II SA/Wa 1959/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm. – dalej jako "ustawa o broni i amunicji"), po rozpatrzeniu odwołania M. C. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], przyznającej pozwolenie na [...] egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej i broni w postaci karabinu centralnego zapłonu z lufami gwintowymi, kalibrze 12 mm. - utrzymał w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] grudnia 2016 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynął wniosek M. C. o wydanie pozwolenia na osiem jednostek broni palnej centralnego zapłonu o kal. do 12 mm w postaci pistoletów i rewolwerów do celów kolekcjonerskich. Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5 i art. 10 ust. 5 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji, wydał pozwolenie na broń palną w celu kolekcjonerskim w ilości [...] sztuk w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu z lufami gwintowymi o kal. od 6 mm do 12 mm. Pozwolenie to nie objęło broni szczególnie niebezpiecznej ze względu na dyspozycję art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, który wyłącza możliwość wydania osobie fizycznej pozwolenia na taką broń, a ponadto nie objęło broni w postaci karabinu centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, bowiem wnioskodawca nie zdawał egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania takiej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Organ I instancji analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił, że wnioskodawca należy do Stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i kolekcjonerskim " [...]"[...] oraz w sposób wystarczający jest zainteresowany kolekcjonowaniem broni. Biorąc pod uwagę spełnienie przez stronę skarżącą wymagań ustawowych poprzez przedłożenie aktualnego zaświadczenia o przydzieleniu broni służbowej potwierdzającym, że strona może dysponować bronią, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zwalniającego od obowiązku przedłożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz przedłożenie zaświadczenia o odbyciu szkoleń kwalifikowanych ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni uznano, że M. C. spełnił wymogi do uzyskania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kal. do 12 mm.  Od decyzji tej strona skarżąca wniosła, w ustawowym terminie, odwołanie do Komendanta Głównego Policji wskazując, iż nie zgadza się z odmową przyznania jej pozwolenia na tzw. broń długą centralnego zapłonu, o kał. do 12 mm. Podniosła, że była żołnierzem, w związku z czym odbyła stosowne przeszkolenie z posługiwania się taką bronią, a następnie zdała egzamin praktyczny i teoretyczny. Wniosła o przyjęcie na tę okoliczność jej oświadczenia w trybie art. 75 § 2 kpa, a także o przesłuchanie w charakterze świadka S. B., który wraz z nią odbywał służbę wojskową. Przede wszystkim jednak strona uważa, że jako funkcjonariusz Policji na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, niezależnie od innych okoliczności, jest zwolniona w całości z egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Przy tym w swojej jednostce odbywa strzelania, m.in. z pistoletu maszynowego [...], a zatem broni "długiej" centralnego zapłonu o kal. do 12 mm. W rezultacie strona uważa, że odmowa wydania jej pozwolenia na taką broń jest bezpodstawna i dlatego wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Główny Policji postanowił uzupełnić materiał dowodowy w trybie art 136 k.p.a. poprzez wystąpienie do właściwych organów wojskowych o potwierdzenie zdania przez M. C. egzaminu z umiejętności posługiwania się bronią w postaci karabinu centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm. Podjęte czynności doprowadziły do ustalenia, iż w Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych [...] (następcy prawnym Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w [...]) nie zachowała się żadna dokumentacja dot. m.in, strony, a ponadto, że dokumentów mogących potwierdzić stanowisko strony nic posiada ani Archiwum Wojskowe w [...], ani Wojskowa Komenda Uzupełnień [...], do której przesłano jej kartę ewidencyjną po zakończeniu przez nią służby wojskowej W tej sytuacji organ odwoławczy o dokonanych ustaleniach poinformował stronę, wskazując, iż może ona przedstawić dokumenty potwierdzające zdanie przez nią egzaminu z umiejętności posługiwania się bronią w postaci karabinu centralnego zapłonu, jeśli takowe posiada, a ponadto zwrócił się do jej przełożonego w celu ustalenia czy przystępowała ona do takiego egzaminu w toku służby w Policji oraz czy posiadała na wyposażeniu [...]