierzyńskim i rodzicielskim – w sumie jej absencja wyniosła 387 dni. Następnie KGSG odnotował, iż [...] i [...] października 2022 r. były dniami wolnymi od służby (sobota, niedziela), zaś od [...] października 2022 r. do daty wydania niniejszej decyzji skarżąca nieprzerwanie przebywa na zwolnieniach lekarskich. Organ odwoławczy dodał, że zwolnienia lekarskie skarżącej za okresy: od [...] października 2022 r. do [...] listopada 2022 r. oraz od [...] listopada 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. (łącznie 49 dni) były wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia wystawionego z tytułu jednostki chorobowej związanej z wypadkiem w służbie, który wystąpił 29 maja 2019 r. Dlatego lekarz nie miał możliwości oznaczenia ww. zwolnień kodem literowym A jako zwolnień wystawionych z tytułu kontynuacji leczenia jednostki chorobowej rozpoczętej po wypadku w służbie z [...] maja 2019 r. Dopiero kolejne zwolnienie lekarskie, obejmujące okres od [...] do [...] grudnia 2022 r. (12 dni) zostało opatrzone kodem literowym A, lecz - jak uznał organ drugiej instancji - ww. kod literowy oznaczał kontynuację jednostki chorobowej rozpoczętej w dniu [...] października 2022 r. (data pierwszego zwolnienia lekarskiego wystawionego po przerwie przekraczającej 60 dni). Podobnie oznaczano kolejne zwolnienia skarżącej, w tym to objęte wnioskiem z [...] marca 2023 r. Zatem trafnie ocenił K[...]OSG, że zwolnienie lekarskie skarżącej za okres [...] marca-[...] kwietnia 2023 r. nie zostało wystawione w związku ze schorzeniem będącym skutkiem wypadku w służbie, jakiemu skarżąca uległa [...] maja 2019 r. Ponadto organ drugiej instancji stwierdził, iż powołany się przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 304/18, dotyczy innego stanu faktycznego, ponieważ w niniejszej sprawie występuje wielość następujących po sobie urazów. W kwestii przedłożonej przez skarżącą dokumentacji medycznej, w tym zaświadczenia z [...] grudnia 2022 r. wystawionego przez [...] S.A. NZOZ [...] - Poradnię chirurgii urazowo-ortopedycznej w [...], zawierającego zapis: "Uraz skrętny stawu skokowego prawego V. 2019 i kilka ponownych później (...)" oraz zaświadczenia lekarskiego z [...] stycznia 2023 r. z adnotacją "Stan po licznych urazach stawu skokowego", organ odwoławczy wskazał na brak dowodów świadczących o tym, że następcze urazy skręcenia stawu skokowego powstały w wyniku wypadku związanego ze służbą. Z kolei odnosząc się do zdarzenia z [...] grudnia 2019 r., KGSG przypomniał, iż był to wypadek w drodze do miejsca pełnienia służby, który spowodował odnowienie urazu powstałego w dniu [...] maja 2019 r., dlatego skarżącej wypłacono 100% uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego w związku z tym drugim wypadkiem. Jak wynika z akt osobowych skarżącej, [...] stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji, w trybie art. 75c ust. 6 ustawy o SG, skierował ją na badania kontrolne do Poradni Badań Profilaktycznych [...] Oddziału Straży Granicznej w [...], a w orzeczeniu lekarskim z [...] lutego 2020 r. nr [...] stwierdzono u niej brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Organ odwoławczy uwzględnił także fakt, że orzeczeniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] ustaliła skarżącej uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 4% wskutek wypadku w służbie z [...] maja 2019 r. Jednocześnie organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 921; dalej: "rozp. z 2019 r."), ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza następuje według stanu jego zdrowia z dnia ustalenia stopnia uszczerbku, po zakończeniu leczenia. Zatem warunkiem ustalenia stopnia uszczerbku jest zakończenie leczenia związanego z wypadkiem w służbie. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że wszelkie zwolnienia lekarskie wystawiane skarżącej po zakończeniu leczenia (w tym za okres od [...] marca do [...] kwietnia 2023 r.) nie były i nie mogły być wydawane z powodu wypadku w służbie z [...] maja 2019 r., lecz co najwyżej z powodu dolegliwości zaistniałych po zakończeniu leczenia wywołanego wypadkiem. Tym samym zwolnienia te - jako niespełniające dyspozycji art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG - nie uzasadniają zachowania przez skarżącą prawa do świadczenia w wysokości 100% uposażenia. Pismem z 28 sierpnia 2023 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną wyżej decyzję KGSG, zarzucając błędną wykładnię przepisów u.o.