II SA/Wa 1962/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - oddala skargę - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: "GIODO", "Generalny Inspektor") decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], dot. [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej: "k.p.a." oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922 ze zm.), dalej: "u.o.d.o.", utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku J. K. w przedmiocie nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez Sąd [...] w [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji ostatecznej organ wskazał, że do Biura GIODO wpłynęła skarga J. K. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd [...] w [...]. Skarżący wskazał, że w aktach sprawy toczącej się przed ww. Sądem o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie (sygn. akt. [...]) zostały zamieszczone wypisy i wyrysy należącej do niego działki nr ew. [...] wraz z jego danymi osobowymi, w tym nr PESEL, wskutek czego dostęp do tych danych uzyskała grupa [...] osób, niebędących następcami prawnymi ani świadkami w powyższej sprawie. Zdaniem skarżącego, umieszczenie przez Sąd w aktach powyższej sprawy jego danych osobowych było sprzeczne z ustawą o ochronie danych osobowych, a tym samym bezprawne. W celu rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Generalny Inspektor przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego ustalił następujące okoliczności faktyczne: 1) w dniu [...] grudnia 2015 r. do Sądu [...] w [...] wpłynął wniosek inicjujący postępowanie w sprawie zasiedzenia dwóch nieruchomości, w tym działki nr ew. [...], stanowiącej formalnie własność skarżącego. Do powyższego wniosku dołączono m. in. wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr ew. [...], zawierający dane osobowe skarżącego w zakresie imienia, nazwiska, imion rodziców, numeru PESEL oraz adresu zamieszkania; 2) postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie osoby zainteresowane wskazane przez wnioskodawcę, jednocześnie Sąd doręczył tym osobom odpisy wniosku inicjującego postępowanie. Z wyjaśnień Sądu wynika, że za osoby zainteresowane uznani zostali następcy prawni właściciela działki nr ew. [...] tj. drugiej nieruchomości, co do której wnioskodawca domagał się zasądzenia zasiedzenia; 3) Sąd wskazał, że nie udostępnił danych osobowych skarżącego innym osobom, nie wchodzącym w krąg przedmiotowego postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Generalny Inspektor w dniu [...] lipca 2017 r. wydał decyzję administracyjną znak: [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącego. Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do przyjęcia, że dane osobowe skarżącego zostały udostępnione osobom nieupoważnionym. Organ zaznaczył, że ustawa o ochronie danych osobowych nie ustanawia całkowitego zakazu przetwarzania danych osobowych, a jedynie wprowadza pewne zasady i granice ich przetwarzania. W związku z faktem, iż udostępniono dane osobowe skarżącego dotyczące orzeczeń sądowych (dane szczególnie chronione), powyższe udostępnienie należy oceniać w kontekście art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. Przepis ten stanowi, że przetwarzanie jest dopuszczalne jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Organ wskazał, iż przepisem upoważniającym Sąd do udostępnienia akt sprawy zawierających dane osobowe skarżącego jest art. 525 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.), dalej: "k.p.c.". Zgodnie z ww. przepisem akta sprawy dostępne są dla uczestników postępowania oraz za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Na tych samych zasadach dopuszczalne jest: (1) sporządzanie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt sprawy; (2) otrzymywanie zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku z akt sprawy. Takie działanie Sądu stanowi więc realizację zasady jawności postępowania, która oznacza jawność wobec uczestników postępowania oraz jawność wobec osób postronnych, czyli publiczność postępowania. Za zezwoleniem przewodniczącego można udostępniać akta nie tylko osobom biorącym udział w postępowaniu, ale również innym osobom, które w sposób dostateczny umotywują swoją prośbę. Generalny Inspektor podkreślił, że przepis art. 607 k.p.c. nakłada na wnioskodawcę obowiązek dołączenia do wniosku w sprawie o zasiedzenie własności nieruchomości odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym wynikającym ze zbioru dokumentów. Obowiązkiem wnioskodawcy w sprawie o zasiedzenie własności nieruchomości jest również dołączenie mapy nieruchomości sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, chyba że zasiedzenie obejmuje całą nieruchomość, która ma urządzoną księgę wieczystą oraz wyciągu z ewidencji gruntów. Organ wskazał również na treść art. 609 § 1 i § 2 k.p.c., zgodnie z którym do zgłoszenia wniosku o zasiedzenie własności uprawniony jest każdy zainteresowany. Jeżeli wnioskodawca nie wskazuje innych zainteresowanych, orzeczenie może zapaść dopiero po wezwaniu innych zainteresowanych przez ogłoszenie. Kodeks postępowania cywilnego wprowadza szerokie ujęcie pojęcia "osób zainteresowanych". Zgodnie bowiem z art. 510 § 1 k.p.c. zainteresowanym