II SA/Wa 1954/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału [...] Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej k.p.a. i art. 17 ust. 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1456 ze zm.) oraz art. 48d ust. 11 - 13 w zw. z art. 7 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 133 ze zm.) dalej ustawa o zakwaterowaniu, po rozpatrzeniu odwołania Pana A. M. (Świadczeniobiorca, skarżący, Żołnierz) od decyzji Dyrektora Oddziału [...] Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej Dyrektor) z [...] lipca 2018 r., nr [...], o nadpłaceniu przez Dyrektora na rzecz Pana A. M., w okresie od [...].02.2017 r. do [...].02.2018 r., w kwocie 1.101,10 zł świadczenia mieszkaniowego i zobowiązaniu Pana A. M. do zwrotu tej kwoty, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pan A. M. jako żołnierz zawodowy w służbie stałej, w stopniu kapitana został skierowany na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii Sztuki [...] w [...] (dalej ASz[...]), w terminie od [...].10.2016 r. do [...].06.2018 r.. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Pan A. M. złożył wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. W treści wniosku w pkt 13 ww. oświadczył, że nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki, a w zaświadczeniu Rektor – Komendant Akademii Sztuki [...] podał, że Żołnierz nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. W dniu [...] stycznia 2017 r. Dyrektor zawiadomił Wnoszącego, że wypłacane jest na Jego rzecz świadczenie w kwocie 900 złotych. Nadto pouczono Świadczeniobiorcę, że w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, tj. o 84,70 zł za miesiąc, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie. W dniu [...] marca 2018 r. Dyrektor w odpowiedzi na zapytanie skierowane do Akademii Sztuki [...], dotyczące ustalenia, którzy z żołnierzy zawodowych korzystają z zakwaterowania na terenie ASz[...] uzyskał informację, że Pan A. M. od [...].10.2016 r. do v.06.2018 r. jest zakwaterowany we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii Sztuki [...] w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor wezwał Stronę o zwrot nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego w okresie od [...].02.2017 r. do [...].02.2018 r., w kwocie 1.101,10 złotych, wyjaśniając, że nie przysługiwała pełna kwota świadczenia mieszkaniowego, gdyż Świadczeniobiorca korzystał, w tym czasie, z zakwaterowania na terenie ASz[...] zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. Decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], Dyrektor Oddziału [...] Agencji Mienia Wojskowego w [...] zobowiązał Pana A. M. do zwrotu 1.101,10 złotych. Świadczeniobiorca odwołał się od tej decyzji wskazując, że żądanie jest niezasadne i opiera się na niewłaściwej interpretacji obowiązujących przepisów. W szczególności w treści uzasadnienia zostało podane, że w sprawie nie ma zastosowania art. 7 ust. 2, a art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy kwota wypłaty świadczenia mieszkaniowego winna być pomniejszona w sytuacji, gdy żołnierz zawodowy zamieszkuje we wspólnej kwaterze stałej w związku ze skierowaniem na studia podyplomowe. Organ wyjaśnił, że kwestię skierowania na studia żołnierza zawodowego reguluje art. 54 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) dalej ustawy o służbie. Przepis ten został umiejscowiony w Rozdziale 4 "Podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych" i stanowi, że żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub za granicą. Z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r. Nr 1352) wynika nadto, że żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej przysługuje wówczas bezpłatne m.in.: zakwaterowanie, wyżywienie (...). Akademia Sztuki [...], do której Żołnierz został skierowany, jako uczelnia publiczna po myśli art. 94 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) dalej Prawo o szkolnictwie, pokrywała koszty z ww. tytułu z dotacji z budżetu państwa. Dotacja ta, jak wynika z treści załącznika 4 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 marca 2015 r. w sprawie sposobu podziału dotacji z budżetu państwa dla uczelni publicznych i niepublicznych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2163 ze zm.) jest przekazywana ASz[...] na podstawie zweryfikowanego zapotrzebowania uwzględniającego żołnierzy w czynnej służbie wojskowej skierowanych przez właściwy organ do pobierania nauki. Wspólne kwatery stałe, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu przeznaczone są przede wszystkim dla żołnierzy niezawodowych. Niemniej w pkt 7 ustawodawca wymienia słuchaczy szkół, którymi zgodnie z definicją słuchacza według ustawy Prawo o szkolnictwie są uczestnicy studiów podyplomowych i którzy mogą posiadać status żołnierzy zawodowych. Skarżący takim słuchaczem jest i jednocześnie jest żołnierzem zawodowym. Skierowanie na studia podyplomowe powoduje z urzędu przydział internatu ASz[...], stąd wniosek