II SA/Wa 1974/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą odrzucić skargę Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska utrzymała w mocy orzeczenie nr [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej z dnia [...] czerwca 2007 r. o uznaniu J. K. zdolnym do zawodowej służby wojskowej i określeniu związku rozpoznanych u niego chorób lub ułomności z czynną służbą wojskową. Od wyżej wskazanego orzeczenia J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w zakresie dotyczącym określenia przez organ związku rozpoznanych u niego chorób lub ułomności z czynną służbą wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach. W dotychczasowym orzecznictwie przyjęto, iż istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 rozróżniono orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Wskazano przy tym, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane w sprawie powołania lub zwolnienia skarżącego ze służby. Związek chorób i schorzeń ze służbą wojskową lub jego brak nie decyduje o zdolności bądź niezdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wydawane w tym zakresie mają jedynie wpływ na prawo do świadczeń odszkodowawczych oraz wysokość świadczeń emerytalnych i rentowych. Orzeczenie ustalające związek schorzeń ze służbą wojskową wydane dla celów rentowych, emerytalnych, bądź odszkodowawczych nie ma autonomicznego bytu. Tego rodzaju orzeczenia wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.