jest każdy, czyich spraw dotyczy wynik postępowania. Generalny Inspektor powołał się w tym miejscu na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I CSK 82/14 podkreślając, iż w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia do kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu art. 510 § 1 k.p.c. należy przede wszystkim dotychczasowy właściciel (właściciele) nieruchomości, bez względu na to, czy jego prawo zostało stwierdzone i czy wynika z dołączonego na podstawie art. 607 k.p.c. odpisu z księgi wieczystej. Jeżeli właściciel nie żyje, status zainteresowanych mają jego spadkobiercy. Wnioskodawca powinien więc we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia wskazać dotychczasowego właściciela nieruchomości. Ustalenie kręgu osób zainteresowanych ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż zaniechanie wezwania do udziału w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia wszystkich zainteresowanych stanowi uchybienie procesowe, które może mieć wpływ na wynik sprawy, ale nie prowadzi do nieważności postępowania. Zainteresowany bowiem, niebędący uczestnikiem postępowania, którego interesy narusza prawomocne postanowienie stwierdzające nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, może dochodzić swych praw wyłącznie w drodze wznowienia postępowania na podstawie art. 524 § 2 k.p.c., gdyż przepis art. 379 pkt 5 k.p.c. ma zastosowanie tylko do naruszenia prawa do obrony strony procesu (a z mocy art. 13 ust. 2 k.p.c. także uczestnika postępowania nieprocesowego), a nie osoby, która przymiotu takiego nie posiada i w postępowaniu w ogóle nie brała udziału. Natomiast z uwagi na fakt, że postanowienie stwierdzające zasiedzenie zapada po ustaleniu przez sąd z urzędu, niezależnie od wniosków uczestników postępowania, wszystkich uprawnionych posiadaczy samoistnych nieruchomości (art. 609 § 2 i 3 i art. 610 k.p.c. w zw. z art. 677 § 1 k.p.c.), nie wezwanie do udziału w sprawie zainteresowanego, który nie jest uczestnikiem postępowania, może uzasadniać podstawę skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c. W dniu [...] lipca 2017 r. w terminie ustawowym skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, kwestionując podjęte rozstrzygnięcie. Wniósł o udzielenie odpowiedzi dlaczego jako uczestnik postępowania i zarazem spadkobierca do działki nr [...] po zmarłej M. B. F. nie otrzymał pełnych danych osobowych (w tym nr PESEL) pozostałych uczestników postępowania. Generalny Inspektor nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2017 r. ponownie powołał art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. wskazując, że przepisem szczególnym jest w tym przypadku art. 609 § 1 k.p.c., zgodnie z którym do zgłoszenia wniosku o zasiedzenie własności uprawniony jest każdy zainteresowany, a w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wskazuje innych zainteresowanych, orzeczenie może zapaść dopiero po wezwaniu innych zainteresowanych przez ogłoszenie. Krąg osób zainteresowanych należy ustalać poprzez odesłanie do art. 510 § 1 k.p.c., wprowadzającego szerokie ujęcie tego wyrażenia. Zainteresowanie wynikiem postępowania obejmuje więc zarówno bezpośredni interes (tzn. interes właściciela oraz tego, kto twierdzi, że nabył własność rzeczy przez zasiedzenie), jak i pośredni interes, wskazujący na udział w postępowaniu (dotyczy osób, które mają rzecz w posiadaniu nieprowadzącym do zasiedzenia, a w odniesieniu do zasiedzenia nieruchomości - właściciele sąsiednich nieruchomości, jeśli wysuwają pretensje do tej nieruchomości lub przygranicznych pasów gruntu). Organ ponownie podkreślił, że zaniechanie wezwania do udziału w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia wszystkich zainteresowanych stanowi uchybienie procesowe, które może mieć wpływ na wynik sprawy, ale nie prowadzi do nieważności postępowania. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu odnośnie dołączenia do akt postępowania sądowego wypisu z rejestru gruntów dotyczącego działki ewidencyjnej nr ew. [...] zawierającej jego dane osobowe, Generalny Inspektor ponownie stwierdził, że zgodnie z art. 607 k.p.c. wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym wynikającym ze zbioru dokumentów, mapę nieruchomości sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, chyba że zasiedzenie obejmuje całą nieruchomość, która ma urządzoną księgę wieczystą, oraz wyciąg z ewidencji gruntów. Organ wskazał, iż Sąd udostępnił akta sprawy zawierające dane osobowe skarżącego pozostałym zainteresowanym na podstawie art. 525 k.p.c. Stwierdził nadto, że wyjaśnienia Sądu złożone w sprawie pozwalają na uznanie, że na żadnym etapie procesu przetwarzania przez Sąd danych osobowych skarżącego nie doszło do ich faktycznego udostępnienia osobom nieupoważnionym, gdyż dostęp do kwestionowanych akt zawierających dane osobowe skarżącego mieli uczestnicy postępowania sądowego tj. osoby uprawnione do przetwarzania danych osobowych, a przetwarzanie tychże danych - zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 525 k.p.c. - było uzasadnione. Pismem z dnia 13 listopada 2017 r. J. K. w ustawowym terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora z dnia [...] października 2017 r. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja " (...) została wydana w oparciu o nieprawdziwe dane (...)". Podniósł, że decyzja ta jest wadliwa, bowiem oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych. Wskazał, że spadkobiercy (uczestnicy) do działki nr [...] po zmarłej M. B. F. bezprawnie otrzymali jego pełne dane osobowe wraz z nr PESEL, co stanowi "złamanie ustawy o ochronie danych osobowych". W odpowiedzi na skargę, Generalny Inspektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony danych Osobowych z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2017 r. nie naruszają prawa. Na wstępie wskazać należy, iż zadaniem ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.), jest nie tylko ochrona interesów tych podmiotów, których przetwarzane dane osobowe dotyczą (art. 1 ust. 1 u.o.d.o.), ale także przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. W art. 1 ust. 2 u.o.d.o. stwierdza się bowiem, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Przepis art. 6 ust. 1 i 2 u.o.d.o. stanowi, iż w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust 3). Stosownie do treści art. 7 pkt 2 u.o.d.o., przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Przepis art. 8 ust. 1 u.o.d.o. stanowi natomiast, że organem do spraw ochrony danych osobowych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Do jego zadań, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.d.o., należy w szczególności: kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. W przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: (1) usunięcie uchybień, (2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, (3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, (4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, (5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, (6) usunięcie danych osobowych (art. 18 ust. 1). Ustawa o ochronie danych osobowych nie wprowadza całkowitego zakazu przetwarzania danych osobowych, a jedynie wprowadza pewne zasady i granice ich przetwarzania. Aby przetwarzanie danych osobowych było zgodne z prawem administrator jest obowiązany przetwarzać dane osobowe na podstawie przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy (w przypadku tzw. danych zwykłych) lub w oparciu o art. 27 ust. 2 pkt 1-10 ustawy (w przypadku tzw. danych wrażliwych - szczególnie chronionych). Przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych, wymienione w art. 23 ust. 1 oraz art. 27 ust. 2 u.o.d.o. mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, mają charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Przepis art. 27 ust. 1 u.o.d.o., który odnosi się do danych osobowych wrażliwych, zabrania przetwarzania danych ujawniających: pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Stosownie do art. 27 ust. 2 pkt 2 przetwarzanie jest dopuszczalne jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. W związku z faktem, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy udostępniono dane osobowe skarżącego dotyczące orzeczeń sądowych (dane szczególnie chronione), powyższe udostępnienie należy oceniać w kontekście powołanego wyżej przepisu. Z materiału aktowego wynika, że Sąd [...] w [...] prowadził postępowanie w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie (sygn. akt [...]). Skarżący zarzucił, że do akt tej sprawy złożone zostały wyrys oraz wypis z rejestru gruntów dotyczące należącej do niego działki nr ew. [...] wraz z jego danymi osobowymi, w tym nr PESEL, wskutek czego, jak stwierdził, dostęp do ww. danych uzyskały osoby niebędące następcami prawnymi ani świadkami w przedmiotowej sprawie. Z wyjaśnień udzielonych przez Prezesa Sądu [...] w [...] w piśmie z dnia [...] października 2016 r. wynika, że w dniu [...] grudnia 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek inicjujący postępowanie w ww. sprawie dotyczący nieruchomości nr [...], należącej formalnie do J. K., oraz nieruchomości nr [...] należącej formalnie do nie żyjącej M. B. F.. Załącznik do wniosku, a zarazem dowód w sprawie, stanowił wypis z rejestru gruntów dotyczący nieruchomości nr [...], wydany w dniu [...] lutego 2015 r. przez Starostwo Powiatowe w [...]. Dokument ten zawierał dane właściciela - J. K., które obejmowały: imię, nazwisko, imiona rodziców, numer PESEL i adres. Załącznikiem był również wyrys, nie zawierający ww. danych. Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. sędzia sprawozdawca zobowiązał wnioskodawcę do wskazania danych personalnych i adresów dalszych zainteresowanych – następców prawnych zmarłej M. B. F. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. wnioskodawca wskazał łącznie 17 osób. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie wymienione w ww. piśmie osoby, sędzia sprawozdawca zarządził również doręczyć im odpisy wniosku wraz z załącznikami. Sąd podkreślił, że ustalenie kręgu uczestników postepowania jest obowiązkiem Sądu w postępowaniu nieprocesowym, co wynika z art. 510 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2016, poz. 1822 ze zm.), a pominięcie osób zainteresowanych skutkować może uchyleniem merytorycznego końcowego orzeczenia. Sąd zaznaczył również, że osoby, których dotyczyło postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. mają interes prawny w udziale w sprawie o sygn. akt [...]