II SA/Wa 1983/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung (spr.) Sędzia WSA - Janusz Walawski Protokolant - Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2008 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia do służby na równorzędnym stanowisku i stopniu oraz zaliczenia czasu pobytu poza służbą do czasu służby oddala skargę. W dniu 24 sierpnia 2004 r. H. K. wniósł do Sądu Okręgowego Wydział IV Pracy w G. pozew przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. o: zaliczenie czasu pobytu poza służbą do czasu służby z jednoczesnym przywróceniem do pracy na równorzędnym stanowisku i stopniu, zasądzenie kwoty 500 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi jako wartość utraconych korzyści z tytułu współudziału w wystawieniu negatywnej opinii Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej, pozbawienie prawa wykonywania zawodu na zawsze, pozbawienie praw publicznych, a także wartość strat z tego tytułu art. 417 k.c. i 77 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI P 40/04, Sąd Okręgowy w G. uznał się rzeczowo niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazał ją Komendantowi Głównemu Policji w Warszawie do rozpoznania w trybie administracyjnym. Z kolei postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Komendant Główny Policji przekazał sprawę H. K. do rozpoznania Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Postanowienie to, po złożonym przez skarżącego zażaleniu, zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 293/05 oddalił skargę H. K. na ww. postanowienie stwierdzając w uzasadnieniu, że "w związku z tym, że ustawa o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej utraciła moc obowiązującą – ustawodawca wskazał, że ilekroć w przepisach prawa jest mowa o "Służbie Bezpieczeństwa", "funkcjonariuszach Służby Bezpieczeństwa", należy przez to rozumieć "Urząd Ochrony Państwa" i "funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa". Oznacza to, że organem właściwym w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa był Szef Urzędu Ochrony Państwa, a następnie – w dniu, gdy moc obowiązującą utraciła również ustawa o Urzędzie Ochrony Państwa, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ten organ bowiem przejął obowiązki należące wcześniej we wskazanym wyżej zakresie do Szefa Urzędu Ochrony Państwa". Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku H. K. zawartego w pozwie przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji w G. Wydział IV Pracy w G. z dnia 23 sierpnia 2004 r. o zaliczenie czasu pobytu poza służbą do czasu służby z jednoczesnym przywróceniem do pracy na równorzędnym stanowisku i stopniu, odmówił H. K. przywrócenia do służby na równorzędnym stanowisku i stopniu oraz zaliczenia czasu pobytu poza służbą (tj. od dnia 31 lipca 1990 r. do chwili obecnej) do czasu służby. W uzasadnieniu decyzji organ powołał wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok oraz przywołane w jego uzasadnieniu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1990 r. sygn. akt II SA 749/90, w którym stwierdzono, że opinie komisji kwalifikacyjnych do spraw byłych funkcjonariuszy SB, dokonujących oceny przydatności byłych funkcjonariuszy do służby w organach podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, stosujących w tym zakresie kryteria polityczno – społeczne i zawodowe, nie były decyzjami administracyjnymi. Szef ABW stwierdził, że skarżący jako funkcjonariusz SB zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o przyjęcie do służby w Policji, a Wojewódzka Komisja Kwalifikacyjna w G. w swej opinii wyraziła stanowisko, iż H. K. nie odpowiada wymogom przewidzianym dla funkcjonariusza lub pracownika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określonym w ustawie. Także Centralna Komisja Kwalifikacyjna, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej opinii. Dokonując powyższych ustaleń w oparciu o materiały przekazane Szefowi ABW przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji organ uznał za udowodniony fakt, iż H. K. nie został przyjęty do służby w Policji. Organ wskazał następnie, że ze służby w Służbie Bezpieczeństwa skarżący został zwolniony z dniem 31 lipca 1990 r. na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180) przez Komendanta Wojewódzkiego Policji p.o. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...]