II SA/Wa 1975/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Adam Lipiński, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] sierpnia 2007 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego G. P. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu wniosku G. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] września 2007 r. przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Jako podstawę prawną zwolnienia organ wskazał art. 111 pkt 10 i art. 115 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) oraz § 8 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483). Minister Obrony Narodowej podkreślił, iż mając na uwadze unormowania art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 8 i § 13 cytowanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, właściwy organ wojskowy powinien obligatoryjnie wydać stosowną decyzję o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Z uwagi na fakt, iż okres pozostawania strony w rezerwie kadrowej upłynął w dniu 30 września 2007 r. oraz wobec niewyznaczenia oficera na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, Minister Obrony Narodowej zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej. Ponadto organ wskazał na treść art. 57 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711 ze zm.), zgodnie z którym z dniem 30 września 2006 r. Wojskowe Służby Informacyjne zostały zniesione. Stosownie zaś do art. 65 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w terminie do 30 dni od dnia wejścia w życie tejże ustawy tj. do dnia 7 sierpnia 2006 r., żołnierze zawodowi pełniący służbę w WSI oraz pracownicy zatrudnieni w WSI mogli złożyć wniosek o wyznaczenie na stanowisko służbowe w SKW lub SWW, mianowanie na funkcjonariuszy SKW lub SWW albo zatrudnienie w SKW lub SWW. Żołnierzy WSI, którzy nie złożyli wniosku, albo nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe w SKW albo SWW, ustawodawca nakazał zwolnić z zajmowanych stanowisk służbowych i wyznaczyć na inne stanowisko służbowe, przenieść do rezerwy kadrowej albo wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej (art. 65 ust. 2). Organ wyjaśnił, iż w sprawie oficera od dnia zniesienia WSI do dnia wydania zaskarżonego rozkazu, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, ani Szef Służby Wywiadu Wojskowego nie wystąpili do Ministra Obrony Narodowej o skierowanie go do wskazanych instytucji cywilnych w celu wyznaczenia na stanowisko służbowe. Dlatego też Minister Obrony Narodowej, działając w słusznym interesie żołnierza, przeniósł go do rezerwy kadrowej i określił termin jej zakończenia na dzień 30 września 2007 r. Na koniec organ wskazał, iż oficer posiada wysoki stopień wojskowy, specyficzne wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe, oraz wysługę uprawniającą do nabycia pełnych ustawowych świadczeń emerytalnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 kpa i art. 6 - 7 kpa oraz art. 45 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 sierpnia 2007 r. rażące naruszenie przepisów art. 45 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 7, art. 8, art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy, a także art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa. Wskazał, iż obie decyzje naruszają również rażąco przepisy art. 4, 5, 6 ust. 2, art. 7, 8 i 9 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż złożył wniosek o wyznaczenie go na stanowisko służbowe w SWW. Natomiast wnioskowanie organu, iż brak wystąpienia Szefa SWW o wyznaczenie oficera w strukturach nowej służby do czasu upływu okresu pobytu w rezerwie kadrowej oznacza brak możliwości "zagospodarowania zainteresowanego przez SWW lub SKW" jest nieuprawnione. Zwłaszcza w sytuacji, gdy postępowanie kwalifikacyjne nie zostało zakończone a oficer nie został powiadomiony o jego wyniku. Skarżący podniósł, że nie prowadzono z nim żadnych rozmów kadrowych przed wydaniem decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, ani przed wydaniem decyzji w II instancji. Wskazał, iż nie brał czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie przedstawiono mu żadnych dokumentów, notatek sporządzanych na użytek tego postępowania, z których wynikałoby, że w dacie zwalniania go ze stanowiska służbowego brak było wolnych stanowisk (równorzędnych lub wyższych), albo że do dnia podejmowania decyzji o zwolnieniu wszystkie pozostawały zajęte. Skarżący podkreślił, iż w aktach sprawy brak jest dokumentu poświadczającego (potwierdzającego) formalne proponowanie mu objęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego a postępowanie kwalifikacyjne do służby w SWW nie zostało zakończone, to zaś z kolei nie dało organowi podstawy do zwolnienia go ze służby w trybie art. 111 pkt 10 ustawy. Zdaniem skarżącego organ powołując się jedynie na brzmienie art. 111 pkt 10 w swoich rozstrzygnięciach kadrowych, bez wskazanych wyżej okoliczności, dokonywał niedopuszczalnych z punktu widzenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego skrótów, które podważają zgodność z prawem zaskarżonych decyzji. Ponadto skarżący zarzucił organowi zastosowanie nieprawidłowej podstawy prawnej zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Twierdził, iż w jego sytuacji zastosowanie miał art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego (obligatoryjnie), gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Zaś po przeniesieniu skarżącego do rezerwy jako lex specialis względem art. 111 pkt 10 cytowanej ustawy miał zastosowanie art. 45 ust. 3 tej ustawy nakazujący organowi znalezienie i zaproponowanie żołnierzowi równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i wyłącznie w przypadku odmowy pełnienia służby na tym stanowisku jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej naruszyło przepisy prawa materialnego, bowiem zgodnie z obowiązującym w chwili wydania decyzji przepisem § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, organ, o którym mowa w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), występuje do organu zwalniającego z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a jeżeli sam jest tym organem, zwalnia tego żołnierza z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Wskazany wyżej przepis określa reguły zwalniania żołnierzy zawodowych w tym czas zwolnienia, co nie pozostaje bez wpływu na dalszą sytuację prawną żołnierza związaną chociażby z wypłatą należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W rozpoznawanej zaś sprawie ostatnim dniem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej był - jak wynika z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] i decyzji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. - dzień 30 września 2007 r. A zatem okres ten kończył się o godz. 24.00 tego samego dnia. Skoro zaś zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej następuje "z upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej", to zwolnienie ze służby mogło nastąpić dopiero w dniu 1 października 2007 r., a nie - jak błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji - w dniu, kiedy jeszcze nie upłynął okres pozostawania w rezerwie kadrowej. Wobec powyższego - zdaniem Sądu - zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję należało uchylić. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekając o kosztach Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.