II SA/Wa 197/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Prezes Narodowego Banku Polskiego (dalej organ) decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Pana W. S. (dalej strona/skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie "dokładnego wykazu osób, które uzyskały pozytywną opinię Prezesa Narodowego Banku Polskiego do pełnienia funkcji prezesa w bankach komercyjnych", utrzymał w mocy decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego (dalej organ I instancji/NBP) z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Strona działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, ze zm.; dalej u.d.i.p.) pismem z dnia [...] lutego 2014 r zwróciła się do Archiwum NBP z prośbą o wykonanie kwerendy z materiałów będących w dyspozycji Archiwum NBP i przesłanie dokładnego wykazu osób, które uzyskały pozytywną opinię Prezesa Narodowego Banku Polskiego do pełnienia funkcji prezesa w bankach komercyjnych. Domagała się informacji za okres od 10 lutego 1989 r. do 31 grudnia 1997 r., obejmujących: imię i nazwisko osoby, która dostała pozytywną opinię (lub negatywną), nazwę banku, w którym dana osoba miała pełnić funkcję prezesa, datę uzyskania pozytywnej opinii, datę wyboru (nominacji) na prezesa banku przez uprawniony organ tegoż banku. Do wniosku załączona została lista banków, których wniosek dotyczy, obejmująca 112 banków. Rozpatrując skargę RPO na bezczynność Prezesa NBP, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 896/15 (utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1258/16), zobowiązał NBP do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. WSA nakazał Prezesowi NBP rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sprawa dotyczyła skargi na bezczynność. Wyrok WSA zobowiązywał Prezesa NBP do rozpoznani wniosku w trybie u.d.i.p. NBP decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. odmówił udostępnienia skarżącemu udzielenia informacji w przedmiotowym zakresie i wskazał na prywatność osób fizycznych, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Strona, zaskarżyła decyzję z dnia [...] maja 2018 r., wnosząc ponownie o przekazanie wnioskowanych informacji. Wskazywała, że nie wnosi o przekazanie informacji o życiu prywatnym osób, które ubiegały się o stanowisko prezesa banku (data urodzenia, miejsce zamieszkania, PESEL, imiona rodziców) tylko o udzielenie informacji, które i tak są dostępne w informatorach wydawanych w latach 90-tych oraz publikacjach ogólnopolskich, a także w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, w którym publikowane są informacje o składzie zarządu i jego zmianach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. stwierdził, że w sprawie rozpatrzonej decyzją NBP z dnia [...] maja 2018 r. zaistniały przesłanki wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych – kandydatów do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku, opiniowanych przez Prezesa NBP w trybie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. – Prawo bankowe w okresie od 10 lutego 1989 r. do 31 grudnia 1997 r. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. (art. 5 ust. 2), udostępnienie informacji publicznej może nastąpić pod warunkiem poszanowania konstytucyjnego prawa do prywatności. Do Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej RPO) zwrócił się skarżący z prośbą o pomoc w uzyskaniu informacji publicznej od Prezesa NBP. Wniosek skarżącego dotyczył wykazu osób, które uzyskały pozytywną opinię Prezesa NBP do pełnienia funkcji prezesa w bankach komercyjnych i domagał się informacji opisanej powyżej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie RPO, zarzucił naruszenie prawa: materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że udostępnienie żądanej informacji publicznej wiąże się z naruszeniem prawa do prywatności osób fizycznych, tj. kandydatów na stanowisko prezesa banku komercyjnego, podczas gdy żądane informacje wiążą się z działalnością Prezesa NBP zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej opinii Prezesa NBP, w tym danych osobowych osób podlegających tej opinii, a osoby te powinny liczyć się z okolicznością ujawnienia swoich danych osobowych w związku z ubieganiem się o stanowisko w instytucji zaufania publicznego; przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa.) w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez utrzymanie decyzji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w mocy, podczas gdy brak było przesłanek do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, gdyż żądane informacje jako informacje publiczne związane z działalnością Prezesa NBP powinny zostać udostępnione w pełnym zakresie, bez korzystania z ochrony dotyczącej życia prywatnego. Powołując się na przepisy Konstytucji RP stwierdził, odnosząc się do przepisów opisanych w art. 208 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 ustawy o RPO, że powołany jest do ochrony praw i wolności człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz innych aktach normatywnych. W ocenie RPO wydane przez Prezesa NBP decyzje prowadzą do nieuzasadnionego ograniczenia konstytucyjnego prawa obywatela do informacji