ś. i rozp. z 2019 r. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż zwolnienie (za objęty zaskarżonymi decyzjami okres) było kolejnym zwolnieniem lekarskim związanym z leczeniem następstw po urazie skręcenia stawu skokowego, którego doznała w wyniku wypadku w służbie [...] maja 2019 r. Wszystkie zwolnienia lekarskie wystawione od [...] lipca 2019 r. do [...] grudnia 2022 r. były uznawane przez [...] Oddział Straży Granicznej w [...] za zwolnienia związane z wypadkiem na służbie i otrzymywała za nie 100% uposażenia zasadniczego. Natomiast każde następne zwolnienie lekarskie, począwszy od [...] grudnia 2022 r., jest inaczej traktowane, bo z potrąceniem 20% uposażenia zasadniczego. Według skarżącej, organy obu instancji zbyt wielkie znaczenie przypisują oznaczeniu zaświadczeń właściwym kodem literowym. Od wypadku w służbie do zwolnienia lekarskiego za okres [...]-[...] grudnia 2022 r. obowiązują te same przepisy prawa, a skarżąca cały czas przedkłada wymaganą przez pracodawcę dokumentację medyczną, w tym zaświadczenia lekarskie wprost wskazujące, iż są związane z leczeniem następstw wypadku w służbie. Skoro KGSG kwestionuje zwolnienia lekarskie, przedstawiane przez skarżącą w związku z wypadkiem w służbie, to powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, czego nie uczynił. Organ pierwszej instancji błędnie interpretuje powołane przepisy u.o.ś., na co wskazuje ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 304/18. Natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji - oprócz argumentów K[...]OSG - podniósł również kwestię przyznania skarżącej [...] lutego 2021 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...] 4% uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem w służbie, co następuje po zakończeniu leczenia. Jednakże w żadnej dokumentacji medycznej przedłożonej do ww. Komisji Lekarskiej, jak również w orzeczeniu z [...] lutego 2021 r. nie ma wzmianki o zakończeniu leczenia urazu nabytego przez skarżącą w służbie. Wręcz przeciwnie, w ww. dokumentacji znajdują się informacje, że skarżąca została zakwalifikowana do operacji - rekonstrukcji stawu skokowego (ATS), gdyż w opinii lekarzy specjalistów tylko taki zabieg daje jej szansę na poprawę stanu zdrowia i funkcjonalności w zakresie chodzenia. Właśnie taką operację skarżąca miała zaplanowaną w 2021 r., ale z powodu pandemii szpital wstrzymał do odwołania tego rodzaju zabiegi, przy czym w momencie ich wznowienia zostanie listownie o tym powiadomiona. Skarżąca zaakcentowała, iż w dacie wypadku nie zdawała sobie sprawy, że leczenie urazu skończy się poważną operacją, która odbyła się [...] czerwca 2023 r. Reasumując, w ocenie skarżącej, organy obu instancji nie rozpoznały sprawy z należytą starannością i dokładnością; nie wyjaśniły w pełni jej stanu faktycznego; pominęły dowody sporządzone przez lekarza specjalistę, który wprost wskazał, iż zwolnienie lekarskie bezpośrednio wiąże się z urazem w służbie, a tym samym - wbrew przepisom - zaniechały należytej wnikliwości i bezstronności, jak też pominęły słuszny interes strony. Skarżąca uznała, że jej sprawa nie była prowadzona w sposób budzący zaufanie strony do organu administracyjnego, zaś organ wybiórczo przywoływał w uzasadnieniu decyzji przepisy, które pasowały mu do koncepcji rozstrzygnięcia mającego na celu pozbawienie jej 20% uposażenia zasadniczego za okres od [...] marca do [...] kwietnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę KGSG (reprezentowany przez radcę prawnego L. O.) wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu skargi skarżąca w piśmie z 17 kwietnia 2024 r. zarzuciła dodatkowo zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez brak ustalenia prawdy obiektywnej i oparcie rozstrzygnięcia na powierzchownej analizie dokumentów, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy i dokonanie ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynika, że należy jej się 100% uposażenia za przebywanie na zwolnieniu lekarskim, a wszystkie zwolnienia lekarskiej, w tym objęte niniejszą skargą, pozostawały w związku przyczynowym z wypadkiem na służbie; - art. 77 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dokumentów w postaci zwolnień lekarskich; zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy w celu ustalenia, czy schorzenia i zwolnienia były następstwem wypadku