II SA/Wa 1967/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie Jacek Fronczyk, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2, art. 137 i art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, po rozpoznaniu odwołania z dnia 22 stycznia 2003 r. wniesionego przez J. J. od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia ww. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział ww. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. J. J. w dniu 24 stycznia 2003 r. od powyższej decyzji wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie. Natomiast przed zakończeniem postępowania odwoławczego, tj. w dniu 4 kwietnia 2003 r. złożył wniosek o wycofanie odwołania oraz wniosek o wycofanie dokonanego przez organ wojskowy wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON uwzględnił powyższy wniosek i w dniu [...] kwietnia 2003 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o wycofaniu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego decyzją własną z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]. Rozkaz ten stał się ostateczny w administracyjnym toku instancji Z uwagi jednak na fakt, iż wniosek J. J. z dnia 4 kwietnia 2003 r. zawierał również oświadczenie o wycofaniu odwołania od powyższej określonej decyzji, to postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa decyzja nie naruszała prawa ani interesu społecznego, spełnione były więc przesłanki określone w art. 137 Kpa, skutkiem czego zasadne było umorzenie postępowania odwoławczego, czego w owym czasie nie uczyniono. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący w skardze stwierdził, iż zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji tzn. z umorzeniem postępowania odwoławczego, natomiast nie zgadza się z datą jej wydania, powołaną podstawą prawną oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Skarżący wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez usunięcie z jej podstawy prawnej art. 105 Kpa oraz usunięcie z uzasadnienia decyzji przywołanego rozkazu Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., gdyż nie ma on związku z rozstrzygnięciem. Ponadto skarżący wnosi o uchylenie decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 Kpa oraz o wycofanie rozkazu Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie cofnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. wydanego z naruszeniem procedur obowiązujących w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im zasadności, jak również stwierdził, iż wnioski skarżącego o uchylenie wskazanych w skardze innych rozstrzygnięć organu pozostają poza zakresem niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 137 Kpa strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego. Zdaniem Sądu, organ dokonał takiej oceny w zakresie wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2003 r. o wycofaniu odwołania od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Z przytoczonego przepisu wynika, iż postępowanie odwoławcze może zostać zakończone przez organ poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Przytoczony przepis nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego. Tak więc zachodzi konieczność poszukiwania przyczyny jego bezprzedmiotowości, mając na względzie treść art. 105 Kpa. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji cofnięcia odwołania i taki fakt zaistniał w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżący cofnął odwołanie, co było równoznaczne z wystąpieniem o umorzenie postępowania odwoławczego (art. 105 § 2 Kpa). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie Sądu, są one chybione. Data wydania zaskarżonej decyzji nie ma żadnego znaczenia dla jej prawidłowości, gdyż organ zobowiązany był do zakończenia postępowania odwoławczego. Nie ma racji skarżący, kwestionując podstawę prawną rozstrzygnięcia, ponieważ jest ona prawidłowa i organ zasadnie odwołał się również do art. 105 Kpa. Sąd nie znalazł również wad w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu, iż jego wnioski o usunięcie z obrotu prawnego innych decyzji nie pozostaje w związku z rozpoznawaną sprawą. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.