publicznej, gdyż żądane informacje nie naruszają prawa do prywatności osób kandydujących na stanowiska prezesa banku, a wiążą się z informacjami wytworzonymi w ramach działalności podmiotu publicznego. Zdaniem RPO żądane przez skarżącego informacje, tzn. informacje o osobach, które uzyskały pozytywną opinię Prezesa NBP (lub negatywną), ale także nazwę banku, w którym dana osoba miała pełnić funkcję prezesa; datę uzyskania pozytywnej opinii; datę wyboru (nominacji) na prezesa banku przez uprawniony organ tegoż banku, są informacjami publicznymi, które związane są z działalnością Prezesa NBP. Wskazał, że społeczna kontrola działalności tych organów zapobiega nadużywaniu przez nie posiadanych uprawnień i służy ochronie konstytucyjnych praw obywateli. Tym samym osoba fizyczna, decydując się na kandydowanie na prezesa banku i poddając się procedurze przewidującej uzyskanie opinii Prezesa NBP, nie powinna oczekiwać, że w zakresie takich danych, jak imię i nazwisko, czy innych danych dotyczących przedmiotowej opinii (data, nazwa banku), zachowa pełne prawo do prywatności w tym zakresie. Zdaniem Rzecznika, przez sam fakt podlegania opinii podmiotu władzy publicznej osoba fizyczna pozbawia się częściowo prawa do prywatności. Wskazał, że prawo do prywatności obejmuje ochronę życia osobistego, rodzinnego, towarzyskiego człowieka. Żądane informacje w niniejszej sprawie nie wiążą się z żadną z tych sfer. Imię i nazwisko zasadniczo należy zaś do sfery prywatnej człowieka, jednak w pewnych sytuacjach staje się "sprawą publiczną". Podniósł, że informacja publiczna może dotyczyć sprawy publicznej, nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., ale również wtedy, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Wskazał, że w orzecznictwie sądowym dopuszcza się możliwość szerszej ingerencji w sferę życia prywatnego wobec osób wykonujących zawody związane ze szczególnym stopniem społecznego zaufania, w rozpatrywanej sprawie mamy natomiast do czynienia z udostępnieniem informacji o kandydacie na stanowisko prezesa banku, a zatem instytucji zaufania publicznego. Jego zdaniem w niniejszej sprawie żądane przez skarżącego informacje związane są z art. 75 ust 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 1989 r. Nr 4, poz. 21 ze zm.), który obowiązywał w okresie z jakiego wnioskodawca żąda informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem powołanie prezesa zarządu banku następuje po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Z wnioskiem o wyrażenie opinii występuje rada banku. Aktualnie, w myśl art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm.) powołanie prezesa zarządu banku oraz członka zarządu banku utworzonego w formie spółki akcyjnej następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF). Dane dotyczące prezesów banków oraz członków zarządu są aktualnie udostępnione w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej jako: KRS). Ponadto, wszelkie wpisy dokonane w KRS, a także ogłoszenia wymagane przez Kodeks spółek handlowych, są ogłaszane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (zob. art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 1995 o wydawaniu Monitora Sądowego i Gospodarczego). Dodatkowo, zgodnie z art. 111 ust. 1 pkt 6 i 7 Prawa bankowego, bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny, skład zarządu i rady nadzorczej banku, a także nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku albo jednostki organizacyjnej banku. Podniósł, że informacje dotyczące osób powołanych na stanowisko prezesa banku (imię i nazwisko), a także nazwa banku, aktualnie są, a także były w okresie obowiązywania Prawa bankowego z 1989 r., publicznie dostępne. Podniósł, że bank będąc podmiotem zaufania publicznego powinien zapewnić bezpieczeństwo gromadzonych środków pieniężnych swoich klientów zwłaszcza w sytuacji, gdy sąd rejestrowy, pomimo negatywnej opinii Prezesa NBP, nie może odmówić wpisania do rejestru handlowego prezesa banku w formie spółki akcyjnej powołanego z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 75 ust. 3 Prawa bankowego z 1989 r. Odpowiednie działania banku mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie i stabilność całej gospodarki, z tego względu członkom zarządu i radzie nadzorczej banku są stawiane szczególne wymagania przewidziane w art. 22b ust. 3 ustawy Prawo bankowe. Jego zdaniem istotne jest zapewnienie transparentności wyboru tych osób jako odpowiednich do pełnienia tak ważnej funkcji jaką jest funkcja prezesa banku. W związku z tym, zdaniem RPO, rodzi to po stronie Prezesa NBP obowiązek udostępnienia żądanej informacji, gdyż informacje o osobach kandydujących na stanowiska prezesa banku komercyjnego, podlegające opinii Prezesa NBP, a także informacje o dacie wydania opinii, nazwie banku, dacie wyboru kandydata są w dyspozycji tego podmiotu – znajdują się w archiwach zakładowych banku. Zauważył, że żadne z żądanych informacji nie zostały udostępnione, organ zakwalifikował bowiem wszystkie te informacje jako należące do życia prywatnego kandydatów na prezesa banku komercyjnego bez rozróżnienia zakresu żądanych informacji. Tymczasem takie informacje, jak