II SA/Wa 1983/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia do służby na równorzędnym stanowisku i stopniu oraz zaliczenia czasu pobytu poza służbą do czasu służby postanawia: przyznać H. K. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia do służby na równorzędnym stanowisku i stopniu oraz zaliczenia czasu pobytu poza służbą do czasu służby. Skarżący, wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. We wniosku skarżący wskazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje razem z żoną oraz córkami. Podał również, że na dochody rodziny składają się jego przychody z działalności gospodarczej – około 1500 zł netto, zarobki żony w wysokości około 940 zł netto oraz renta inwalidzka córki K. w wysokości 520 zł. Skarżący określił też wydatki, jakie ponosi w związku z utrzymaniem rodziny. Zaliczył do nich: czynsz w wysokości 380 zł, opłaty za prąd – 170 zł, gaz – 120 zł koszty zakupu odzieży – 100 zł, jedzenia 400-500 zł, składki na Zakład Ubezpieczeń Społecznych – około 800 zł, koszty utrzymania córki M., związane z jej studiami w S. – 600 zł, opłaty za internat córki K. – 150 zł. Jednocześnie oświadczył, że posiada samochód osobowy marki [...], rok produkcji 2000, o wartości 30.000 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż z uwagi na niskie dochody nie stać go na pełnomocnika z wyboru. Skarżący oświadczył ponadto, że nie posiada nieruchomości, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Na wezwanie referendarza sądowego, skarżący złożył do akt: wymagane oświadczenie, dotyczące osiąganych dochodów oraz kopie: wpłat do ZUS, faktury za gaz, rachunków za energię elektryczną oraz za abonament RTV, opłaty za lokal mieszkalny, recept i rachunków za leki, zaświadczenia o zarobkach żony J., decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podwyższeniu renty, przysługującej córce K., opłaty za internat, PIT – 28. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dlatego - stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący - stosownie do art. 239 pkt 1 lit. d w związku z art. 241 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie ze złożonego przez niego wniosku wynika, iż domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1983/07. Jak wynika ze złożonego formularza oraz oświadczenia i kopii dokumentów, przesłanych do Sądu w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córkami, z których jedna studiuje poza miejscem zamieszkania, a druga jest osobą niepełnosprawną i uczy się w liceum ogólnokształcącym - również poza miejscem zamieszkania i mieszka w internacie. Na łączne dochody rodziny – średnio około 2.900 zł - składają się zarobki żony skarżącego (939,63 zł netto), renta córki K. (475,38 zł netto) oraz wpływy z działalności gospodarczej skarżącego (średnio miesięcznie około 1500 zł netto). Skarżący wskazał, że z uzyskanego dochodu brutto musi dokonać zakupu towaru, opłacić miejsca targowe oraz koszty eksploatacji pojazdu, a także opłacić składki do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – około 740 zł. Natomiast średnie miesięczne koszty utrzymania mieszkania, to kwota rzędu 550 zł (czynsz 373 zł, abonament RTV 17 zł, opłata za gaz 70 zł oraz za prąd 90 zł). Jednocześnie rodzina ponosi koszty związane z nauką dzieci: wydatki związane ze studiami córki M. - 600 zł (zakwaterowania i wyżywienie) i opłaty za internat, w którym mieszka córka K. – 127,70 zł. Skarżący wskazał również, że na zakup leków wydaje średnio miesięcznie ponad 80 zł. W związku z tym na wydatki związane z wyżywieniem oraz odzieżą dla rodziny pozostaje kwota około 800 zł miesięcznie. Z tego względu należy uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu, ponieważ jego sytuacja materialna, w szczególności wydatki związane z zapewnieniem dzieciom utrzymania i wykształcenia, nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie oraz rodziny. Jednocześnie, w związku z tym, że skarżącemu przyznano w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, brak jest podstaw, aby dodatkowo przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz art. 254 § 1, 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.