II SA/Wa 1980/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Iwona Dąbrowska, - Bronisław Szydło, Protokolant - Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2008 r. sprawy ze skargi W.A. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowego orzeczenia - oddala skargę - W. A., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt K-47/05 (Dz. U. Nr 57, poz. 390), złożył wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] o uznaniu ww. winnym zarzuconego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Komendant Główny Policji, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał orzeczenie nr [...], którym odmówił uchylenia powyżej określonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] października 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał m.in., że przedmiotowe orzeczenia dyscyplinarne zostały wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień, oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14). Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00 (Dz. U. Nr 176, poz. 1457), przepisy tego rozporządzenia z dniem 30 września 2003 r. przestały obowiązywać. W dniu 29 listopada 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873), w której uregulowano kompleksowo zagadnienia związane z postępowaniem dyscyplinarnym policjantów, w tym ich prawo do obrony. Stosownie do art. 135f ust. 1 pkt 4 zmienionej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), policjant mógł ustanowić obrońcę spośród policjantów. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 marca 2007 r., na który powołał się W. A. we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, stwierdził, że określony powyżej przepis jest niezgodny z art. 42 Konstytucji RP, w konsekwencji przepis ten został uchylony. Z tego powodu przepis rozporządzenia, dotyczący uprawnień W. A. w postępowaniu dyscyplinarnym, nie był i nie mógł być przedmiotem tego wyroku. Przeprowadzone postępowanie, w wyniku wznowienia postępowania dyscyplinarnego, nie dostarczyło podstaw do stwierdzenia, że było ono obarczone wadą i naruszało wówczas obowiązujące przepisy. Ustalono, że ww. pomimo pouczenia, nie korzystał z pomocy obrońcy. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w dniu [...] września 2007 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie poprzedzające. W jego uzasadnieniu organ stwierdził m.in., że nie są zasadne zarzuty odwołującego się, że postępowanie dyscyplinarne w wyniku wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeprowadzone zostało w sposób nierzetelny, a tym bardziej z naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest trybem szczególnym, a czynności dowodowe ogranicza się do przyczyn wznowienia. Dlatego przeprowadzenie czynności wykraczających poza ten zakres jest niedopuszczalne. Orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez W. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł on, że orzeczenia zapadłe w postępowaniu dyscyplinarnym zostały wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 132 ustawy o Policji, gdyż postępowanie dyscyplinarne można przeprowadzić tylko w stosunku do funkcjonariusza, który jest w służbie. Stwierdził on również, że w postępowaniu tym chciał ustanowić pełnomocnika, ale uniemożliwiono mu to. W jego ocenie, udział pełnomocnika skutkowałby dla niego pomyślnym zakończeniem sprawy. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2007 r., nazwanym "uzupełnienie skargi", skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę, a w szczególności do części dotyczącej przedmiotowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Ponownie podniósł, że został pozbawiony profesjonalnej obrony, a organ, prowadząc ww. postępowanie, nie wziął pod uwagę obecnie obowiązujących uregulowań prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Na wstępie należy podać, iż wznowienie postępowania jest instytucją proceduralną, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, w której została wydana decyzja ostateczna. Zgodnie z art. 135r ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe; 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast art. 135s ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe, ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie: 1) uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie postępowania dyscyplinarnego albo 2) zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną albo 3) odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego złożył po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05 (Dz. U. Nr 57, poz. 390), którym Trybunał orzekł, iż art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należy uznać, że po zbadaniu pod względem formalnym wniosku, organ zasadnie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, zakończonego orzeczeniem kary dyscyplinarnej i przeprowadził czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia. Ponadto organ prawidłowo ocenił, iż przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy sytuacji prawnej skarżącego, bowiem przepis, którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał, wszedł w życie 29 listopada 2003 r., a postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...] i utrzymane orzeczeniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] listopada 2002 r. Wynika z tego, że niekonstytucyjny przepis nie obowiązywał w okresie prowadzenia i wydania kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia dyscyplinarnego. Dlatego Sąd uznał wydane w sprawie orzeczenie za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze w całości za nieuzasadnione i z tych względów na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1534, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.