II SA/Wa 1957/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. postanowił odrzucić zarzuty zgłoszone przez M. R. w postępowaniu egzekucyjnym. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Komendant Główny Policji, postanowieniem [...] z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 17 § 1, art. 17 § 1a oraz art. 23 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. R. na postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o odrzuceniu zarzutów, zgłoszonych przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym, postanowił oddalić zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nakazano Pani M. R. opuścić i opróżnić z osób i rzeczy prawa jej reprezentujących lokal mieszkalny położony w K. przy [...]. W związku z uprawomocnieniem się powyższych decyzji oraz treści art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954), dnia 25 listopada 2005 r. skierowano do w/w wezwanie do opróżnienia z osób i rzeczy praw jej reprezentujących przedmiotowego lokalu do dnia 31 grudnia 2005 r. i wydania go dysponentowi – [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Następnie upomnieniem doręczonym dnia 13 stycznia 2006 r. wezwano zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w powyższej decyzji i wydania lokalu dysponentowi, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie. M. R. nie wykonała obowiązku określonego w prawomocnych decyzjach administracyjnych, doręczonym wezwaniu i upomnieniu. Dnia 24 maja 2006 r. postanowieniem sygn. akt IISA/Wa 648/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił, wstrzymania wykonania decyzji KGP i poprzedzającej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji tym samym umożliwiając wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym dnia 5 czerwca 2006 r. doręczono Pani M. R. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., tym samym zgodnie z art. 26 § 5 ust 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) wszczęto przeciwko zobowiązanej postępowanie egzekucyjne w zakresie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Następnie stosownie do treści art. 143 § 1 cytowanej ustawy z dnia 16 czerwca 2006 r. doręczono zobowiązanej postanowienie nr [...] zawierające ponowne wezwanie do wykonania obowiązku zawartego w doręczonym tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie jego niewykonania zastosowany zostanie środek egzekucyjny opróżnienia lokalu mieszkalnego. W zakreślonym terminie Pani R. nie wykonała ciążącego na mniej obowiązku opróżnienia przedmiotowego lokalu. Następnie w trakcie postępowania w/w wniosła zarzuty w przedmiocie istnienia podstaw do dalszego prowadzenia egzekucji. Dalej w uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska. Podkreślił ponadto, że zarzut nie objęcia tytułem wykonawczym wszystkich osób formalnie zamieszkujących w przedmiotowym lokalu, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ obowiązek opróżnienia mieszkania przez wszystkie zamieszkujące w nim osoby, wynika zarówno z samych sentencji orzeczeń, będących podstawą tytułu wykonawczego jak też z tytułu wykonawczego. Ponadto art. 141 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji daje podstawę egzekucji wobec zobowiązanego, członkom jego rodziny, domownikom oraz innym osobom zamieszkującym w lokalu podlegającym egzekucji. Podkreślił, iż w stanie faktycznym sprawy na organie egzekucyjnym nie ciąży obowiązek zapewnienia stronie lokalu socjalnego, ponieważ ma prawo zamieszkiwać w lokalu mieszkalnym należącym do męża położonym w K. przy [...]. Wskazał również, że postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygnatura akt IISA/Wa 648/06 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji orzekających eksmisję w/w wymienionej. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca podkreśliła, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazała ponadto, że nie ma możliwości zamieszkania u męża w zajmowanym przez niego mieszkaniu, gdyż do chwili obecnej nie ma uregulowanego tytułu prawnego. Wskazała również, że w decyzji eksmisyjnej nie został wymieniony jej syn M. R. Ponadto podkreśliła, że w jej ocenie zachodzi potrzeba wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954). Na wstępie wskazać należy, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia. Spełnia on wprawdzie podobną rolę jak odwołanie w postępowaniu orzekającym, wykazuje jednak pewne odrębności. Po pierwsze - ten środek zaskarżenia służy tylko zobowiązanemu, choć interes wierzyciela zabezpiecza w ten sposób, że rozpatrzenie zarzutów następuje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela. Po drugie - odwołanie w postępowaniu orzekającym można składać z każdego powodu – wystarczy, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji – zarzuty tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 ustawy; - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; - odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia o którym mowa w art. 3 i 4; - błąd co do osoby zobowiązanego; - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; - prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; - niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Inaczej mówiąc, składa się je tylko wówczas gdy zostały naruszone istotne zasady postępowania administracyjnego, lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas w istocie stał by się III instancją. Po trzecie – złożenie odwołania w postępowaniu orzekającym w zasadzie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 kpa), złożenie zarzutów nie wywiera tego skutku . Jeszcze raz należy podkreślić, że art. 33 ustawy wymienia taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn np. kwestionowanie prawidłowości decyzji, z której wynika obowiązek jest niedopuszczalne. Wobec poczynionych ustaleń w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji jest zgodne z prawem, ponieważ zgłoszone przez skarżącą zarzuty nie mieszczą się w zamkniętym katalogu przesłanek wymienionych w art. 33, które mogą stanowić podstawę do wniesienia zarzutów. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.