. W odpowiedzi organ ten uzyskał informację, iż strona w dniu [...] maja 2015 r. odbyła strzelanie z broni [...] w ramach doskonalenia strzeleckiego, jednak nigdy nie posiadała takiej broni na swoim wyposażeniu oraz nie podlegała sprawdzianowi bądź egzaminowi z umiejętności posługiwania się nią. Strona natomiast poinformowała organ telefonicznie, iż nie dysponuje żadnymi dokumentami, które bezpośrednio potwierdzałyby zdanie przez nią przedmiotowego egzaminu. Wskazała, iż tej sytuacji oczekuje na wydanie decyzji kończącej postępowanie w jej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów kolekcjonerskich, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przed stawi ważną przyczynę posiadania broni, za którą uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim. Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie może być wydane pod warunkiem zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, chyba że osoba ubiegająca się o pozwolenie zdała taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów (art. 16 ust. 2 cyt. ustawy). Powoływanie się przez stronę skarżącą na ten przepis podnosząc jednocześnie, że jako policjant zwolniona jest z obowiązku zdania egzaminu znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania każdego rodzaju broni palnej, jest w ocenie organu błędne. Komendant zauważył, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, a zatem egzaminu dotyczącego "danej broni", zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego — w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie organu II instancji, brzmienie powyższego przepisu uzasadnia przyjęcie, że sformułowanie "jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów", określające warunki zwolnienia z obowiązku zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni, dotyczy wszystkich kategorii podmiotów w nim wymienionych, z tym, że w odniesieniu do członków Polskiego Związku Łowieckiego zwolnienie z egzaminu może dotyczyć jedynie broni myśliwskiej, a w przypadku członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, posiadających licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - broni określonej w art. 10 ust. 4 pkt 4 ustawy, tj. przeznaczonej do celów sportowych. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie można uznać, że policjanci zwolnieni są z egzaminów w każdym przypadku, niezależnie od tego, o pozwolenie na jaką broń się ubiegają. Jest to możliwe wyłącznie wówczas, gdy udokumentują zdanie egzaminu na podstawie odrębnych przepisów z broni, na którą chcą uzyskać pozwolenie. Sam bowiem fakt, że funkcjonariusz posiada umiejętności w zakresie posługiwania się danego rodzaju bronią (np. palną krótką), nic oznacza automatycznie, że posiada on umiejętności także w zakresie posługiwania się bronią innego rodzaju. Podobnie umiejętność posługiwania się bronią myśliwską przez członka PZŁ nie oznacza, iż potrafi on bezpiecznie posługiwać się bronią krótką. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, M. C., ubiegający się o wydanie pozwolenia na bron palną centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kal. do 12 mm, który w ramach służby w Policji zaliczał egzamin z pistoletu centralnego zapłonu o kal. 9 mm, nie może być zwolniony z egzaminu w zakresie karabinów centralnego zapłonu o kal. do 12 mm, bowiem nie posiada on dokumentów oraz nie uzyskał ich organ odwoławczy, które dałyby podstawę do zmiany zaskarżonej decyzji w zakresie żądanym przez wymienionego. Tego rodzaju dowodów nie może zastąpić przesłuchanie wskazanego przez stronę świadka, bowiem byłby to jedynie dowód pośredni, a ponadto chodzi o osobę, która nie była członkiem ewentualnej komisji egzaminacyjnej w organie wojskowym, lecz miała - podobnie jak strona - podlegać egzaminowi. Organ odwoławczy nie dostrzegł też podstaw do odbioru od strony oświadczenia w trybie art. 75 § 2 k.p.a. w kwestii przedmiotowego egzaminu. Oświadczenie takie można odebrać wówczas, gdy przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, tymczasem jeżeli dana osoba chce skorzystać ze zwolnienia z egzaminu na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji niewątpliwie winna stosownym dokumentem wykazać, że temu zwolnieniu podlega, ponieważ na podstawie odrębnych przepisów w określonym miejscu i czasie wymagany egzamin już zdała. Nic może więc tego dokumentu zastąpić swoim oświadczeniem. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 7 Konstytucji poprzez działanie organu poza granicami określonymi w przepisach prawa oraz rażące naruszenie art. 16 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną interpretację tego przepisu polegającą na uznaniu, że strona nie jest zwolniona z egzaminy praktycznego i teoretycznego jako funkcjonariusz Policji. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji raz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżący nie zgodził się z wykładnią przepisu art. 16 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o broni i amunicji, którą zastosował organ. Przytaczając rodzaje wykładni podał, że orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy interpretacja zawodzi. W ocenie skarżącego, jako funkcjonariusz Policji , na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji jest zwolniony w całości z egzaminu ze znajomości przepisów dot. posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się bronią. Dodatkowo, jako żołnierz służby zasadniczej został przeszkolony z urzędu z posługiwania się karabinkiem centralnego zapłonu – [...]