II SA/Wa 1983/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy w dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. G. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął B. G. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, że został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 kk polegającego na tym, że z dniu [...] marca 2012 r. w P., woj. [...], działając w sposób umyślny, po uprzednim dwukrotnym uderzeniu pięścią w żebra T. J., a następnie uderzeniu swoim czołem w jego twarz spowodował u niego powstanie obrażeń ciała w postaci złamania kości nosowej bez przemieszczenia, złamanie chrząstki przegrody nosowej, złamania IX po stronie lewej bez przemieszczenia, stłuczenia głowy w podejrzeniem wstrząśnienia mózgu, skręcenie odcinka szyjnego lewego i stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała T. J., tj. klatki piersiowej i nosa na okres powyżej siedmiu dni. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń została poinformowana o możliwości składania wniosków, dowodów lub żądań, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, np. dokumentów, opinii biegłych oraz oględzin. Podniosła, iż korzystając z przysługujących jej praw złożyła dokumenty i żądania, natomiast obowiązkiem organu jest je zebrać i dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego. Organ ten nie dokonał jednak żadnych ustaleń w tym zakresie. Komendant Główny Policji po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W ten sposób ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż wskazaną przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Nie ma przy tym znaczenia, czy popełnione przez nią przestępstwo miało (czy też nie) związek z bronią, w takim przypadku organy Policji nie muszą też badać, czy zachodzi związek między popełnionym przez posiadacza pozwolenia na broń czynem, a cechami jego charakteru, czy dotychczasowym postępowaniem. Zważywszy bowiem na obligatoryjność przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Bezspornym jest natomiast, iż przestępstwo za które B. G. został skazany, tj. z art. 157 § 1 kk, polegające na naruszeniu czynności ciała lub rozstroju zdrowia znajduje się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie. Na umyślność popełnionego czynu wskazał również wprost w swoim wyroku z dnia [...] lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w N. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego argumenty strony zawarte w odwołaniu nie tworzą podstaw do zachowania jej pozwolenia na broń, a jej żądania zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczące np. zlecenia wykonania i przedstawienia zdjęć rentgenowskich opisanych w obdukcji lekarskiej osoby pokrzywdzonej oraz przeprowadzenia jej oględzin, były bezprzedmiotowe, stanowiły bowiem niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu, który ustaleń tych dokonał. Odnosząc się natomiast do twierdzenia strony zawartego w odwołaniu, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń, Komendant Główny stwierdził, iż stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Jak bowiem wynika z akt postępowania pismem z dnia [...] maja 2013 r. (odebranym przez nią osobiście w dniu 29 maja 2013 r.) strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń oraz przysługujących jej uprawnieniach określonych w przepisie art. 10 § 1 kpa. Z przysługujących jej uprawnień skorzystała zapoznając się w dniu 3 czerwca 2013 r. z aktami prowadzonego postepowania oraz składając znajdujące się w jej posiadaniu kserokopie akt sprawy karnej. Ponadto, jak ustalił organ I instancji popełnionego przez odwołującego się czynu z art. 157 § kk nie można uznać za incydentalny, bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...] uznano go również winnym tego, że w okresie od [...] do [...] lutego 2011 r. nabył od innej osoby 10 sztuk łupek szynowych i 20 sztuk nakrętek ze śrubami wartości 300 zł pochodzących z torowiska PKP B., gdzie na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że przedmioty te zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego – kradzieży, czym działał na szkodę Zakładu Linii Kolejowych w O. Sekcji Eksploatacji w B., tj. popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 kk. Przedmiotowe postępowanie zostało warunkowo umorzone wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] kwietnia 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. G. zarzucił powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. naruszenie prawa oraz interesu prawnego. Skarżący podniósł, iż organy Policji nie dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego, o co występował na podstawie art. 77 § 1 i art. 78 kpa. Wniósł o dołączenie do akt spraw Sądu Rejonowego w N. o sygn. akt [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd znał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Meterialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 76). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu; - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nie trzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Fakt, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 2012 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 157 § 1 kodeksu karnego, znajduje potwierdzenie w aktach postępowania i nie wymaga prowadzenia postepowania dowodowego. Nie ulega również wątpliwości, że popełnione przestępstwo jest przestępstwem umyślnym. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko organów Policji, że zaistniała przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zgodnie bowiem z powołanymi wyżej przepisami cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa jest, co podkreślił organ w zaskarżonej decyzji, obligatoryjnie. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów była zatem zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i podejmując decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.