II SA/Wa 1974/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Joanna Kube, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – dalej jako "ustawa o Policji") oraz § 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm. – dalej jako "Rozporządzenie") zwolnił Z. O. dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący") dyżurnego Zespołu Dyżurnych z dniem [...] listopada 2012 r. i z dniem [...] grudnia 2012 r. mianował na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji w [...] w składnikach uposażenia wynikających z zaszeregowania w [...] grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3120 zł wynikających z mnożnika 2,05 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, określonej w ustawie budżetowej oraz dodatkiem służbowym w kwocie 700 zł miesięcznie. Podaniem z dnia [...] czerwca 2017 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Z. O. wniósł o wydanie decyzji eliminującej z obiegu prawnego - rozkaz personalny KPP w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie przyznania dodatku kontrolerskiego - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i wydanie decyzji zgodnej z prawem przyznającej wnioskodawcy dodatek kontrolerski w wysokości 15 % kwoty bazowej. Tym samym, na zasadzie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o wszczęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i wydania decyzji przyznającej dodatek kontrolerski. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] lipca 2017 r. Z. O. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, przytaczając w nim argumentację tożsamą z treścią jego wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. Ponownie powołując się na art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o wszczęcie przez Komendanta Głównego Policji postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i wydania decyzji przyznającej dodatek kontrolerski. Na zakończenie stwierdził, że w systemie prawnym demokratycznego państwa prawa niemożliwym jest stan, w którym brakowałoby procedur lub norm prawa materialnego pozwalających na konwalidowanie zapadłych, acz bezprawnych decyzji. Komendant Główny Policji (dalej jako "Komendant" lub "organ") decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2018 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Wskazał, że ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia, od których przysługuje zażalenie, nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko i wyłącznie w trybach nadzwyczajnych oraz w przypadkach określonych wprost w Kodeksie postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych, do których on odsyła (art. 16 § 1 Kpa). Jednym z trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności. Następuje ono w przypadku, gdy decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Powołując się na przepis art. 156 § 1 k.p.a. wskazał, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Nie stwierdza się natomiast nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). Podał, że przywołane wady decyzji oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych mają co do zasady charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny albo w ogóle się on nie nawiązuje. Organ administracyjny, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest władny natomiast rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2004, s. 711). Komendant wskazał, że Z. O. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wskazując, iż powyższy rozkaz personalny wydany został z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Natomiast przez przesłankę "braku podstawy prawnej" zakreśloną w art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy rozumieć m.in. takie sytuacje, gdy: decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej; wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych; przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie; wydano decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy; wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania; decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał; wydanie decyzji zostało oparte na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym. Komendant przypomniał, że podstawą wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. był art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 Rozporządzenia. Na podstawie art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi byli przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Natomiast § 9 Rozporządzenia stanowił, że: dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 (ust. 1). Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (ust. 2). Policjantowi przyjętemu do służby na stanowisko kursanta dodatek służbowy przyznaje się po ukończeniu nauki w jednostce szkoleniowej Policji odbywanej w ramach szkolenia podstawowego (ust. 3). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (ust. 4). W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 5). Dodatek służbowy cofa się w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 3) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (ust. 6). Ponowne przyznanie dodatku służbowego, cofniętego w trybie określonym w ust. 6, może nastąpić po upływie co najmniej 6 miesięcy (ust. 7). Dodatek służbowy cofa się także na okres pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym (ust. 8). Przepisy ust. 1-8 nie mają zastosowania do policjanta w służbie kandydackiej (ust. 9). Powołując się na powyższe przepisy prawa Komendant Powiatowy Policji w [...], w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., rozstrzygnął zatem sprawy administracyjne dotyczące zwolnienia ze stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego w danej kwocie. Komendant podkreślił, że przedmiotowe mianowanie nastąpiło z zachowaniem wymogów w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinien odpowiadać policjant na wskazanym stanowisku służbowym, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123. poz. 857, z późn. zm.), zaś wysokość przyznanego dodatku służbowego uwzględniała uregulowania prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Komendant wskazał, że żaden z przepisów prawa powołanych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w