o taką formę zakwaterowania nie jest konieczny. Agencja uznaje taką formę zakwaterowania jako zakwaterowanie na terenie jednostki wojskowej, bowiem za taką w zakresie zakwaterowania należy uznać ASz[...] - art. 5 Prawo o szkolnictwie. Powyższe, w ocenie organu, dowodzi, że Odwołujący się zamieszkiwał we wspólnej kwaterze stałej, o jakiej mowa w ustawie o zakwaterowaniu, w tym zamieszkiwał tam w okresie od [...].02.2017 r. do [...].02.2018 r. i był do tego uprawniony, a okoliczność ta jest bezsporna. Organ II instancji wyjaśnił, że skarżący wybrał realizację prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, które było wypłacane przez Dyrektora w wysokość stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego dla garnizonu [...], w kwocie 900 zł miesięcznie i zgodnie z art. 48d ust. 16 ustawy o zakwaterowaniu – pokrywane z dotacji budżetowej. Zatem, jak podał organ, faktycznie mógł korzystać z tej formy zakwaterowania i prawa do zakwaterowania w formie świadczenia mieszkaniowego, ale kwota otrzymywanego świadczenia zgodnie z 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu winna być ograniczona, a co w sprawie nie nastąpiło. Ratio legis wprowadzenia art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu było uniknięcie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów bezpłatnego zakwaterowania przez żołnierzy we wspólnych kwaterach stałych i wypłaty świadczenia mieszkaniowego w pełniej wysokości na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, które już zostały zaspokojone. Korzystanie z tych świadczeń jednocześnie byłoby zaprzeczeniem ww. zasady. Zdaniem Organu II instancji, w sytuacji skarżącego zachodzi zarówno podstawa z art. 7 ust. 1 pkt 7 i art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu albowiem, jak wyżej wspomniano, skierowanie na studia podyplomowe ASz[...] powoduje z "automatu" przydział wspólnej kwatery stałej, zatem wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, nie był konieczny.  Ustawa o zakwaterowaniu przewiduje możliwość korzystania przez żołnierza zawodowego zarówno z bezpłatnego zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej, jak i ze świadczenia mieszkaniowego pomniejszonego o koszty tego zakwaterowania. Pomniejszenie świadczenia mieszkaniowego o koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej jest związane z faktem korzystania z tego zakwaterowania, co jest logiczne i sensowne, i wiązanie tego z faktem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu w sytuacji w jakiej znajduje się skarżący jest nieuzasadnione. Reasumując organ wskazał, że Żołnierz od [...].02.2017 r. do [...].02.2018 r. zamieszkiwał we wspólnej kwaterze na terenie ASzv i w tym okresie otrzymywał pełną kwotę 900 złotych świadczenia mieszkaniowego niepomniejszoną o kwotę 84,70 zł za miesiąc - koszty zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej - łącznie za ww. okres 13 miesięcy, 1.101,10 zł. Tym samym Dyrektor prawidłowo w oparciu o dyspozycję art. 48d ust. 13 ustawy o zakwaterowaniu wezwał Żołnierza do zwrotu 1.101,10 zł, a po bezskutecznym upływie terminu do zwrotu, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie i wydał zaskarżoną decyzję rozstrzygającą o obowiązku zwrotu tej kwoty, którą należało utrzymać w mocy jako prawidłową. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, którym to decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci błędnej wykładni oraz błędu w ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że nigdy nie złożył wniosku o zakwaterowanie na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, jak twierdzi organ, faktycznie zakwaterowanie jego miało miejsce na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu. Począwszy od [...].10.2016 r. do dnia [...].06.2018 r. skarżący był zakwaterowany, podobnie jak inni żołnierze odbywający szkolenia, kursy i studia na Akademii Sztuki [...], na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu, w którym jest mowa, że "wspólne kwatery stałe są przeznaczone do zakwaterowania zbiorowego żołnierzy będących słuchaczami szkół albo uczestniczących w innych formach szkolenia w Siłach Zbrojnych, a także skierowanych do pełnienia czynnej służby wojskowej poza granicami państwa. Z kolei art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, na który powołuje się przedmiotowa decyzja mówi, że "możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej", co nie miało miejsca, gdyż wymagany w powyższym przepisie wniosek o zakwaterowanie we wspólnej kwaterze stałej nigdy nie został złożony do Rektora-Komendanta Akademii Sztuki [...], będącego w tej sytuacji dowódcą jednostki wojskowej. Tym samym nie wyczerpując warunków zakwaterowania, o których mowa w art. 7 ust. 2, nie ma zastosowania art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu. Skarżący wskazał, że Agencja Mienia Wojskowego stoi na stanowisku, że podstawą prawną zakwaterowania jego na terenie Akademii Sztuki [...] był art. 7 ust. 2, twierdząc że