II SA/Wa 1948/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. N. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196 poz. 1298, z późn. zm.), począwszy od czasu zniesienia wojskowych prokuratur okręgowych, tj. od dnia 4 kwietnia 2016 r. "nie mogło odnosić się do nowo powołanych prokuratorów do spraw wojskowych". Taka interpretacja pozostawałaby bowiem w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 73 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178). Zgodnie z powyższą normą dotychczasowe przepisy wykonawcze (w tym rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r.) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 22 ust. 9 i art. 80 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 14114, z późn. zm.), w brzmieniu nadanym ustawą Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. obowiązywało do dnia 4 kwietnia 2017 r., a od dnia 5 kwietnia 2017 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1126). Organ odwoławczy wyjaśnił, że oba rozporządzenia mają charakter wykonawczy, a zatem nie regulują samodzielnie właściwości rzeczowej organów kompetentnych do wydania decyzji w przedmiocie ustalania właściwości dodatku wyrównawczego. Właściwość ta wynika z przepisów ustrojowych, tj. z ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 177, z późn. zm.). Zgodnie z obowiązującą zasadą działania tzw. nowego prawa wprost nie zachodzi potrzeba "potwierdzania", że od dnia wejścia w życie nowej ustawy stosuje się nowe przepisy. Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt K 30/06, OTK-A 2006 nr 10, poz. 149). Stąd od daty wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze, właściwość rzeczową w zakresie organów kompetentnych do wydania przedmiotowej decyzji regulowały odpowiednie normy tej ustawy. Natomiast przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze miał jedynie charakter przejściowy i dostosowujący. W związku z powyższym stwierdził, że Prokurator Okręgowy w [...] wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] działał prawidłowo, jako organ pierwszej instancji, a Prokurator Krajowy wydając decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, jako organ drugiej instancji. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. N. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 20 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, która to decyzja została wydana z naruszeniem właściwości rzeczowej, co stanowi obligatoryjną podstawę wyeliminowania jej z obrotu prawnego, b) art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie do decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., opartej na niezgodnym z treścią art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze uznaniu, że Prokurator Okręgowy był uprawniony do wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego prokuratorowi będącemu żołnierzem zawodowym w sytuacji, gdy ustawa nadawała taką prerogatywę wyłącznie Prokuratorowi Generalnemu, c) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wydanego z naruszeniem właściwości rzeczowej decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. działającego jako organ drugiej instancji w sytuacji, gdy organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...] jest Prokurator Regionalny w [...], a nie Prokurator Krajowy. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego, a także stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, ewentualnie uchylenie decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania, jako organ pierwszej instancji, decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze nie konkretyzują uprawnienia Prokuratora Okręgowego do wydawania decyzji w zakresie dodatku wyrównawczego dla prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Do czasu zniesienia wojskowych prokuratur okręgowych, aktem prawnym regulującym tą kwestię było rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. W wyniku likwidacji wskazanych jednostek organizacyjnych, rozporządzenie to nie mogło jednak odnosić się już do nowo powołanych prokuratorów do spraw wojskowych, bowiem z dniem 4 kwietnia 2016 r. nie było już osób posiadających status prokuratora wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Rozporządzenie to zachowało wtedy aktualność jedynie wobec sędziów sądów wojskowych. Wobec braku aktualnego rozporządzenia w tym zakresie należało zatem zastosować normę art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określającą, że to Prokurator Generalny przejmuje obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowych prokuratorów okręgowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc także w zakresie wynikającym z art. 80 ust. 2 tej ustaw, tj. przyznawania dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach prokuratorów. Należy zatem zgodzić się, że przepis art. 32 miał w tym zakresie charakter przejściowy, ale nie jak to przyjęto w decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. do chwili powołania skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], ale do wydania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych. Powyższa teza jest uzasadniona tym, że ani w treści art. 32 powołanej ustawy ani w żadnym innym przepisie ustawodawca nie zawarł zapisu o obowiązywaniu tej normy tylko do czasu wydania decyzji przez Prokuratora Generalnego o powołaniu "prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej" do odpowiedniego wydziału prokuratury okręgowej. Stwierdził, że przy braku pozytywnej regulacji wskazującej jednoznacznie na czasowe obowiązywanie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, niewłaściwe jest domniemywanie takiego rozwiązania w oparciu o przedstawione w decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. reguły interpretacji przepisów prawa. Gdyby jednak przyjąć, że Prokurator Okręgowy w [...] był w tym przypadku kompetentny do wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze, to regulacja tej kwestii w innych aktach prawnych byłaby zbędna. Tak się jednak nie stało, bowiem rozporządzeniem z dnia 2 czerwca 2017 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej uregulował ponownie sposób ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych prokuratorów do spraw wojskowych. W przeciwnym wypadku rozporządzenie dotyczyć powinno jedynie sędziów wojskowych. Inną konsekwencją uznania Prokuratora Okręgowego, jako organu właściwego do wydania wspomnianej decyzji powinno