II SA/Wa 1970/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na pismo Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania prawa do uposażenia prokuratora w stanie spoczynku postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 22 marca 2006 r. J. T. wystąpił do Naczelnego Prokuratora Wojskowego o ustalenie wysokości należnego mu uposażenia prokuratora w stanie spoczynku. Jednocześnie poinformował, że na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. nr [...], pobiera rentę w Wojskowym Biurze Emerytalnym w Z. Pismem z dnia 28 września 2007 r. Naczelna Prokuratura Wojskowa w W. udzieliła panu J. T. informacji, że nie jest osobą uprawnioną w rozumieniu § 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń rodzinnych prokuratorom w stanie spoczynku wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 33, poz. 231). Dalej wskazał, że przez osobę uprawnioną należy rozumieć byłego prokuratora, o którym mowa w art. 206 § 6 w zw. z art. 200 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do prokuratorów, byłych prokuratorów, uposażenia prokuratorów w stanie spoczynku i do uposażenia rodzinnego po zmarłych prokuratorach albo prokuratorach w stanie spoczynku, natomiast, zgodnie z § 1 art. 200, sędziów, którzy przed dniem 1 stycznia 1998 r. przeszli na emerytury lub renty i nabyli prawo do uposażenia, uważa się za sędziów w stanie spoczynku w rozumieniu ustawy, chyba że utracili uprawnienia do tego uposażenia. Organ podał, że ww. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 1996 r., na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1996 r. Ministra Obrony Narodowej na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1992 r. Nr 8, poz. 31 ze zm.) i przeniesiony do rezerwy wskutek osiągnięcia ustawowej granicy wieku (przez oficera starszego – 58 lat). Skarżący w dniu zwolnienia ze służby miał 58 lat. Zgodnie z art. 62a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Nr 21 poz. 206 ze zm.) – prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, będący oficerem, przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia sześćdziesiątego roku życia. Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lipca 1996 r., decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r. Wojskowego Biura Emerytalnego w Z., od [...] sierpnia 1997 r. została panu J. T. przyznana emerytura. Świadczenie zostało zawieszone do [...] lipca 1997 r. z uwagi na korzystniejsze 12-miesięczne uposażenie. Wskutek orzeczenia nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r. Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. i orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., został uznany za inwalidę drugiej grupy z ogólnego stanu zdrowia i w związku ze służbą wojskową. Decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. Wojskowego Biura Emerytalnego w Z., od [...] sierpnia 1997 r. została ww. przyznana wojskowa renta inwalidzka. Z powyższego wynika, że jeszcze przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, Okręgowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w dniu [...] lipca 1996 r. zaliczyła ww. do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia w związku ze służbą wojskową oraz określiła, że inwalidztwo istnieje od czerwca 1996 r. Jednak stan zdrowia i uznanie pana J. T. inwalidą drugiej grupy nie było przyczyną odwołania przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z ostatnio zajmowanego stanowiska i zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Został on zwolniony i przeniesiony do rezerwy w związku z osiągnięciem 58 lat. W związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej przed ukończeniem sześćdziesiątego roku życia, Naczelny Prokurator Wojskowy nie ustalił uposażenia w stanie spoczynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pan J. T. wniósł o stwierdzenie przez Sąd, iż nabył uprawnienia do uposażenia prokuratora w stanie spoczynku. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Okręgowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. zaliczyła go do drugiej grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, a więc jest oczywiste, iż nabył uprawnienia rentowe i jedynie dlatego nie przeszedł na rentę, ponieważ kilka dni później został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek osiągnięcia granicy wieku. Nabycie prawa do renty powinno skutkować uznaniem prawa do uposażenia prokuratora w stanie spoczynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w piśmie z dnia 28 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie sądu, stosunek służbowy oficera prokuratora w wojskowych jednostkach prokuratury jest stosunkiem mieszanym. Z jednej strony jest regulowany przepisami ustawy "pragmatycznej" o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a w najistotniejszych kwestiach przepisy tej ustawy wskazują na stosowanie ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze. W cytowanej ustawie o prokuraturze między innymi w art. 62a ust. 4, 62c, 64, 110, 111, 116 znalazły się odrębne uregulowania dotyczące prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Na podstawie art. 62c Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określił w drodze rozporządzenia z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń rodzinnych prokuratorom w stanie spoczynku wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz członkom ich rodzin, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń rodzinnych. Na podstawie art. 47 ust. 2 w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy prokuratorowi przysługuje droga sądowa. Zgodnie z § 6 art. 206 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, przepisy art. 200 ustawy stosuje się odpowiednio do prokuratorów, byłych prokuratorów, uposażenia prokuratorów w stanie spoczynku i do uposażenia rodzinnego po zmarłych prokuratorach albo prokuratorach w stanie spoczynku. W tym miejscu podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie wskazuje wyraźnie organu, przed którym prokurator w stanie spoczynku może dochodzić roszczeń wobec pracodawcy. Niewątpliwie prokuratorowi takiemu przysługuje droga sądowa, co wynika wprost z art. 45 Konstytucji RP. Wskazać zatem należy, że przy istniejącej luce prawnej, wobec nieokreślenia w przepisach, jaki sąd jest właściwy, należy odpowiednio stosować przepisy stanowiące, że w sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego prokuratorowi przysługuje droga sądowa (art. 47 ust. 2 ustawy o prokuraturze). Przez drogę sądową w dochodzeniu przedmiotowego roszczenia, należy rozumieć drogę przed sądem powszechnym. Wynika to z zasady, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, to właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd powszechny. Konkludując, zdaniem sądu, roszczenia ze stosunku służbowego, w jakim pozostaje prokurator po przeniesieniu w stan spoczynku, jest roszczeniem, którego można dochodzić przed sądem pracy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak wyżej.