II SA/Wa 1962/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania uzupełnienia postanowienia postanawia - odrzucić skargę - W dniu 21 listopada 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Z. L. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania uzupełnienia postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie pouczenia o środkach zaskarżenia postanowienia na drodze administracyjnej lub sądowej. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie. Organ stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej Kpa), a przepisy te nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia od orzeczenia w przedmiocie uzupełnienia, ewentualnie odmowy uzupełnienia decyzji lub postanowienia. Podniósł, iż przedmiotowe postanowienie jest niezaskarżalne w trybie instancyjnym, incydentalne, a więc nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga postępowania co do istoty, a co za tym idzie nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (odpowiednio postanowienia), wydane na podstawie art. 111 Kpa, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest również postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, w związku z czym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia (pozytywnego lub negatywnego) może je kwestionować w ramach skargi na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy (por. postanowienie NSA oz. w Łodzi z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 2411-2412/01, niepubl.). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.