omawianym rozkazie personalnym nie stanowił podstawy do rozstrzygania przez ten organ, omawianą decyzją, o prawie do dodatku kontrolerskiego. Podał, że kwestię prawa do dodatku kontrolerskiego regulował wówczas § 14 wskazanego Rozporządzenia, który stanowi, że policjantowi pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli ochrony informacji niejawnych lub inspekcji i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości do 30% kwoty bazowej (ust. 1). Ponadto wysokość przyznawanego dodatku kontrolerskiego uzależnia się w szczególności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu, rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką (ust. 2). Przy czym przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do podwyższania i obniżania dodatku kontrolerskiego (ust. 3). Podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w [...] miał możliwość przyznania stronie dodatku kontrolerskiego na podstawie odrębnej decyzji rozstrzygającej tę kwestię. Niewydanie natomiast przez organ takiej decyzji również nie może stanowić o kwalifikowanej wadliwości rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., którym organ rozstrzygnął sprawy mianowania policjanta na stanowisko służbowe oraz przyznania dodatku służbowego w danej wysokości, a także nie może być poddane kontroli w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Komendant uznał, iż niezamieszczenie w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. rozstrzygnięcia o prawie Z. O. do dodatku kontrolerskiego nie stanowi o wadliwości tej decyzji, tym bardziej kwalifikowanej. Nie można zatem uznać, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi Z. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący powielił argumentację zawartą we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] lipca 2017 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] nie naruszają prawa. Organy te należycie przeprowadziły postępowanie nieważnościowe wszczęte wnioskiem skarżącego i zasadnie stwierdziły, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwolnienia Z. O. dyżurnego Zespołu Dyżurnych z dniem [...] listopada 2012 r. i mianowania na stanowisko eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji w [...]. Na podstawie całości akt nadesłanych przez organ, które stanowiły podstawę rozstrzygnięć podjętych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i Komendanta Głównego Policji, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w sprawie wystąpiła jakakolwiek przesłanka nieważności określona w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., co trafnie ustaliły organy. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zwanej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu była zatem ocena rozkazu personalnego pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Oceny takiej organy obu instancji w tej sprawie dokonały, wszechstronnie rozpatrując materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniach obu decyzji, odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo Komendant Wojewódzki Policji w [...] i Komendant Główny Policji stwierdzili, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji w [...] wydany został przez właściwy organ. Nie zaszła zatem przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Także zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. wydana została przez właściwe w sprawie nieważnościowej organy. Trafnie organy wskazały też, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o zwolnieniu ze stanowiska i mianowaniu skarżącego na stanowisko eksperta jednoosobowego stanowiska do spraw kontroli Komendy Powiatowej Policji w [...] stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dalej rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W myśl zaś § 9 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 – ust.1. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych – ust. 2. Policjantowi przyjętemu do służby na stanowisko kursanta dodatek służbowy można przyznać po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego ust. 3. Dodatek służbowy może być podwyższany na czas określony w granicach stawek określonych w ust. 2, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę – ust. 4. W pozostałych ustępach wskazanego przepisu uregulowano sytuacje kiedy dodatek ten podlega obniżeniu oraz cofnięciu. Rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] rozstrzygał o mianowaniu na nowe stanowisko służbowe oraz wysokości uposażenia na tym stanowisku w tym wysokości dodatku służbowego, na co wskazuje przywołana podstawa prawna. Zdaniem skarżącego rozkaz ten rażąco narusza prawo, bowiem nie zawiera rozstrzygnięcia o przysługującym na zajmowanym stanowisku dodatku kontrolerskim. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie stanowi wady kwalifikowanej przedmiotowego rozkazu, bowiem każdy dodatek w tym dodatek kontrolerski może być przyznany odrębnym rozkazem personalnym. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera podstawy prawne i rozstrzygnięcia odpowiadające tym podstawom, co oznacza, że odpowiada prawu. Sąd stwierdza, że skarżący zajmował stanowisko eksperta – jednoosobowe stanowisko do spraw kontroli i przyznany miał dodatek służbowy w wysokości 700 zł miesięcznie. Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku kontrolerskiego w omawianym rozkazie przy ustaleniu składników uposażenia wynikających z zaszeregowania w 09 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 3120 zł wynikających z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej oraz dodatku nie stanowi kwalifikowanej wady prawnej. W ocenie Sądu, prawidłowo Komendant wojewódzki Policji w [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdził, iż w sprawie tej nie wystąpiły kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Komendant Główny Policji zasadnie zaś utrzymał w mocy tę decyzję. Odnosząc się natomiast do uwag skarżącego, że najlepszą wykładnią poświadczającą obligatoryjność dodatku kontrolerskiego jest praktyka jego przyznawania wraz z mianowaniem na stanowisko, Sąd stwierdza, że praktyka stosowana przez organy Policji w żadnym razie nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.