II SA/Wa 1967/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów postanawia umorzyć postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych T.W. wraz ze skargą na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 8 listopada 2018 r. przesłano skarżącemu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 23 listopada 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał formularz wniosku PPF wnosząc wyłącznie o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ma 88 lat, jest osobą schorowaną, został zaliczony do I grupy inwalidzkiej, niezdolny do samodzielnej egzystencji i ma problemy w poruszaniu się. Jego żona ma także problemy zdrowotne. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Posiada mieszkanie – 48 m2 oraz oszczędności w kwocie 3.500 zł. Łączny dochód rodziny wynosi 4.327,40 zł, na który składa się jego emerytura – 1.926,40 zł oraz emerytura żony – 2.401,00 zł. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał czynsz – 490 zł, opłaty za: telewizję – 96 zł, telefon – 114 zł, energię elektryczną 134 zł, wodę – 250 zł, ubezpieczenie mieszkania – ok. 15 zł (178 zł rocznie), ubezpieczenie grupowe – 55 zł, podatek gruntowy – 54 zł, leczenie – 350 zł, transport (taxi) – 100 zł. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w niniejszej sprawie jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, to postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć. Z tych względów, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.