II SA/Wa 196/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Janusza Walawski (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...], działając na podstawie art. 104 § 1, 3 i 5 oraz art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) w zw. z art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), § 3 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił M.S. wypłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich w ramach całodobowych, tygodniowych dyżurów Zespołu [...] Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in., że ww. nie pozostawał w gotowości do świadczenia usług zdrowotnych, ponieważ jego zadania polegały jedynie na pobieraniu próbek materiału zakaźnego lub podejrzanego, jego zabezpieczeniu i dostarczeniu do odpowiedniego laboratorium. Zadania te nie zostały ujęte w katalogu świadczeń zdrowotnych określonych i wymienionych w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89). W tym stanie rzeczy organ stwierdził, iż żołnierz nie wykonywał dyżurów medycznych, zakres jego zadań mieścił się w jego zakresie obowiązków służbowych i dlatego wnioskowane świadczenie nie może zostać mu wypłacone. Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził m.in., że wniesione odwołanie jest nieuzasadnione i organ pierwszej instancji słusznie podjął decyzję o odmowie przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie dyżurów medycznych. Decyzja Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 3 pkt 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.) oraz przepisów postępowania, w szczególności art. 107 § 1 i 3, art. 8 i art. 11 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, póź. 892 z późn. zm.), żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Natomiast na podstawie art. 25 powołanej ustawy, dowódca jednostki wojskowej ma prawo do powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych w jednostce, w której jest stanowisko nieobsadzone, na którym żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych określonych w jego zakresie obowiązków służbowych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi sytuacja określoną w powyższych przepisach. Natomiast zgodnie z ust. 2 art. 88 powołanej ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. W niniejszej sprawie spór dotyczy ustalenia prawa skarżącego do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich w Zespole [...], do których jak twierdzi skarżący, był każdorazowo wyznaczany rozkazami dziennymi Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...]. Na podstawie art. 88 ust. 3 cytowanej ustawy Minister Obrony Narodowej w dniu 7 kwietnia 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.). Stosownie do § 3 tego rozporządzenia, do czynności powierzonych wykraczających poza zakres zwykłych obowiązków, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, z dziedziny służby zdrowia, wskazano dwie sytuacje, a mianowicie: 1) dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych, 2) pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej. Zgodnie z § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu – lekarzowi (...), któremu kierownik zakładu opieki zdrowotnej powierzył czynności polegające na pełnieniu dyżuru medycznego, za każdą godzinę takiego dyżuru pełnionego poza normalnymi godzinami służby przysługuje dodatkowe wynagrodzenie (...). Natomiast zgodnie z § 7 tego rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 6 ust. 1, zobowiązanemu przez kierownika zakładu opieki zdrowotnej do pozostawania poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielenia świadczeń zdrowotnych, przysługuje za każdą godzinę pozostawania w tej gotowości dodatkowe wynagrodzenie (...). Mając na względzie powyżej przytoczone przepisy, a w szczególności art. 88 ust. 2 powołanej ustawy, zdaniem Sądu organ dokonał jego błędnej wykładni w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 7 tej ustaw. Bowiem materialnoprawną podstawą przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego wynikają z art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 powołanej ustawy. Podkreślić należy, że przepisy aktu wykonawczego nie mogą zmieniać czy też modyfikować przepisów ustawowych. W delegacji zawartej w art. 88 ust. 3 powołanej ustawy ustawodawca wskazał wytyczne dla Ministra Obrony Narodowej dotyczące zakresu przewidzianej w formie rozporządzenia regulacji. Niedopuszczalne jest przekroczenie tego zakresu czy też jego zawężenie, jak również określania w nim dodatkowych przesłanek nie mających umocowania w ustawie. Zdaniem Sądu, organ w sposób niezadawalający uzasadnił swoje stanowisko i nie wykazał dlaczego swoje rozstrzygnięcie oparł na powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów bez uwzględnienia innych, które mogły mieć zastosowanie w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić poczynione przez Sąd w tym zakresie ustalenia, wyjaśni wszystkie istotne okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ dokona również ponownej oceny materiału dowodowe, a o ile zajdzie taka potrzeba dokona jego uzupełnienia. Zajęte stanowisk przedstawi w uzasadnieniu odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.