. Podał, że w aktach sprawy znajduje się załączona do wcześniejszych pism kserokopia dokumentu z akt osobowych, znajdujących się w kadrach KMP [...] – w postaci świadectwa ukończenia szkoły podoficerów żandarmerii wojskowej. Jednocześnie poinformował oraz oświadczył, że w ramach zdanego egzaminu na stopień kaprala jednym z przedmiotów egzaminacyjnych był sprawdzian umiejętności posługiwania się karabinkiem [...], który z oczywistych powodów musiał zdać. Dlatego też argument organów Policji, odmawiający wydania skarżącemu pozwolenia na broń w zaskarżonym zakresie, jako brak odpowiedniego przeszkolenia, jest krzywdzący i zupełnie chybiony, a decyzja winna być stosownie zmieniona. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. C. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2017 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na [...] egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej i broni w postaci karabinu centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzji, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do odmowy wydania pozwolenia na broń szczególnie niebezpieczną i broni w postaci karabinu centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając sporne decyzje - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. stanowił przepis art. 10 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 3 pkt 5 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach kolekcjonerskich. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim - dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich. W myśl zaś przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Stosownie do ust. 2 wskazanego przepisu od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. W myśl natomiast ust. 3 tegoż artykułu Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej, dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na broń. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1. W rozpoznawanej sprawie organ doszedł do przekonania, że skarżący spełnia przesłanki materialnoprawne wskazane w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i dlatego wydał decyzję – pozwolenie na [...] egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze od 6 mm do 12 mm. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ prawidłowo przyjął, że żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione w zakresie broni szczególnie niebezpiecznej. Skarżący ubiegając się o pozwolenie na broń obowiązany był bowiem zdać egzamin przewidziany w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni. Zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, że użyte przed ustawodawcę sformułowanie "jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów", określające warunki zwolnienia z obowiązku zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni, dotyczy wszystkich kategorii podmiotów w nim wymienionych, z tym, że w odniesieniu do członków Polskiego Związku Łowieckiego zwolnienie z egzaminu może dotyczyć jedynie broni myśliwskiej, a w przypadku członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, posiadających licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – broni określonej w art. 10 ust. 4 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. przeznaczonej do celów sportowych. Organy obu instancji w prawidłowy sposób odczytały przepisy ustawy o broni i amunicji. Nie można uznać, że policjanci zwolnieni są z egzaminów w każdym przypadku, niezależnie od tego o pozwolenie na jaką broń się ubiegają. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy udokumentują zdanie egzaminu na podstawie odrębnych przepisów z broni, na jaką chcą uzyskać pozwolenie. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organu co do braku możliwości przyznania skarżącemu prawa do posiadania broni szczególnie niebezpiecznej, w pełni podzielając argumentację organu w tym zakresie. Skarżący ubiegający się o wydanie pozwolenia na broń palną centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 12 mm, który w ramach służby w Policji zaliczał egzamin z pistoletu centralnego zapłonu o kal. 9 mm, nie może być zwolniony z egzaminu w zakresie karabinów centralnego zapłonu do 12 mm. W toku postępowania dowodowego, organy oby instancji ustaliły, że skarżący nie posiada dokumentów, na podstawie których mógłby zostać z egzaminu zwolniony. Nadto skarżący nie udokumentował zdania egzaminu z posiadania i używania karabinu centralnego zapłonu kalibrze do 12 mm. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.