II SA/Wa 1976/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Asesor WSA, Jarosław Trelka, Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o obniżeniu dodatku do uposażenia oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania G. W., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], którą to decyzją domówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] obniżył skarżącemu dodatek służbowy o kwotę [...] zł miesięcznie, tj. z [...] zł do [...] zł. Powyższy rozkaz personalny organ odwoławczy – Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2001 r. utrzymał w mocy. Wobec niezaskarżenia decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja o obniżeniu dodatku służbowego stała się prawomocna. Postępowanie wznowieniowe, wszczęte przez skarżącego w sprawie obniżenia tego dodatku zakończyło się w 2002 r. (prawomocną decyzją o odmowie wznowienia). Wnioskiem z [...] kwietnia 2005 r. G. W., wówczas noszący jeszcze nazwisko W., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2001 r. nr [...], utrzymującej rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] o obniżeniu dodatku służbowego. Organ I instancji – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [..] odmówił stwierdzenia nieważności. Organ II instancji – Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] września 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję ją poprzedzającą. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję o obniżeniu dodatku służbowego, stwierdzono, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności omawianej decyzji, albowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności określone w art. 156 § 1 kpa. Podkreślono, iż decyzja o obniżeniu dodatku służbowego nie zawierała wady prawnej w chwili jej wydania. Wyjaśniono, iż decyzja o obniżeniu dodatku podjęta została w oparciu o § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczególnych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r. Nr 6, poz. 47), a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, że zostały naruszone w sprawie ówcześnie obowiązujące przepisy. W konkluzji stwierdzono, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i § 1 pkt 7 kpa. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2005 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności, stała się przedmiotem skargi G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 7 kpa. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż rozkaz personalny wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w O. o obniżeniu dodatku służbowego, wydany został z naruszeniem § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dni 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów. Twierdził, iż dodatek ten mógł być obniżony w sytuacji zmiany obowiązków służbowych lub warunków w służbie. Zarzucał, iż Komendant Komisariatu Policji w P. nie mógł składać wniosku o obniżenie dodatku służbowego oraz że Komendant Powiatowy Policji w O. nie miał prawa do przyjęcia takiego wniosku i wydania rozkazu personalnego o obniżeniu przedmiotowego dodatku. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, a istota sporu sprowadza się do oceny, czy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., utrzymany w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dotknięty był wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, wynikającą z naruszenia § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r. Nr 6, poz. 47). Na wstępie odnieść należy się do zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących właściwości rzeczowej organów. Kwestie związane z określeniem właściwości organów w sprawach dotyczących omawianego i wyżej cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 grudnia 1998 r. były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 3194/00 lex 121954 stwierdził, iż w zakresie dodatków do uposażenia policjantów, stosować należy zasady ogólne właściwości przełożonego w sprawach osobowych – albowiem przepisy omawianego rozporządzenia nie określają w sposób szczególny właściwości przełożonych. W pełni podzielając powyższy pogląd i dokonując oceny, Sąd stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących właściwości rzeczowej i miejscowej. Zarówno rozkaz o podwyższeniu dodatku, jak i o jego obniżeniu wydał uprawniony organ – Komendant Powiatowy Policji w O., który stosownie do art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), był właściwym przełożonym dla Komendanta Komisariatu Policji w P. Odwołanie od tej decyzji rozpoznał również organ właściwy – przełożony Komendanta Powiatowego Policji w O. – Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Pozostając przy kwestiach procesowych, z ostrożności procesowej stwierdzić też należy, iż skarżący wykazał – udowodnił, iż jest legitymowany do wniesienia przedmiotowej skargi, przedkładając na dowód zmiany nazwiska z dotychczasowego W. na W. decyzję Urzędu Miejskiego w W. i Urzędu Stanu Cywilnego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Dokonując merytorycznej kontroli legalności decyzji, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podzielić należało dokonaną przez organ I i II instancji ocenę prawną, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego. Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r. Nr 6, poz. 47 z późn. zm.), policjanci otrzymują dodatki do uposażenia wymienione w tym przepisie, w tym dodatek służbowy (§ 3 ust. 1 pkt 2). W § 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia ustawodawca określił przesłanki przyznania dodatku służbowego i uzależnił jego przyznanie od: ─ oceny wyników uzyskiwanych w służbie, ─ charakteru i zakresu wykonywanych zadań, ─ rodzaju i poziomu posiadanych kwalifikacji. Kolejny przepis omawianego rozporządzenia określa przesłanki uzasadniające obniżenie tego dodatku i stanowi w § 7 ust. 3, iż dodatek służbowy może być obniżony: ─ w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, ─ w razie zmiany warunków służby, ─ w razie ustania przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Wykładania przepisu § 6 ust. 2 w zw. z § 7 ust. 3 jednoznacznie wskazuje, iż przy obniżeniu dodatku, odnieść należy się do oceny, czy i w jakim stopniu ustały przesłanki uzasadniające jego przyznanie. Zdaniem Sądu, organy takiej analizy, przewidzianej przez ustawodawcę w § 6 ust. 2 i § 7 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia nie tylko dokonały, ale też wskazały i sprecyzowały przesłanki, powody i przyczyny jego obniżenia. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż przyczyną obniżenia dodatku służbowego było ustanie przesłanek, które uzasadniały jego przyznanie w dotychczasowej wysokości. Wskazywały, że zmieniła się ocena wyników uzyskiwanych przez skarżącego w służbie, zmienił się charakter i zakres wykonywanych zadań. Podkreślano, że skarżący dopuścił się uchybień, zaniedbań w realizacji zadań, czynności i poleceń służbowych. Analiza § 6 i § 7 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia prowadzi do wniosku, że zarówno przyznanie dodatku służbowego na czas nieokreślony, jak i jego obniżenie ma charakter uznania administracyjnego. Prezentowany przez Sąd pogląd znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 649/01 Lex nr 121952. Kontrola decyzji uznaniowych ma zakres ograniczony. Zdaniem Sądu, podjęcie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego nastąpiło w oparciu o obowiązujące przepisy prawa – § 6 i § 7 ust. 3 omawianego rozporządzenia i mieściło się w granicach uznania administracyjnego. Nie można zatem było zgodzić się z zarzutem skargi, że decyzja o obniżeniu dodatku służbowego (jej wady prawne) wyczerpały dyspozycję art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Tym samym nie można było uznać, iż zaskarżona decyzja, przedmiotem której była odmowa stwierdzenia nieważności nie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.