II SA/Wa 1965/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...] na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej na rzecz Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...] kwotę 200, - zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. A. D. zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci planów kontroli za lata 2009-2010, ze wskazaniem daty, w której zapadła decyzja o kontroli Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...], oraz odpowiedzi na pytanie, czy Zamiejscowy Ośrodek w [...] UKS [...] kontrolował kiedykolwiek wyższą uczelnię niepubliczną, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, wnosił o udostępnienie danych tych kontroli za lata 2000-2010. Decyzją z dnia 14 lipca 2010 r. Dyrektor UKS [...] odmówił Wyższej Szkole Menedżerskiej w [...] udostępnienia żądanej informacji. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję, mocą której umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż skoro wnioskodawcą w sprawie była osoba fizyczna, ona również powinna być adresatem decyzji. Skoro takim adresatem organ I instancji uczynił Szkołę Wyższą, mimo iż nie składała ona wniosku, to postępowanie objęte jest wadą prawną. Od powyższej decyzji skargę złożyła Wyższa Szkoła Menedżerska w [...], wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 33 § 1 k.p.a., oraz art. 15, 77 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, iż osoba fizyczna składająca wniosek uczyniła to działając na rzecz i w imieniu Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...]. Wniosek ten pochodził więc od tej Szkoły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż stroną składającą wniosek była Wyższa Szkoła Menedżerska w [...]. Okolicznością niesporną w sprawie było to, że do wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostało dołączone pełnomocnictwo dla osoby podpisującej wniosek do działania w imieniu Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...]. Poza sporem jest także okoliczność, iż organ drugiej instancji otrzymał pełnomocnictwo potwierdzające umocowanie A. D. do reprezentowania Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...] wraz z wyjaśnieniem mocodawcy, iż jego intencją przy udzielaniu pełnomocnictwa załączonego do wniosku było upoważnienie A. D. do działania w niniejszej sprawie w imieniu Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...], w zakresie objętym wnioskiem. W świetle powyższego skarżona decyzja jawi się jako wadliwa. Pomimo tego, że organ poczynił w sprawie ustalenia wskazujące na to, iż wniosek został złożony w imieniu Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...], wywiódł sprzeczne z tymi ustaleniami konkluzje, iż WSM w [...] nie była stroną postępowania przed organem pierwszej instancji. Taka zaś konkluzja nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przede wszystkim podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż na etapie składania wniosku, osoba która wniosek ten podpisała załączyła do niego pełnomocnictwo do działania w imieniu WSM w [...]. Organ pierwszej instancji, sytuując Wyższą Szkołę Menedżerską w [...] jako stronę postępowania, dokonał oceny przedmiotowego pełnomocnictwa. W wyniku zaś tej oceny uznał, iż osoba składająca wniosek, była umocowana do działania w imieniu WSM w [...]. Organ odwoławczy, mając zaś wątpliwości co do prawidłowości powyższej oceny, przeprowadził we własnym zakresie postępowanie wyjaśniające. W odpowiedzi na wezwanie skierowane do strony otrzymał zarówno pełnomocnictwo dla A. D. do działania w imieniu Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...], jak również wyjaśnienie, że pełnomocnictwo załączone do wniosku też stanowiło oświadczenie woli WSM w [...] o ustanowieniu pełnomocnika do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe pełnomocnictwo otrzymane przez organ drugiej instancji oraz wyjaśnienie intencji strony, istniejącej przy udzielaniu pełnomocnictwa załączonego do wniosku, usuwało wszelkie wątpliwości co do tego, kto w istocie rzeczy jest wnioskodawcą. Dysponując przedstawionym materiałem organ drugiej instancji nie mógł więc skutecznie wywodzić, iż stroną decyzji pierwszo instancyjnej winien być A. D.. Tym samym brak było przesłanek uzasadniających twierdzenie, że Wyższa Szkoła Menedżerska w [...] nie umocowała w sposób prawidłowy A. D. do działania w jej imieniu. Stąd więc należało uznać, iż organ pierwszej instancji prawidłowo skierował swoją decyzję do Wyższej Szkoły Menedżerskiej w [...] traktując ją jako wnioskodawcę, a więc stronę postępowania administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji, biorąc pod uwagę powyższe konkluzje tutejszego Sądu, będzie zobligowany do tego, aby merytorycznie rozpoznać odwołanie strony od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.