być, stosownie do treści art. 158 § 1 K.p.a., rozpoznanie przez Prokuratora Regionalnego w [...], jako organ wyższego stopnia, wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Tymczasem Prokurator Regionalny w [...] nie zajął się tym wnioskiem, a przekazał go celem rozpoznania Prokuratorowi Generalnemu, który z kolei przekazał go Prokuratorowi Krajowemu. Podkreślił, że przytoczenie w podstawie prawnej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. normy art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wskazuje jednoznacznie na wydanie przez Prokuratora Okręgowego tego rozstrzygnięcia "w imieniu" Prokuratora Generalnego. Tymczasem w świetle regulacji zawartej w art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł upoważnić Prokuratora Okręgowego w [...] do wydania decyzji w omawianej sprawie, w jego imieniu. Pogląd taki został zaprezentowany m.in. w sprawach rozstrzygniętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o sygn. akt II SA/WA 1931/16, II SA/WA 1758/16, II SA/WA 1860/16, II SA/WA 1861/16 oraz II SA/WA 1759/16. Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty są trafne. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przy czym zakres tego postępowania jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, której ta decyzja dotyczy. Jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący wskazał naruszenie przepisów o właściwości przez organ, który tę decyzję wydał, tj. przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że właściwość organu w postępowaniu administracyjnym, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw, jest kwestią podstawową. Zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Analizując w pierwszej kolejności kwestię właściwości organu uprawnionego do rozpatrzenia powyższego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wydania rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym, Sąd w składzie orzekającym nie podziela stanowiska skarżącego, że organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...], który wydał kwestionowaną decyzję, był Prokurator Regionalny w [...], nie zaś Prokurator Krajowy, który wydał decyzję pierwszej instancji w trybie nadzorczym w dniu [...] lipca 2017 r. Zaznaczyć należy, że właściwość organu do rozpatrzenia sprawy administracyjnej wynika z ogólnie obowiązującej reguły, że o właściwości tej przesądza przepis obowiązujący w dniu wydania decyzji w sprawie i takie też reguły należy przyjąć w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego (v. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski KPA. Komentarz. Warszawa 2006, s. 112). W dacie wydania powołanej decyzji nadzorczej pierwszej instancji, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726, z późn. zm.) wobec skarżącego – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] był – w świetle art. 80 ust. 2 ww. ustawy pragmatycznej oraz § 2 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1126), wydanego na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy pragmatycznej – Prokurator Okręgowy. Zatem organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 3 K.p.a. w stosunku do Prokuratora Okręgowego był Prokurator Krajowy. Wynika to z art. 28 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o Prokuraturze, który należy stosować odpowiednio do usytuowania organu podrzędnego, merytorycznie właściwego w stosunku do prokuratorów do spraw wojskowych, którzy wykonują czynności w prokuraturze okręgowej. Stąd, jakkolwiek art. 28 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o prokuraturze wymienia jako organ wyższego stopnia w stosunku do prokuratury okręgowej właściwą prokuraturę regionalną oraz Prokuraturę Krajową, to należy odpowiednio pominąć strukturę organizacyjną - prokuraturę regionalną, bowiem na tym szczeblu organizacji prokuratury nie występuje wydział do spraw wojskowych, ani też w prokuraturze regionalnej nie wykonują czynności prokuratorzy do spraw wojskowych. Prawidłowo zatem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. był przedmiotem rozpatrzenia przez Prokuratora Krajowego jako organu nadzoru w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Przechodząc do oceny kwestii właściwości Prokuratora Okręgowego do wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. wskazać należy, że na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178) z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 powołanej ustawy obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przejął Prokurator Generalny. Skarżący pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wydziału do Spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 40 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, został powołany na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Zatem organem właściwym do wydania w dniu [...] kwietnia 2016 r. decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, był – stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury – Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego, nie zaś Prokurator Okręgowy w [...]. Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Z przepisu art. 13 § 3 powołanej ustawy wynika natomiast, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Nie oznacza to jednak, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie wydane na podstawie art. 268a K.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 K.p.a., przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. Tymczasem objęta wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] jako organ pierwszej instancji. Nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych. W ocenie Sądu, w świetle regulacji zawartej w art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach, w jego imieniu. Z powyższych względów organy nadzoru wadliwie uznały w niniejszej sprawie, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. została wydana przez organ właściwy w sprawie, tj. Prokuratora Okręgowego w [...]. Wywody poczynione w decyzjach organów obu instancji nie są trafne. Odmawiając stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Prokurator Krajowy dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., zaś stan ten błędnie zaakceptował Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu nadzoru pierwszej instancji na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenie to obligowało Sąd do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.