. Zgodnie z art. 609 § 1 i § 2 k.p.c. do zgłoszenia wniosku o zasiedzenie własności uprawniony jest każdy zainteresowany. Jeżeli wnioskodawca nie wskazuje innych zainteresowanych, orzeczenie może zapaść dopiero po wezwaniu innych zainteresowanych przez ogłoszenie. Sąd może zarządzić ogłoszenie również w innych wypadkach, jeżeli uzna to za wskazane. Stosownie natomiast do art. 510 § 1 k.p.c. zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania. Zainteresowany może wziąć udział w każdym stanie sprawy aż do zakończenia postępowania w drugiej instancji, stając się jednocześnie uczestnikiem postępowania w przypadku wzięcia udziału. Jeżeli okaże się, że zainteresowany nie jest uczestnikiem, sąd wezwie go do udziału w sprawie, natomiast przez wezwanie do wzięcia udziału w sprawie wezwany staje się uczestnikiem (§ 2). W sprawie o stwierdzenie zasiedzenia do kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu ww. przepisu należy przede wszystkim dotychczasowy właściciel (właściciele) nieruchomości. Jeżeli właściciel nie żyje, status zainteresowanych mają jego spadkobiercy. Wnioskodawca powinien więc we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia wskazać dotychczasowego właściciela nieruchomości. Zaniechanie wezwania do udziału w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia wszystkich zainteresowanych stanowi uchybienie procesowe, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. zgodnie z art. 607 k.p.c. wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku odpis z księgi wieczystej albo zaświadczenie o stanie prawnym wynikającym ze zbioru dokumentów. Obowiązkiem wnioskodawcy w sprawie o zasiedzenie własności nieruchomości jest również dołączenie mapy nieruchomości sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, chyba że zasiedzenie obejmuje całą nieruchomość, która ma urządzoną księgę wieczystą oraz wyciągu z ewidencji gruntów (T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, tom IV. Postępowanie rozpoznawcze. Postępowanie zabezpieczające, wyd. V). Stosownie do § 23 ust. 2 w zw. z § 52 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) wypis z ewidencji gruntów zawiera m.in. dane ewidencyjne właścicieli gruntów oraz ich udziały w prawie własności. Natomiast w myśl § 73 ust. 1 ww. rozporządzenia do danych ewidencyjnych osoby fizycznej należą m.in. nazwisko i imiona oraz imiona rodziców, adres miejsca pobytu stałego, numer PESEL, jeżeli jest znany. Jak stanowi art. 128 § 1 k.p.c. do pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Powyższy przepis nakłada na Sąd obowiązek doręczania pism procesowych z załącznikami uczestnikom postępowania. Jak wskazał Prezes Sądu [...] w [...] w piśmie z dnia [...] października 2016r. obowiązek ten dotyczy przede wszystkim wniosku, aby uczestnik mógł poznać przedmiot postępowania i mieć możliwość merytorycznego ustosunkowania się do żądania wnioskodawcy. Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 525 k.p.c., który wyraża zasadę jawności postępowania, uczestnicy postępowania mają dostęp do akt sprawy na każdym jego etapie. Akta dostępne są również, za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Na tych samych zasadach dopuszczalne jest: 1) sporządzanie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt sprawy; 2) otrzymywanie zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku z akt sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca jako dowód w sprawie do wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości załączył również wypis z rejestru gruntów dotyczący nieruchomości będącej własnością skarżącego, zatem obowiązek doręczenia pozostałym uczestnikom postępowania wniosku wraz z załącznikami dotyczył również odpisów tego dokumentu. Jednocześnie wyjaśnienia Sądu złożone w sprawie pozwalają na uznanie, że na żadnym etapie procesu przetwarzania przez Sąd danych osobowych skarżącego nie doszło do ich faktycznego udostępnienia osobom nieupoważnionym, gdyż dostęp do kwestionowanych przez skarżącego akt zawierających jego dane osobowe mieli uczestnicy postępowania sądowego, tj. osoby do tego uprawnione w świetle powołanych wyżej przepisów. W świetle powyższego trafne jest stanowisko Generalnego Inspektora, że dane osobowe skarżącego były przetwarzane na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego - zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. Podkreślić przy tym należy, że Generalny Inspektor nie może ingerować w tok postępowania czy też czynności prawne podjęte w ww. sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości przez Sąd [...] w [...], nie posiada bowiem takich kompetencji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 2 marca 2001 r. (sygn. akt II SA 401/00, publ. CBOSA) stwierdził, że Generalny Inspektor nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Wydając rozstrzygnięcie organ zgromadził materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie poddał go ocenie stosownie do obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Swe stanowisko w sprawie należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.