na służbie oraz oparcie rozstrzygnięcia głównie na fakcie, iż niektóre zaświadczenia nie zostały opatrzone kodem literowym A, co w ocenie organu ma przesądzać o braku ich związku z wypadkiem na służbie. Skarżąca zawnioskowała też o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność zasadności skargi, jednakże ani do skargi ani do ww. pisma z 17 kwietnia 2024 r. nie załączyła żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie skarżącej decyzji stanowią przepisy art. 125b ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy o SG normujące zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi w razie choroby. Zgodnie z art. 125b ust. 1 ustawy o SG, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia. Wyjątki od tej zasady przewiduje art. 125b ust. 5 ustawy o SG wymieniający przypadki, w których funkcjonariuszowi wypłaca się 100% uposażenia, mimo zwolnienia od zajęć służbowych. Według art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG, funkcjonariusz zachowuje prawo do 100% uposażenia, jeżeli wystawione mu zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. W myśl art. 125c ust. 1 ustawy o SG, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 u.o.ś. albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 u.o.ś., z zastrzeżeniami przewidzianymi w art. 125c ust. 1 ustawy o SG. Przepis art. 55 ust. 1 u.o.ś. wskazuje, że zaświadczenie lekarskie jest wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast, jak stanowi art. 55a ust. 7 u.o.ś., w przypadku gdy wystawienie zaświadczenia lekarskiego w formie dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku możliwości dostępu do Internetu lub braku możliwości podpisania zaświadczenia lekarskiego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wystawiający zaświadczenie lekarskie w dniu badania przekazuje ubezpieczonemu zaświadczenie lekarskie wystawione na formularzu zaświadczenia lekarskiego wydrukowanym z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, zawierające dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzone jego podpisem i pieczątką. Dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 2, 3 i 10, oraz dane i informacje dotyczące daty urodzenia członka rodziny i stopnia jego pokrewieństwa lub powinowactwa z ubezpieczonym, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 8, wystawiający zaświadczenie lekarskie uzyskuje od ubezpieczonego. Wedle art. 57 ust. 1 u.o.ś., w zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem następujących kodów literowych: A, B, C, D, E. Kod A oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. Na podstawie tego kodu właściwy organ dokonuje oceny, czy zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni. Od tej oceny uzależniona wysokość wypłaty uposażenia funkcjonariusza za okres zwolnienia (80% albo 100% uposażenia). Jak trafnie dostrzegł Sąd Rejonowy w [...] w wyroku z [...] lutego 2022 r., sygn. akt [...], publ. LEX nr [...], sumowanie następujących po sobie w krótkich odstępach czasu okresów niezdolności do pracy (służby) z powodu tej samej choroby służy oddzieleniu stanów przemijających od ustabilizowanych. Jeżeli bowiem ten sam proces chorobowy czyni pracownika wielokrotnie niezdolnym do pracy w dość krótkich odstępach czasu, to uzasadnione jest przypuszczenie, że wpływ stanu zdrowia na zdolność do pracy nie ma charakteru czasowego (przemijającego). Rozpoczęcie biegu okresu zasiłkowego z każdą taką niezdolnością od nowa pozwalałoby na przebywanie na zasiłku bez końca, mimo iż w rzeczywistości stan zdrowia kwalifikowałby pracownika do renty z tytułu niezdolności do pracy. Istotny jest tu jedynie czas trwania przerwy, która - jeżeli jest względnie długa (ustawodawca wskazuje na okres 60 dni) - może wskazywać na zakończenie się procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jako efekt nowego procesu chorobowego. Nowy okres zasiłkowy otwiera się, gdy przerwa w niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą była dłuższa niż 60 dni. Wskazać należy, że odnoszenie pojęcia "ta sama choroba" do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, jest mylące, gdyż nie chodzi o identyczne objawy odpowiadające tym numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który - choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne - wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu (vide wyrok Sądu Najwyższego z 6 listopada 2008 r., sygn. akt II UK 86/08, publ. LEX nr 566009). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zwolnienie lekarskie obejmujące okres od [...] marca do [...] kwietnia 2023 r. nie pozostawało w związku z wypadkiem w służbie, któremu skarżąca uległa [...] maja 2019 r., a który spowodował u niej uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 4%. Zarówno stwierdzenie (orzeczeniem lekarskim z [...] lutego 2020 r. nr [...]), że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych, skarżąca jest zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jak i 4-procentowy uszczerbek na zdrowiu (określony orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] lutego 2021 r.) nie przekreślały możliwości wielokrotnego przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich oznaczonych kodem A, a to wobec ujawniania się dolegliwości związanych z urazem nabytym w ramach wypadku w służbie [...] maja 2019 r. Jednakże ww. kod literowy może być stosowany pod warunkiem, że przerwa pomiędzy kolejnymi okresami niezdolności do służby nie przekracza 60 dni. Natomiast w sprawie skarżącej przerwa przekraczająca 60 dni wystąpiła w przypadku zwolnień wystawionych począwszy od [...] października 2022 r., bowiem [...] i [...] października 2022 r. były dniami wolnymi od służby (odpowiednio: sobota, niedziela), a wcześniej - od [...] września 2021 r. do [...] kwietnia 2022 r. (łącznie przez 205 dni) skarżąca była zwolniona z zajęć służbowych z powodu ciąży (z którą łączy się wystawienie kodu B), a potem - od [...] kwietnia 2022 r. do [...] października 2022 r. (tj. przez 182 dni) przebywała na urlopie macierzyńskim i rodzicielskim. Zatem po absencji związanej z ciążą i macierzyństwem kolejne wystawione jej zwolnienia lekarskie obejmujące 49 dni za okresy: od [...] października 2022 r. do [...] listopada 2022 r. oraz od [...] listopada 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. - jako niewątpliwie wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia lekarskiego z tytułu jednostki chorobowej związanej z wypadkiem w służbie - nie mogły być oznaczone kodem literowym A. Taki kod mogły posiadać kolejne zwolnienia lekarskie wystawione za okres począwszy od [...] grudnia 2022 r. (w tym to objęte wnioskiem skarżącej z [...] marca 2023 r.), przy czym ww. kod oznacza tu kontynuację jednostki chorobowej leczonej w ramach zwolnienia lekarskiego rozpoczętego w dniu [...] października 2022 r., tj. po przerwie przekraczającej 60 dni. Kwestia wypłaty skarżącej 100% uposażenia zasadniczego za objęty wnioskiem okres wykracza poza granice tej sprawy. Argumentacja skargi stanowi w zasadzie polemikę z ustaleniami organów obu instancji oraz z zastosowanymi przez nie przepisami. Stanowisko skarżącej prowadzi do wniosku, że mogłaby ona nieskończenie długo przebywać na zwolnieniach lekarskich w związku z wypadkiem w służbie z [...] maja 2019 r. i pobierać z tego tytułu pełne uposażenie. Do tej trafnej konkluzji doszły także w swoich decyzjach organy obu instancji. Tutejszy Sąd nie podziela podniesionych w skardze i piśmie uzupełniającym z 17 kwietnia 2024 r. zarzutów naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Według Sądu, K[...]OSG oraz organ odwoławczy poczyniły wyczerpujące ustalenia faktyczne i do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy, a uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji odpowiadają treści art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego poszukiwania przez organ materiałów dowodowych i prowadzenia postępowania w nieskończoność. In fine należy zwrócić uwagę, iż prawomocnym wyrokiem z 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1233/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej w analogicznej sprawie - także w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego, przy czym za inny okres przebywania na zwolnieniu lekarskim (od [...] grudnia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r.). W konsekwencji tutejszy Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie będącej w istocie kontynuacją poprzedniego żądania skarżącej z odmiennym tylko okresem, na jaki wystawiono jej kolejne zwolnienie lekarskie (od [...] marca 2023 r. do [...] kwietnia 2023 r.). Dostrzec też trzeba brak podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz KGSG kosztów postępowania, o co wnioskowano w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), oddalił skargę.