art. 7 ust. 1 dotyczy tylko żołnierzy niezawodowych. Tymczasem art. 7 ust. 1, którego treść w części początkowej jest następująca "Wspólne kwatery stałe są przeznaczone do zakwaterowania zbiorowego żołnierzy", nie wyszczególnia ani nie rozróżnia żołnierzy ze względu na rodzaj pełnionej służby – nie ma tam stwierdzenia "żołnierze niezawodowi". Takie rozróżnienie grup żołnierzy pojawia się w poszczególnych punktach powyższego ustępu. Przy czym w punkcie 7) pojawia się wyszczególnienie grupy żołnierzy, bez rozdziału na zawodowych i niezawodowych, "będących słuchaczami szkół albo uczestniczących w innych formach szkolenia w Siłach Zbrojnych", do grupy której zaliczyć należy skarżącego, który w okresie od dnia [...] października 2016 roku do [...] czerwca 2018 roku był słuchaczem Akademii Sztuki [...]. Skarżący wskazał, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego stoi na stanowisku, że zakwaterowanie skarżącego we wspólnej kwaterze stałej na terenie Akademii Sztuki [...] jest pełnym zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych skarżącego, z czym nie można się zgodzić, gdyż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych żołnierza zawodowego obejmuje również jego najbliższą rodzinę. Skarżący, udając się na studia w Akademii Sztuki [...], pozostawił w miejscu zamieszkania, tj. w m. Szynczyce, żonę z synem, którzy przez cały ten okres mieszkali w dotychczas zajmowanym domu a otrzymywane świadczenie mieszkaniowe przeznaczane było w całości na spłatę rat kredytu zaciągniętego na budowę domu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że interpretacja przez żołnierza obu przepisów ustawy... - art. 48d ust. 11 i art. 7 ust. 2 - nie jest prawidłowa i ogranicza się wyłącznie do kwestii złożenia wniosku, podczas gdy przepis art. 7 ust. 2 wyraźnie kształtuje uprawnienie do zakwaterowania żołnierza zawodowego we wspólnej kwaterze stałej, zaś złożenie wniosku jest tylko sposobem realizacji uprawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż narusza ona prawo w stopniu skutkującym jej uchylenie. Jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie "Czy w wypadku, gdy żołnierz zawodowy zamieszkuje we wspólnej kwaterze stałej w związku ze skierowaniem na studia podyplomowe kwota wypłaty świadczenia mieszkaniowego winna być pomniejszona stosownie do treści art. 48 d ust.11 ustawy o zakwaterowaniu ,który stanowi, że ,,w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2, wysokość świadczenia mieszkaniowego ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakwaterowanie". Jak wynika z treści przepisu art. 21 ust. 1 i 2 ustawy zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: - przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - przydziału miejsca w internacie, - wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Treść zacytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na fakt, iż podstawowym uprawnieniem żołnierza zawodowego jest prawo do zakwaterowania przez czas pełnienia służby. W ust. 2 omawianego przepisu ustawodawca wskazał zaś to, w jaki sposób prawo to może zostać zrealizowane. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, iż prawodawca dopuścił możliwość zrealizowania uprawnienia do zakwaterowania tylko w jeden z wymienionych sposobów "w jednej z następujących form". Wynika więc z tego, że nie jest dopuszczalne realizowanie omawianego uprawnienia na dwa równoległe sposoby. Kwestie związane z wypłatą świadczenia mieszkaniowego zostały uregulowane w art. 48d ustawy o zakwaterowaniu. Zgodnie z art. 48d ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu świadczenie mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3, przysługuje żołnierzowi zawodowemu w wysokości iloczynu stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego zależnego od garnizonu. W przepisie art. 48d ust. 2 wskazano 4 sytuacje kiedy świadczenie mieszkaniowe nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu: 1) przeniesionemu do rezerwy kadrowej niewykonującemu zadań służbowych; 2) przeniesionemu do dyspozycji zwolnionemu z wykonywania zadań służbowych; 3) pobierającemu świadczenia, o których mowa w art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1726 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 60); 4) wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, korzystającemu z prawa do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym albo równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast w art. 48d ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu racjonalny ustawodawca wskazał kiedy świadczenie mieszkaniowe ulega zmniejszeniu o uśrednione koszty utrzymania miejsca zakwaterowania, otóż ma to miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zakwaterowania żołnierza zawodowego na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu możliwość zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej przysługuje również żołnierzom zawodowym, na ich wniosek, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną było to, iż skarżący w okresie ujawnionym w sentencji decyzji skierowany był na Podyplomowe Studia [...] realizowane w Akademii Sztuki [...] w [...]