data wydania opinii, nazwa banku, w którym dana osoba miała pełnić funkcję prezesa, data uzyskania pozytywnej opinii, data wyboru (nominacji) na prezesa banku przez uprawniony organ tegoż banku, są ściśle związane z działalnością podmiotu publicznego – Prezesa NBP. Ponadto RPO wskazał, że wniosek skarżącego dotyczył "informacji odnoszącej się do osób wybranych już na stanowisko prezesów banków komercyjnych, których dane osobowe są ogólnie dostępne i którzy podlegali opinii Prezesa NBP (pozytywnej lub negatywnej)". W związku z powyższym wnosił o uwzględnienie skargi na decyzje Prezesa NBP oraz uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Prawo dostępu do informacji publicznej zostało ono określone w art. 61 Konstytucji RP i zgodnie z nim obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych stanowi jedno z ważniejszych praw politycznych wynikających z idei wolności, jako wyznacznika określającego sytuację obywatela będącego czynnym uczestnikiem życia politycznego i społecznego we współczesnej Polsce. RPO zarzucił obu decyzjom Prezesa NBP naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że udostępnienie żądanej informacji publicznej wiąże się z naruszeniem prawa do prywatności osób fizycznych. Jego zdaniem żądane informacje wiążą się z działalnością Prezesa NBP zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej opinii Prezesa NBP, w tym danych osobowych osób podlegających tej opinii, a osoby te powinny liczyć się z okolicznością ujawnienia swoich danych osobowych w związku z ubieganiem się o stanowisko w instytucji zaufania publicznego. Stawiane przez RPO zarzuty naruszenia prawa materialnego oparte są na założeniu, że informacje o osobach, w stosunku do których, na wniosek rady banku, Prezes NBP w latach 1989 - 1997, wydał opinię w przedmiocie oceny kandydatów do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku komercyjnego oraz informacja, czy opinia Prezesa NBP była pozytywna czy też negatywna, nie należą do sfery prywatności tych osób i nie korzystają, z przewidzianej w przepisach prawa, w tym w szczególności Konstytucji RP, ochrony przed ich ujawnianiem na podstawie u.d.i.p. RPO w skardze przedstawia rozumowanie zmierzające do wyłączenia ochrony prywatności kandydatów i używa w stosunku do banków niezdefiniowanego prawnie określenia "podmiot zaufania publicznego". Określenie to nie jest używane ani w przepisach Konstytucji dotyczących prawa do informacji publicznej, jak też w przepisach u.d.i.p. Jakkolwiek termin ten jest podobny do ustawowego terminu "osoba sprawująca funkcje publiczne", to w sensie prawnym w żadnym razie nie może być z nim utożsamiany. Bez wątpienia jest on w swej sferze znaczeniowej szerszym pojęciem niż "osoba sprawująca funkcję publiczną". W sprawie niniejszej dla oceny działania Prezesa NBP nie można posługiwać się innym określeniem, jak tylko wynikającym z ustawy, w tym z ustawy szczególnej, jaką jest Konstytucja RP. Ta zaś w art. 61, a za nią u.d.i.p. posługują się zdefiniowanym określeniem "osoba sprawująca funkcję publiczną" i nie można tego pojęcia zastępować innym. Tym bardziej, że w tej sprawie mamy do czynienia z przepisami ingerującymi w prywatność osób fizycznych, stanowiącymi wyłom od konstytucyjnej zasady ochrony tej prywatności. Takie przepisy nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. W ocenie Sądu stanowisko RPO nie może być akceptowane. Sprawowanie funkcji prezesa zarządu banku to nie jest sprawowanie funkcji publicznej, jak i nie można obciążać kandydatów do pełnienia takiej funkcji (w latach 1989 - 1997) obowiązkiem liczenia się, że z tego powodu ochrona ich prywatności może być ograniczona, w tym poprzez ujawnianie treści opinii Prezesa NBP w odniesieniu do ich kandydatury do pełnienia takiej funkcji (podanie, czy opinia była pozytywna czy negatywna). Nadto należy zauważyć, że podstawą dla prawa do uzyskiwania przez obywateli informacji publicznej jest art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Istotną okolicznością jest konieczność "liczenia się" przez kandydatów do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku komercyjnego z faktem, że ich dane (w związku z kandydowaniem do funkcji prezesa banku komercyjnego) mogą być upowszechnione (a więc powinni liczyć się z ograniczeniem sfery ich prywatności). Żądane informacje dotyczą lat od 1987 do 1997. Tymczasem obowiązująca Konstytucja RP została uchwalona w roku 1997 w wyniku przemian społeczno-ustrojowych, jakie zaszły w Polsce po upadku komunizmu. W tym kontekście należy podkreślić, że Konstytucja z 1997 r. wprowadziła uprawnienie do uzyskania przez obywateli informacji publicznej (w art. 61) i uregulowała kwestie praw i wolności obywatelskich, w tym prawo do ochrony prywatności. W ocenie Sądu nie wolno w stosunku do okresu sprzed wejścia w życie Konstytucji stosować argumentu, że kandydaci do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku powinni się liczyć z tym, że opinia o nich, w tym opinia negatywna co do możliwości powołania na takie stanowisko, może być upubliczniona. Nie można na podstawie dzisiejszej Konstytucji nakładać wstecz, na osoby żyjące i działające w innych warunkach ustrojowych takiego obowiązku tym bardziej, że nie istniało wtedy konstytucyjne pojęcie "informacja publiczna". W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał, że jego stanowisko wynika wprost z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowiącego, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ustawa przesądza, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Przy udzielaniu informacji publicznej musi więc być uszanowane prawo do prywatności. Obowiązek ten wynika z art. 47 Konstytucji RP. Ustawa nie zawiera bezwzględnego nakazu udostępniania informacji publicznej, przewiduje wyjątki od obowiązku udostępnienia. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że pełnienie funkcji prezesa zarządu banku nie jest pełnieniem funkcji publicznej w rozumieniu przepisów Konstytucji RP. Sprawowanie funkcji prezesa banku może się wiązać z prowadzeniem działalności publicznej, chociażby ze względu na uprawnienie do reprezentacji banku, jednak należy odróżnić pojęcie "osoba publiczna" od pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" - nie są to pojęcia tożsame na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie K 17/05 a co zostało rozwinięte szerzej przez organ. Oceniając granice ochrony życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, to za takie osoby można uznać jedynie osoby związane formalnymi więzami z instytucjami publicznymi rozumianymi jako organy władzy publicznej. Prawo do informacji publicznej ma tu bowiem swe źródło w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowiącym w zdaniu pierwszym, iż Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Pełnienie funkcji publicznej to nie to samo co prowadzenie działalności publicznej. Osoba pełniąca w banku komercyjnym funkcję prezesa zarządu nie pełni funkcji publicznej, używanie w stosunku do niej określenia "osoba publiczna" może wprowadzać w błąd i powodować utożsamienie (nawet jeśli tylko podświadome) członka zarządu banku komercyjnego z osobą sprawującą funkcję publiczną w rozumieniu Konstytucji RP. Pełnienie funkcji prezesa zarządu banku komercyjnego nie jest pełnieniem "funkcji publicznej", to osoby kandydujące do takiej funkcji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze RPO, nie musiały liczyć się z tym, że ich dane będą upublicznione w innym zakresie, niż wynikającym wprost z istniejących w chwili kandydowania przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie kandydat do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku komercyjnego, był tylko poddany opiniowaniu przez Prezesa NBP jako kandydat. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jako zakres informacji publicznej wskazuje informacje o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także informacje o działalności innych osób, w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Żądane przez wnioskodawcę informacje pochodzą z okresu sprzed uchwalenia i wejścia w życie Konstytucji RP. Żąda on od NBP informacji z lat 1989 - 1997. Są to informacje z okresu, gdy Prezes NBP, na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (tekst pierwotny - Dz. U. Nr 4, poz. 21) uprawniony był do opiniowania osób powoływanych przez rady banków do pełnienia funkcji prezesa zarządu banku w banku będącym spółką akcyjną. Takie uprawnienie Prezesa NBP istniało do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. Nr 140, poz. 939), która to ustawa nadzór nad działalnością banków oraz oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych przekazała nowemu organowi - Komisji Nadzoru Bankowego (obecnie po zmianach ustawowych nadzór ten sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego). Żądane informacje pochodzą więc z okresu sprzed obowiązującej Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. To Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (art. 61) wprowadziła uprawnienie obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Poprzednia konstytucja takiego uprawnienia dla obywateli nie przewidywała. Nie istniała w tym okresie u.d.i.p. W tej sytuacji ograniczenia prywatności osób ubiegających się o funkcje prezesa zarządu banku komercyjnego (działającego w formie spółki akcyjnej) mogły wynikać jedynie z obowiązujących ówcześnie ustaw zwykłych. Takich jednak przepisów, które uchylałyby ochronę prywatności w zakresie faktu opiniowania kandydata do funkcji prezesa zarządu banku komercyjnego, jak i treści opinii Prezesa NBP, w skardze swej RPO nie wskazuje. Zarzut naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez utrzymanie decyzji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w mocy, podczas gdy brak było przesłanek do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, należy w gruncie rzeczy utożsamiać z zarzutem naruszenia prawa materialnego. RPO zarzuca bowiem, że naruszenie proceduralne polegało na utrzymaniu w mocy decyzji Prezesa NBP z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], podczas gdy organ wykazał, że brak było przesłanek do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i wyjaśnił ją w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 Kpa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.