. Organ podniósł, że zwolnienie skarżącego ze służby w Służbie Bezpieczeństwa nie nastąpiło w drodze postępowania administracyjnego, a ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji p.o. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...] lipca 1990 r. miał jedynie charakter informacyjny i jako taki nie wywołał skutku prawnego w postaci zwolnienia. Dalej Szef ABW podkreślił, że sytuacja prawna H. K. została ukształtowana przepisem ustawy, tj. art. 131 ust. 1 i 2 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa, którego zgodność z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą do chwili obecnej nie została zakwestionowana. Z tych względów, rozstrzygając sprawę Szef ABW uznał, iż niemożliwe jest przywrócenie skarżącego do służby zarówno w Służbie Bezpieczeństwa, z uwagi na fakt jej likwidacji, jak też w Policji i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z tej przyczyny, że H. K. funkcjonariuszem tych dwóch służb nigdy nie był. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 16 czerwca 2006 r. H. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którego treści wyraził niezadowolenie z wydanej decyzji i oświadczył, że będzie ona przedmiotem jego skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Szef ABW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku H. K. z dnia 15 czerwca 2006 r., postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. ponownie wskazując w motywach rozstrzygnięcia na fakt likwidacji Służby Bezpieczeństwa co, w jego ocenie, wyklucza możliwość przywrócenia skarżącego do służby w tej formacji oraz na okoliczność, iż skarżący nigdy nie był funkcjonariuszem Policji ani też Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co z kolei wyklucza możliwość przywrócenia skarżącego do służby w tych dwóch formacjach. Powyższa decyzja oraz postanowienie szefa ABW z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu skarżącemu pisma z dnia 23 sierpnia 2004 r. w sprawie wypłacenia odszkodowania w wysokości 500 000 zł stały się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej H. K. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. i przywrócenie go do służby. Zaskarżonej decyzji zarzucił nieuwzględnienie prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego IV Wydział Pracy w G. Na poparcie swojego stanowiska podniósł, że ze służby w Służbie Bezpieczeństwa został zwolniony nieformalnie z dniem 31 lipca 1990 r., na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa, ale rozkaz o zwolnieniu wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 1990 r. nr [...] otrzymał dopiero w sierpniu 2004 r. Odnosząc się do przebiegu postępowania przed Wojewódzką Komisją Kwalifikacyjną i Centralną Komisją Kwalifikacyjną stwierdził, że wniosek o przyjęcie do Policji złożył będąc funkcjonariuszem, któremu przysługiwała w oparciu o przepisy Kodeksu karnego ochrona prawna, a zatem wszelkie pomówienia o jakiekolwiek czyny powinny być wyjaśnione w ramach tego Kodeksu. Podkreślił, że winę w "zatuszowaniu" tego faktu ponosi MSW, UOP i ABW – działający jako następca prawny UOP. Następstwo prawne, w ocenie skarżącego, wynika natomiast z regulacji zawartej w uchwale Rady Ministrów nr 69, w której jednoznacznie stwierdzono, że przewodniczącym Centralnej Komisji był Szef UOP, a zatem organ odpowiedzialny za opisywaną sprawę w pełnym zakresie. H. K. podkreślił istniejący jego zdaniem fakt nierównego traktowania stawiających się przed Wojewódzką Komisją Kwalifikacyjną. Zaznaczył ponadto, że rozkaz o zwolnieniu wydany został w 2004 r., a więc już po przeprowadzeniu weryfikacji, co miało wpływ na treść decyzji o przyjęciu do Policji, choćby z tej przyczyny, że skarżącego faktycznie pozbawiono możliwości odwołania się od rozkazu o zwolnieniu ze służby. Skarżący wskazał jednocześnie na wadliwość wyrażonego przez organ stanowiska, zgodnie z którym rozkaz o zwolnieniu miał jedynie charakter informacyjny, stwierdzając, że przeczą temu towarzyszące jego zwolnieniu przestępstwa popełnione, jak podał, przez członków Wojewódzkiej i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej oraz zastosowane, wadliwe, niesprawiedliwe i niekonstytucyjne procedury. W końcowej części skargi podkreślił, że zwolnienie ze służby nacechowane było wadliwymi procedurami, które powinny być usunięte z uwagi na związaną z nimi nierówność wobec prawa, która w odniesieniu do skarżącego spowodowała wyrządzenia mu krzywdy. W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1708/06, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego prowadząc postępowanie administracyjne nie ustalił rzeczywistej woli strony, bowiem nie potwierdził, czy wolą skarżącego było przywrócenie do służby w ABW, rozumiane jako kontynuacja wcześniejszej służby w Służbie Bezpieczeństwa, oraz zaliczenie czasu pobytu poza tą służbą, czy też ewentualne przyjęcie do służby w ABW, rozumiane jako powstanie odrębnego, niezależnego od wcześniejszego, stosunku służbowego oraz zaliczenie czasu pobytu poza tą służbą. Po otrzymaniu wskazanego wyżej orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ wezwał H. K. do sprecyzowania pisma – pozwu z dnia 24 sierpnia 2004 r. poprzez wskazanie do jakiej formacji żąda przywrócenia oraz czy przywrócenie do służby skarżący rozumie jako kontynuację wcześniejszej służby w Służbie Bezpieczeństwa czy też jako powstanie odrębnego, niezależnego od wcześniejszego stosunku służbowego. Skarżący został również wezwany do udzielenia informacji, czy żądanie zaliczenia czasu pobytu poza służbą do czasu służby jest żądaniem odrębnym, niezależnym od przywrócenia lub przyjęcia do służby czy też zależy od przywrócenia lub przyjęcia do służby. W piśmie tym organ ponownie wyjaśnił podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Bezpieczeństwa oraz powołał przepisy określające tryb postępowania kwalifikacyjnego dla kandydata ubiegającego się o przyjęcie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W odpowiedzi na wezwanie H. K. sprecyzował żądanie pismem z dnia 13 kwietnia 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wskazując, iż wnosi o przyjęcie do służby w ABW wraz z zaliczeniem czasu pobytu poza tą służbą do czasu służby, z zaznaczeniem, że żądanie zaliczenia czasu pobytu poza służbą do służby będzie żądaniem odrębnym wtedy, gdy nie zostanie przyjęty do służby. W związku z tak sprecyzowanym wnioskiem Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyjęcie do służby w ABW z jednoczesnym zaliczeniem czasu pobytu poza służbą do służby. W uzasadnieniu decyzji, poza przytoczeniem stanu faktycznego sprawy, organ opisał tryb postępowania kwalifikacyjnego dla kandydatów do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i w konsekwencji stwierdził, że postępowanie to jest postępowaniem odrębnym i nieuregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto postępowanie takie kończy się zawiadomieniem, które nie jest decyzją administracyjną. Natomiast wobec sprecyzowania przez skarżącego, iż wnosi on o przyjęcie do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, postępowanie wszczęte na skutek wniesienia pisma - pozwu z dnia 24 sierpnia 2004 r. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Tym samym za bezprzedmiotowy organ uznał wniosek H. K. o zaliczenie czasu pobytu poza służbą do służby. Zgodnie bowiem z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozpatrywanie przesłanek zaliczenia okresów pozostawania poza służbą do okresów służby nie może nastąpić w oderwaniu od kwestii przyjęcia do służby. Zatem wobec umorzenia postępowania w zakresie przyjęcia do służby w ABW za bezprzedmiotowy należało uznać wniosek w sprawie zaliczenia do okresu służby czasu poza służbą. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący przytoczył treść wniosków, które zawarł w piśmie z dnia 13 kwietnia 2007 r. precyzującym pismo - pozew z 24 sierpnia 2004 r. Podkreślił również swoją aprobatę dla wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2007 r. w związku z potwierdzeniem przez Sąd, iż zwolnienie ze służby w Służbie Bezpieczeństwa wiązało się z licznymi nieprawidłowościami. Ponadto skarżący ponownie przytoczył okoliczności dotyczące wydania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 1990 r. o zwolnieniu ze służby. W dalszej części skarżący wyjaśnił, iż wnosi o przyjęcie do służby w ABW wraz z zaliczeniem pobytu poza służbą do czasu służby. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. uznając, iż została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. K. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2007 r. jako naruszającej prawo. Wyjaśnił, iż jego wniosek z pisma z dnia 13 kwietnia 2007 r. o przyjęcie do służby w ABW rozumie jako przywrócenie do służby. Następnie ponownie przytoczył zarzuty dotyczące nieprawidłowości związanych ze zwolnieniem ze służby oraz wydaniem opinii przez Wojewódzką i Centralną Komisję Kwalifikacyjną. Skarżący zakwestionował również konstytucyjność przepisu art. 131 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa (przepisu, na podstawie którego skarżący został zwolniony ze służby w Służbie Bezpieczeństwa). W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty i rozważania zawarte w zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Wobec związania organu treścią wyroku oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1708/06 (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zobowiązany był do ustalenia rzeczywistej woli strony wyrażonej w piśmie – pozwie z dnia 24 sierpnia 2004 r. W odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania żądania H. K. w piśmie z dnia 13 kwietnia 2007 r. wskazał, że wnosi o przyjęcie do służby w ABW wraz z zaliczeniem czasu pobytu poza tą służbą do czasu służby oraz poinformował, że wniosek o zaliczenie czasu pobytu poza tą służbą do czasu służby należy uznać za odrębny wniosek, gdy nie zostanie spełnione jego żądanie w zakresie przyjęcia do służby w ABW. Z dalszej części odpowiedzi na wezwanie również nie wynika, by skarżący wnosił o przywrócenie do służby w ABW, stąd Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydał decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. o umorzeniu postępowania. Analizując zaś wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. można by było ewentualnie uznać, iż skarżący pisząc o przyjęciu do służby w ABW miał na myśli jej kontynuację, jednak przeczy temu treść ostatniego zdania tego wniosku. Skarżący wyraźnie bowiem zaznaczył, iż w związku z bezprawnym uniemożliwieniem kontynuowania służby w ABW, jako następczyni Służby Bezpieczeństwa, wnosi o przyjęcie go do służby w ABW wraz zaliczeniem czasu pobytu poza tą służbą do czasu służby. Ponadto w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący potwierdził, że z powodu wytycznych zawartych w orzeczeniu sądu administracyjnego (wyrok z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1708/06) wyjaśnił, iż jego żądanie należy rozumieć jako wniosek o przyjęcie do służby w ABW z zaliczeniem czasu pobytu poza służbą do czasu służby. Dopiero w dalszej części uzasadnienia skargi H. K. wskazał, że sformułowanie pkt 1 pisma z dnia 13 kwietnia 2007 r., w którym wnosił o przyjęcie do służby w ABW, należy odczytać jako przywrócenie do służby w celu jej kontynuacji właśnie w tej formacji. Wyjaśnić należy, iż organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (por. art. 7 k.p.a.). Jednak obowiązkowi organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy odpowiada uprawnienie strony do współdziałania przy jego ustalaniu. Niedopełnienie obowiązku powinno zostać ukarane w formie prawem przewidzianej, natomiast nie ma usankcjonowanej możliwości przymuszenia kogokolwiek do zrobienia użytku ze swego prawa. Korzystanie z praw jest bowiem pozostawione do wyłącznego wyboru uprawnionego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wykonał ciążący na nim, a uściślony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1708/06, obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez wezwanie skarżącego do sprecyzowania pisma – pozwu skarżącego z dnia 24 sierpnia 2004 r. Odpowiedź H. K. na ww. wezwanie Sąd uznał za jednoznaczną i precyzyjnie wskazującą, iż skarżący domagał się w rzeczywistości przyjęcia do służby w ABW, a nie jej kontynuacji. Wszelkie ewentualne wątpliwości rozwiewa dodatkowo zawarte w ostatnim zdaniu pisma z 13 kwietnia 2007 r. stwierdzenie skarżącego, iż w przypadku negatywnego dla niego rezultatu postępowania kwalifikacyjnego wniesie on o zaliczenie czasu pobytu poza służbą do czasu służby jako odrębne żądanie. Zatem wobec tak ujętego żądania skarżącego, rozstrzygnięcie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji należy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem. Jednocześnie wyjaśnić trzeba, że Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów skarżącego, ponieważ nie dotyczyły one sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Nadto opinie zarówno Wojewódzkiej jak i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej (weryfikujących wnioski byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa o przyjęcie do służby w jednostkach podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zakresie przydatności do dalszej służby) nie były decyzjami administracyjnymi (por. ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1990 r., sygn. akt II SA 749/90) i nigdy nie należały do kognicji sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.