. Studia te odbywał w terminie od [...].10.2016 r. do [...].06.2018 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżący złożył wniosek o wpłatę świadczenia mieszkaniowego. W pkt 13 ww. oświadczył, że nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki wojskowej na zasadach określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, a w zaświadczeniu Rektor - Komendant Akademii Sztuki [...] podał, że Żołnierz nie korzysta i nie korzystał z zakwaterowania na terenie jednostki na zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. Ponadto Wydział Personalny Akademii Sztuki [...] w zaświadczeniu będącym częścią złożonego w dniu [...] stycznia 2017 roku wniosku o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, jak również w późniejszych pismach Szefa Zespołu Zabezpieczenia Akademii Sztuki [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 roku oraz nr [...] z dnia [...] maja 2018 roku, w których przedstawiono listę żołnierzy zakwaterowanych we wspólnych kwaterach stałych wskazał, że zakwaterowanie skarżącego we wspólnej kwaterze stałej miało miejsce w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu. Nie można zgodzić się z organem, że przepis art. 48d ust. 11 został jedynie niefortunnie sformułowany. Zdaniem składu orzekającego jest on jasny i czytelny oraz wskazuje tylko na jeden przypadek kiedy może dojść do zmniejszenia wypłaty świadczenia mieszkaniowego, następuje to w sytuacji, gdy na wniosek żołnierza zawodowego, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, dochodzi do zakwaterowania we wspólnej kwaterze stałej. W niniejszej sprawie, co zostało powyżej wykazane skarżący takiego wniosku nie złożył. Wniosku tego nie może również zastąpić skierowanie na studia podyplomowe. Jak wynika z akt sprawy skarżący został zakwaterowany we wspólnej kwaterze stałej w trybie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu jako słuchacz Podyplomowe Studiów [...] realizowane w Akademii Sztuki [...] w [...]. W pkt 7 ustawodawca wymienił słuchaczy szkół, którymi zgodnie z definicją słuchacza według ustawy Prawo o szkolnictwie są uczestnicy studiów podyplomowych i którzy mogą posiadać status żołnierzy zawodowych. Skarżący, jak słusznie zauważył organ II instancji, takim słuchaczem jest i jednocześnie jest żołnierzem zawodowym. Skierowanie na studia podyplomowe powoduje z urzędu przydział internatu ASz[...], stąd wniosek o taką formę zakwaterowania nie jest konieczny. Reasumując w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 48 ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu, która upoważniałaby do zastosowania przez organ art. 48 ust. 13 ustawy o zakwaterowaniu. Na zakończenie Sąd zauważa, że wbrew obawy organu w niniejszej sprawie nie doszło do dublowania uprawnień z art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, w którym wskazano, że prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form : - przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - przydziału miejsca w internacie, - wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Przepis art. 1a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu zawiera słowniczek poszczególnych pojęć zawartych w ustawie. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) lokalu mieszkalnym - należy przez to rozumieć samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529) będący w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, zwanej dalej "Agencją"; 2) kwaterze - należy przez to rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1456). Natomiast definicja wspólnej kwatery stałej została zawarta w pkt 3 powyższego przepisu i należy przez to rozumieć pomieszczenie mieszkalne przeznaczone do nieodpłatnego zakwaterowania zbiorowego żołnierzy, znajdujące się w budynku położonym na terenie zamkniętym lub pomieszczenia jednostek pływających Marynarki Wojennej. Zdaniem Sądu, definicja ta w żaden sposób nie koresponduje ze sposobem realizacji prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu i dlatego też racjonalny ustawodawca w art. 48 ust. 11 ustawy o zakwaterowaniu wskazał tylko na jedną możliwość pomniejszenia świadczenia mieszkaniowego, a jest to sytuacja, o której mowa w art. 7 ust. 2. Sąd wskazuje również, iż nie podziela stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że art. 7 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu dotyczy żołnierzy niezawodowych. Z treści powyższego przepisu wynika, że dotyczy on zakwaterowania żołnierzy natomiast w poszczególnych punktach tego przepisu wskazane są grupy żołnierzy, których ta regulacja dotyczy. Rozpoznając ponownie sprawę organy są obowiązane wziąć pod uwagę powyższe rozważania i wydać rozstrzygnięcie zgodne z wyłożonym przez Sąd sposobem rozumienia ww. przepisów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.